Шайх алислом гуфт : ном бо ҳФс , Амри бен слмаҳ , ва гуфтанд : кӣ Амри бен солим , ва гуфтанд кӣ кунят дигар дошт абӯи муҳраз « ва гуфтанд : кӣ номи ваии умр ва бен слмаҳаст ва ин дар стар » ва аз Найшобӯраст аз рабаи кўрдобод бар дар Найшобӯр , рӯй устоди ншопўрён буд ягонаи ҷаҳон . Шайхи мўмли пери бўъсмон ٭асту шоҳи шуҷоъи ٭и буи нисбат кунад « ягона буд » аз аъиммаи ин қавми Сайид . Шайх алислом гуфт : кӣ ваии намӯнаи ҷаҳон буд дар вақти худ , аллоҳи таъолӣ вроФро намӯд кӣ маро чунин воед буд . Ва бўъмру зҷоҷӣ ٭ гуяд : кони абўҳФси нўролослому фии вақта .

شیخ الاسلام گفت: نام با حفص، عمرو بن سلمه، و گفتند: کی عمرو بن سالم، و گفتند کی کنیت دیگر داشت ابو محرز «و گفتند:کی نام وی عمر و بن سلمه است و این در ستر» و از نیشابور است از ربه کورداباد بر در نیشابور، روی استاد نشاپوریان بود یگانهٔ جهان. شیخ مومل پیر بوعثمان ٭ است و شاه شجاع ٭ بوی نسبت کند «یگانه بود» از ائمه این قوم سید. شیخ الاسلام گفت: کی وی نمونهٔ جهان بود در وقت خود، اللّه تعالی ورافرا نمود کی مرا چنین واید بود. و بوعمر و زجاجی ٭ گوید: کان ابوحفص نورالاسلام و فی وقته.

Ва қоли алмўмли алҷсоси алширозӣ : аътии алҷниди алҳкмаҳ , воътии шоҳи алкрмонии алўҷўд ,у аътии абўҳФси алохлоқи воътии Абуязиди албстомии илоҳямону боҳФси рафиқи Аҳмад хзрўиаҳасту боязиди бастомӣ . Шогирди Абдуллоҳи Меҳдии бовирдӣ , суҳбат карда бо шайхи алии нсрободӣ . Моти абўҳФси фии санаи арбъ ва сетину моӣтин . Ва гуфтаанд дар санаи сабъ ва сабъин дарони сол ки Аҳмади бен Абдуллоҳи алхҷстониро бикуштанд ва гуфтанд кӣ дар санаи тсъ ва сетин рафта ,у пешина бештар гуфтаанду аллоҳи аълами фии вафотаи ихтилоф »

و قال المومل الجصاص الشیرازی: اعطی الجنید الحکمة، واعطی شاه الکرمانی الوجود، و اعطی ابوحفص الاخلاق واعطی ابویزید البسطامی الهیمان و باحفص رفیق احمد خضرویه است و بایزید بسطامی. شاگرد عبداللّه مهدی باوردی، صحبت کرده با شیخ علی نصرآبادی. مات ابوحفص فی سنة اربع و ستین و مائتین. و گفته‌اند در سنه سبع و سبعین درآن سال که احمد بن عبداللّه الخجستانی را بکشتند و گفتند کی در سنه تسع و ستین رفته، و پیشینه بیشتر گفته‌اند و اللّه اعلم فی وفاته اختلاف»

Қоли абўҳФс : ҳураст қалбии ъушрин санаи сами ҳрснии қалбии ъушрин санаи сами вирдати ҳолаи срноФиҳои мҳрўсини ҷмъё . Шайх алислом гуфт бо ҳФс аҳдод гуяд : кӣ ҳар ки дарин илм сухан гуяд , ё ин илм ӯро бикашад , ё девона кунад ё ҳаким шавад .

قال ابوحفص: حرست قلبی عشرین سنة ثم حرسنی قلبی عشرین سنة ثم وردت حالة صرنافیها محروسین جمعیاً. شیخ الاسلام گفت با حفص احداد گوید: کی هر که درین علم سخن گوید، یا این علم او را بکشد، یا دیوانه کند یا حکیم شود.

Шайхи алислом тафсир кард : ё ҷон ӯ бон тоқат наёрад кушта гардад , ё илм ӯ тоқат ӯ наёрад , девона шавад . ё хабар ӯ аён шавад ҳаким шавад ин серо чаҳорум набӯд .

شیخ الاسلام تفسیر کرد: یا جان او بآن طاقت نیارد کشته گردد، یا علم او طاقت او نیارد، دیوانه شود. یا خبر او عیان شود حکیم شود این سه را چهارم نبود.

ӯ ки сухани ҳақиқат дуздида гуяд то турои бахуд тақарруб афзоед аллоҳ ба ақл дар дида ва гӯшҳо бабрад то девона шавад . Ва ӯ ки аз ёфт гуяд , аммо аз хабар гуяд надонад кӣ ӯро бояд гуфт . Ва кӣ бояд гуфт ?у мардумонро нанигарад , надонад кӣ домани сӯхтаро набояд гуфт ,у мтминро бнўоид гуфт он мард саффокаст ӯ дар сар он шавад он суханро варои бикашад .

او که سخن حقیقت دزدیده گوید تا ترا بخود تقرب افزاید اللّه به عقل در دیده و گوشها ببرد تا دیوانه شود. و او که از یافت گوید، اما از خبر گوید نداند کی او را باید گفت. و کی باید گفت؟ و مردمان را ننگرد، نداند کی دامن سوخته را نباید گفت، و مطمین را بنواید گفت آن مرد سفاک است او در سر آن شود آن سخن را ورا بکشد.

Ва ӯ ки маъонӣ мехабар мефаросатанд ва ӯ худ дар миён , ва месипорад ва ӯ дар миён на ӯ ҳаким шавад . Агар хоҳӣ ки эшонро бози шиносӣ ки ӯ сухан мегуяд дар дили нигари дил гувоҳӣ диҳад ки ӯ кист . Бо ҳФс гуяд . Кӣ ҳасани адаби зоҳирро унвон адабаст ботинро аз баҳри онкӣ Мустафо гуфт : луи хшъи қалбаи лхшъти ҷавориҳа , алҳдис .

و او که معانی می خبر می فراستاند و او خود در میان، و می‌سپارد و او در میان نه او حکیم شود. اگر خواهی که ایشان را باز شناسی که او سخن می‌گوید در دل نگر دل گواهی دهد که او کیست. با حفص گوید. کی حسن ادب ظاهر را عنوان ادبست باطن را از بهر آنکه مصطفی گفت : لو خشع قلبه لخشعت جوارحه، الحدیث.

Шайх алислом гуфт кӣ бо ҳФс ба ҳаҷ мерафт ббғдод омад ҷунайд пазира омад ва бо ҳФси пер буду шогирдон бар сарвӣ бпоӣ буданду одоби некӯ май варзиданд ҷунайд гуфт виро : ин асҳоби худро одоб мулӯк омӯхта ? гуфт гўшидни адаби зоҳири дӯстони ҳақро , аз адаб ботинаст ҳақ ро

شیخ الاسلام گفت کی با حفص به حج می‌رفت ببغداد آمد جنید پذیره آمد و با حفص پیر بود و شاگردان بر سروی بپای بودند و آداب نیکو می‌ورزیدند جنید گفت ویرا: این اصحاب خود را آداب ملوک آموختهٔ؟ گفت گوشیدن ادب ظاهر دوستان حق را، از ادب باطنست حق را

Ва аншднои аломоми лғираҳ

و انشدنا الامام لغیره

Буъалӣ сақафӣ гуяд ки бо ҳФс гуфт : ман лами изини аҳволаи афъолаи фии кули вақти болктобу алснаҳу лами иҳтми хавотираи Флои тъдаҳи фии девони алрҷол .

بوعلی ثقفی گوید که با حفص گفت: من لم یزین احواله افعاله فی کل وقت بالکتاب و السنة و لم یهتم خواطره فلا تعده فی دیوان الرجال.

Шайх алислом гуфт : кӣ бо Муҳамади оҳангар буд Сайид аз шогирдони боҳФс , аз кӯён нашопӯр , ббоҳФс омад бо ҳФс виро гуфт , ки оҳангарӣ мекуну фарои даравишон май даҳ ва азон ҳеҷ махӯр ва худро суол мекун ва мехур . Бкчнд чунон мекард , мардумони забон Фроўӣ карданд гуфтанд : ки он ҳирс вай нигаред , ки кор мекунад ва суол мекунад биҷой овараданд , кӣ ҳол вай чунаст , вирои қабули бхост даст бирав кшоднди боҳсон . БоҳФс гуфт : чун биҷой овараданд он ҳол , гуфт : ҳануз суол макун , ки суол бар ту ҳаром шуд , аз онкӣ мекунӣ мехӯрд май даҳ .

شیخ الاسلام گفت: کی با محمد آهنگر بود سید از شاگردان باحفص، از کویان نشاپور، بباحفص آمد با حفص ویرا گفت، که آهنگری میکن و فرا درویشان می‌ده و ازان هیچ مخور و خود را سوال میکن و میخور. بکچند چنان می‌کرد، مردمان زبان فراوی کردند گفتند: که آن حرص وی نگرید، که کار می‌کند و سوال میکند بجای آوردند، کی حال وی چونست، ویرا قبول بخاست دست برو کشادند باحسان. باحفص گفت: چون بجای آوردند آن حال، گفت: هنوز سوال مکن، که سوال بر تو حرام شد، از آنکه می‌کنی می‌خورد می‌ده.

Шайх алислом гуфт : ки вақте мардӣ вай омад , боҳФс виро гуфт арқсди ин тариқ дорӣ бирав икчндӣ ҳҷомӣ кун то номи ҳҷом бар ту нҳтд на аз ибтидои ФроъорФи бтў боз ниҳанд . Архўоҳӣ кун , врхўоҳӣ макуну боҳФси ду бори оҳангарии бгзошти як роҳи бгзошти бози бони гашти дигари роҳ бгзошт гуфт : пешини бор чун даст аз кори бдоштм , кори даст аз ман буна дошт . Боваии гаштам то ваии даст аз ман бдошти пас бгзоштм .

شیخ الاسلام گفت: که وقتی مردی وی آمد، باحفص ویرا گفت ارقصد این طریق داری برو یکچندی حجامی کن تا نام حجام بر تو نهتد نه از ابتدا فراعارف بتو باز نهند. ارخواهی کن، ورخواهی مکن و باحفص دو بار آهنگری بگذاشت یک راه بگذاشت باز بآن گشت دیگر راه بگذاشت گفت: پیشین بار چون دست از کار بداشتم، کار دست از من بنه داشت. باوی گشتم تا وی دست از من بداشت پس بگذاشتم.

Шайх алислом гуфт : бўмзоҳм пер бӯда Сайид аз машойихи порси бўъбдоллаҳи хафифи виро ёд кунад дар китоб « асмои машойихи порс , рҳмҳми аллоҳи алайҳим дар санаи хумсу арбаъӣн ва слсмоӣаҳ бирафт аз дунё , кзии фии алторих .

شیخ الاسلام گفت: بومزاحم پیر بوده سید از مشایخ پارس بوعبداللّه خفیف ویرا یاد کند در کتاب «اسمای مشایخ پارس، رحمهم اللّه علیهم در سنه خمس و اربعین و ثلثمائه برفت از دنیا، کذی فی التاریخ.

Шайх алислом гуфт : кӣ вай ба зиёрат боҳФс омад , чун дар расед боҳФсу асҳоб , халоҳо пок ҳаме карданд ва чунон буд ки чизе футуҳ бӯда буд , гӯйанд ки даҳ дирам буд . Гуфтанд ки бойени халоҳо пок кунем .

شیخ الاسلام گفت: کی وی به زیارت باحفص آمد، چون در رسید باحفص و اصحاب، خلاها پاک همی کردند و چنان بود که چیزی فتوح بوده بود، گویند که ده درم بود. گفتند که باین خلاها پاک کنیم.

БоҳФс гуфт : ки ин мо кардаем , ҳам моро пок бояд кард ,у ончӣ футуҳаст даравишонро бакор бояд барад , крФҳо баргирифта буданд ки кас дар расед ббоҳФс , ки эй шайх ! хештани фурӯи шӯйу ҷомаи даруш ! ки шайхи бўмзоҳм дар расед « аз порс » . Гуфт : агар ӯ он бўмзоҳмаст , кӣ ман шиносам , маро шояд ки ӯ маро чунин бинад . Дар вақти бўмзоҳм дар расед , он ҳол бидид салом кард , ва дар вақти ҷомаи басар берун афганд , ва крФаҳ барграфт ва дар кори истод . Қоли АбуАмри бен нҷид : ман карамати алайҳ нафса , ҳанти алайҳи дайна . Ва қоли Абулҳасани албўшнҷии алсўФӣ : ман зли фӣ нафса рафъи аллоҳи қадара , ва ман ъзФӣ нафса , азлаҳи аллоҳи фии аъини ибода . Ва қол ! иброҳӣми бен Довӯди алқсор : ман тъззи бшиءи ғайриаллоҳи Фқди зли фии ъзаҳу қоли шайхи алислом : мо аъзи аллоҳи ъбдои бъзои азла ман аред ?лаи алии зл нафса .

باحفص گفت: که این ما کرده‌ایم، هم ما را پاک باید کرد، و آنچه فتوح است درویشان را بکار باید برد، کرفها برگرفته بودند که کس در رسید بباحفص، که ای شیخ! خویشتن فرو شوی و جامه درپوش! که شیخ بومزاحم در رسید «از پارس». گفت: اگر او آن بومزاحم است، کی من شناسم، مرا شاید که او مرا چنین بیند. در وقت بومزاحم در رسید، آن حال بدید سلام کرد، و در وقت جامه بسر بیرون افگند، و کرفه برگرفت و در کار ایستاد. قال ابوعمرو بن نجید: من کرمت علیه نفسه، هانت علیه دینه. و قال ابوالحسن البوشنجی الصوفی: من ذل فی نفسه رفع اللّه قدره، و من عزفی نفسه، اذله اللّه فی اعین عباده. و قال! ابراهیم بن داود القصار: من تعزز بشیء غیراللّه فقد ذل فی عزه و قال شیخ الاسلام: ما اعز اللّه عبداً بعزا عزله من ارید له علی ذل نفسه.

Аншднои аломоми лнФсаҳ

انشدنا الامام لنفسه

Аламри ман ҳҳноломни ҳҳно . Бўбкр зқоқ гуяд : ки ин кори кор касеаст кӣ аллоҳи таъолии бҷон ӯ мзблҳои рафта буд

الامر من ههنالامن ههنا. بوبکر زقاق گوید: که این کار کار کسی است کی اللّه تعالی بجان او مزبلها رفته بود

Шайх алислом гуфт : ки Муҳамади алӣон Сайид бӯда аз ин тайифа аз нисо , шогирд боҳФсаст , ҳар соли ббоҳФс ҳаддод омадӣ аз нисои бзёрт дар роҳ хоб накардӣ ва чизе нахурдӣ ва бар таҳорат рафтӣ , чун таҳорат бишикастӣ буна рафтӣ то таҳорат кардӣ . Шайх алислом гуфт : агар ӯ ббоҳФс мешудӣ , бетаҳорат бтўонстӣ рафт аммо ӯ на ббоҳФс мешуд , шайх алислом гуфт кӣ шайхи Аҳмади алии Шуайб ҳар соли якбор ба хрқонӣ ٭ шудӣ бзёрт .

شیخ الاسلام گفت: که محمد عَلْیان سید بوده از این طایفه از نسا، شاگرد باحفص است، هر سال بباحفص حداد آمدی از نسا بزیارت در راه خواب نکردی و چیزی نخوردی و بر طهارت رفتی، چون طهارت بشکستی بنه رفتی تا طهارت کردی. شیخ الاسلام گفت: اگر او بباحفص می‌شدی، بی طهارت بتوانستی رفت اما او نه بباحفص می‌شد، شیخ الاسلام گفت کی شیخ احمد علی شعیب هر سال یکبار به خرقانی ٭ شدی بزیارت.

Вақте мешуд дар роҳи гурусна буд , нони хост ва бихӯрад . Чун дар шайхи бўолҳсн хрқонӣ шуд , шайх виро гуфт : Аҳмади ин бор ки бмни ое , дар роҳи ҷустӣ гарӣ макун шайх алислом гуфт дар мноҷоаҳ : ?алаӣ ! ин чист , ки дӯстони худро кардӣ ? ҳар ки эшонро ҷуст туро ёфт , ва то туро надид эшонро ншохт .

وقتی می‌شد در راه گرسنه بود، نان خواست و بخورد. چون در شیخ بوالحسن خرقانی شد، شیخ ویرا گفت: احمد این بار که بمن آیی، در راه جستی گری مکن شیخ الاسلام گفت در مناجاة: آلهی! این چیست، که دوستان خود را کردی؟ هر که ایشان را جست ترا یافت، و تا ترا ندید ایشان را نشاخت.