Номи ваии Аҳмади бен Муҳамади бен зиёди бен башари бен дарҳами алғзӣ аз Басра аст бимика бӯда ва олам бӯдау фақиҳ , ва дар вақти хеши шайхи ҳарам буд ва бонҷо бирафт дар санаи арбаъӣн ӯ аҳадӣу арбаъӣн « вслсмоӣаҳ » фии санаи алтии тўФии Абӯалии алмштўлӣ . Ибни алоъробиро кутубаст тасниф , аз ин тайифа бо ҷунайд суҳбат карда ва бо умру Усмони ?маккейу бўолҳсини нурӣу ҳасани мсўҳи٭ ва бо бўҷъФри ҳаддоду бўолФтҳ ҳмол қарибаст аз табақаи чаҳорум ва аз ҷумла машойихасту уламои эшон .

نام وی احمد بن محمد بن زیاد بن بشر بن درهم الغزی از بصره است بمکه بوده و عالم بوده و فقیه، و در وقت خویش شیخ حرم بود و بانجا برفت در سنه اربعین او احدی و اربعین «وثلثمائه» فی سنة التی توفی ابوعلی المشتولی. ابن الاعرابی را کتبست تصنیف، از این طایفه با جنید٭ صحبت کرده و با عمر و عثمان مکی و بوالحسین نوری و حسن مسوحی٭ و با بوجعفر حداد و بوالفتح حمال قریبست از طبقهٔ چهارم و از جملهٔ مشایخ است و علماء ایشان.

Шайх алислом гуфт : кӣ вирои ҷузвӣ нуктааст дар тавҳид « сахти некӯ » азин суханони ваии гуруҳи дронст кӣ гуяд : лои икўни қурби алоўсми мсоФаҳи наздикии нгўинд то масофат набӯд .

شیخ الاسلام گفت: کی ویرا جزوی نکته است در توحید «سخت نیکو» ازین سخنان وی گروه درانست کی گوید: لا یکون قرب الاوثم مسافة نزدیکی نگویند تا مسافت نبود.

Шайх алислом гуфт : охир дар қурби ду гонгист , кӣ яке бадӣгари наздик буд , ки бенгарӣ қурб баъдаст тасаввуф ягонагӣаст . Ҳам ибн алоъробӣ гуяд : алтсўФи каллаи тарки алъқўли волмърФаҳи кулҳо алоътроФи болҷҳлу лои икўни алшўқи алои илои алғоиб . Лшихи алислом

شیخ الاسلام گفت: آخر در قرب دو گانگیست، کی یکی بدیگر نزدیک بود، که بنگری قرب بعد است تصوف یگانگیست. هم ابن الاعرابی گوید: التصوف کله ترک العقول والمعرفة کلها الاعتراف بالجهل و لا یکون الشوق الا الی الغایب. لشیخ الاسلام

Вирои китоби вҷдост дар самоъи суфиён . Ҳам ибн алоъробӣ гуфт : ки аллоҳи таъолии баъзе ахлоқи дӯстони худ « бъорит » фаро душманон додааст то бон бар дӯстон атф мекунад , то бидон сабаби дӯстони вай май осоинд .

ویرا کتاب وجداست در سماع صوفیان. هم ابن الاعرابی گفت: که اللّه تعالی بعضی اخلاق دوستان خود «بعاریت» فرا دشمنان داده است تا بآن بر دوستان عطف می‌کند، تا بدان سبب دوستان وی می‌آسایند.

Шайх алислом гуфт : кӣ бо Довӯд тоӣӣ гуфтанд : кӣ ту муштоқӣ ? гуфт : на ғоиби муштоқ буд , дӯст бар ман ҳозираст .

شیخ الاسلام گفت: کی با داود طائی گفتند: کی تو مشتاقی؟ گفت: نه غایب مشتاق بود، دوست بر من حاضر است.