Кунӣа Абӯалиу иқоли Абуабдулло , ва ин дарстар аз қадямони машойих суғураст , аз ақрони башари ҳоФӣу сиррӣу ҳориси муҳосибии ٭ ва гуфтанд кӣ Фзили ъёзи дида буд аз устодони Аҳмади бен абии алҳўории ٭ .

کنیه ابوعلی و یقال ابوعبداللّه، و این درستر از قدیمان مشایخ ثغور است، از اقران بشر حافی و سری و حارث محاسبی ٭ و گفتند کی فضیل عیاض دیده بود از استادان احمد بن ابی الحواری ٭.

Шайх алислом гуфт : ки вай гуфт . эй кошки ту бозуи холӣ доне шуд . Ва ҳам Аҳмад гуяд . Эмом ҳар амал илмаст ,у эмом ҳар илми аноят ва ҳам Аҳмад ъосм гуяд . Кӣ аллоҳ таъолӣ мегуяд . Анмои амўолкму аўлодкми фитнау нҳни нстзиди ман алФтнаҳ , ва мо аз фитнаи зиёдат май хоҳем .

شیخ الاسلام گفت: که وی گفت. ای کاشک تو بازو خالی دانی شد.و هم احمد گوید. امام هر عمل علم است، و امام هر علم عنایت و هم احمد عاصم گوید. کی اللّه تعالی می‌گوید. انما اموالکم و اولادکم فتنه و نحن نستزید من الفتنه، و ما از فتنه زیادت می‌خواهیم.

Нсрободӣ гуяд . Кӣ ваии ҷосуси дил буд . Аҳмад ъосм гуфту аФқФои алсолҳини фии алҷўорҳу холФнои ҳам фии алҳмм . Ва Аҳмад бўоҳўорӣ гуяд ки вай гуфт . Ман аввали алрзо .

نصرآبادی گوید. کی وی جاسوس دل بود. احمد عاصم گفت و افقفا الصالحین فی الجوارح و خالفنا هم فی الهمم. و احمد بواحواری گوید که وی گفت. من اول الرضا.

Муҳамади бен Мансури алтўсӣ : шайх алислом гуфт вай ббғдод бӯда сӯфӣаст муҳаддис . Устоди Усмони бен Саид алдормӣаст ва аз вай ривоят кунад ,у устоди бўолъбос мсрўқасту бўҷъФри ҳаддоди маину бўсъиди хроз аз Сайиду устоди ҷунайди ٭ аз уламо зоҳираст

محمد بن منصور الطوسی: شیخ الاسلام گفت وی ببغداد بوده صوفیست محدث. استاد عثمان بن سعید الدارمی است و از وی روایت کند، و استاد بوالعباس مسروق است و بوجعفر حداد مهین و بوسعید خراز از سید و استاد جنید ٭ از علماء ظاهرست

Шайх алислом гуфт : асҳқи ҳофиз маро гуфт , ки бўолФзл боумрон гуфт , ки бўбкр диқӣ гуфт кӣ бўбкри зқоқ мисрӣ гуфт , ки бўсъиди хроз ٭ гуфт ки Муҳамади Мансур тӯсӣ гуфт : ки дар тўФ будам , мардӣ тавоф мекард ва мезоред ва мегуфт худованд ! он гум шуда ман бо ман даҳ ! ман май нгрстм дар зорӣ ӯ охир гуфтам : он гум шуда ту чист ? гуфт : айши доштами бозуи баси хушӣ вақте дар бодияи ташна монда будам бигононаҳ гуфтам : кӣ тобистонасту бодия , акнӯн об аз куҷои орм , ҳалок шавам . Дар соъати меғи баромад ,у борон дар устоди азим , чунонкӣ гуфтам акнӯн ҳалок шавам аз ғарқоб чун бо худ омадами он никўӣии мноғз шуда буд .

شیخ الاسلام گفت: اسحق حافظ مرا گفت، که بوالفضل باعمران گفت، که بوبکر دقی گفت کی بوبکر زقاق مصری گفت، که بوسعید خراز ٭ گفت که محمد منصور طوسی گفت: که در طوف بودم، مردی طواف می‌کرد و می‌زارید و می‌گفت خداوند! آن گم شدهٔ من با من ده! من می‌نگرستم در زاری او آخر گفتم: آن گم شدهٔ تو چیست؟ گفت: عیش داشتم بازو بس خوشی وقتی در بادیه تشنه مانده بودم بیگانانه گفتم: کی تابستان است و بادیه، اکنون آب از کجا آرم، هلاک شوم. در ساعت میغ برآمد، و باران در استاد عظیم، چنانکه گفتم اکنون هلاک شوم از غرقاب چون با خود آمدم آن نیکوئی مناغذ شده بود.

Шайх алислом гуфт : кӣ ӯро уқубат карданд , кӣ маро чаро бунаи шинохтӣ ? ки дар қудрати ман тобистону зимистони яке буд дар қудрати пер ва ҷавон набӯд , кӣ буд тавон буд , кори фарох буд вирои фармон буд . Ва ҳам бўсъид хроз гуяд : ки аз Муҳамад Мансур пурседанд аз ҳақиқати фақр , гуфт : алскўн ъанд кули адам , волбзл ъанд кули вуҷӯд .

شیخ الاسلام گفت: کی او را عقوبت کردند، کی مرا چرا بنه شناختی؟ که در قدرت من تابستان و زمستان یکی بود در قدرت پیر و جوان نبود، کی بود توان بود، کار فراخ بود ویرا فرمان بود. و هم بوسعید خراز گوید: که از محمد منصور پرسیدند از حقیقت فقر، گفت: السکون عند کل عدم، والبذل عند کل وجود.

Ва ҳам вай гуфт : иҳтоҷи алмсоФри фии суфраи илои арбаъаи ашёъ : илми исўсаҳу зикри Юнусау вараъи иҳҷзаҳ ,у яқини иҳмлаҳ .

و هم وی گفت: یحتاج المسافر فی سفره الی اربعة اشیاء: علم یسوسه و ذکر یونسه و ورع یحجزه، و یقین یحمله.

Шайх алислом гуфт : ки ҳамаи умр басар нашавад азин чаҳор чиз , ки ту худ дар сафарӣ рӯй фарои манзил , ҳар ки азин чаҳор чиз муҷаррад аст зойеъаст беисмату ҳифзи аллоҳи таъолӣ : илм кӣ роизи ту буд , ки турои рост ва нарм мекунад . Ва ёдӣ ки мӯниси ту буд , то дар тнҳоӣӣ ваҳшат нагирад ,у вараъӣ ки бози дорандаи ту буд , то баҳр ншоист нанигарӣ . Ва яқину ваҷд ки мураккаби ту буд , то бо пас наМонӣ , ва дар ҳар чаҳ бе , бзндгонӣ бе , на кароҳат .

شیخ الاسلام گفت: که همه عمر بسر نشود ازین چهار چیز، که تو خود در سفری روی فرا منزل، هر که ازین چهار چیز مجرد است ضایعست بی‌عصمت و حفظ اللّه تعالی: علم کی رایض تو بود، که ترا راست و نرم می‌کند. و یادی که مونس تو بود، تا در تنهائی وحشت نگیرد، و ورعی که باز دارندهٔ تو بود، تا بهر نشایست ننگری. و یقین و وجد که مرکب تو بود، تا با پس نمانی، و در هر چه بی، بزندگانی بی، نه کراهت.

Ва ҳам ин Муҳамади Мансур вақте сухан мегуфт бо ҷамъ , яке гуфт : маломатӣ на сухан моаст мо ин кием ? вай ҷавоб дод : ъанд зикри алсолҳини таназзули алрҳмаҳ . Дар соъати борон дар устод бе ҳеҷ меғ . Шайх алислом гуфт :

و هم این محمد منصور وقتی سخن می‌گفت با جمع، یکی گفت: ملامتی نه سخن ما است ما این که ایم؟ وی جواب داد: عند ذکر الصالحین تنزل الرحمه. در ساعت باران در استاد بی‌هیچ میغ. شیخ الاسلام گفت:

Шайх алислом гуфт : ту доне ки дунё кадомаст ? моднои ман қлбки Фолҳок ҳар кӯи бадал ту расад , ки дили ту азуи бози пӯшад , он дунёи ту буд , ҳар чиз ки турои азу машғӯл кунад , он фитна ту бошад .

شیخ الاسلام گفت: تو دانی که دنیا کدامست؟ مادنا من قلبک فالهاک هر کو بدل تو رسد، که دل تو ازو باز پوشد، آن دنیا تو بود، هر چیز که ترا ازو مشغول کند، آن فتنهٔ تو باشد.

Онкӣ аз олам бълм розӣаст мафтӯнаст , илми сирати рост , илмӣ ки турои сиратии надиҳади фитна ту бошад , огоҳӣ чаҳ бакор ? ки бон кор кард набӯд , огоҳӣ ки туро бакор ноед туро фитна бошад .

آنکه از عالم بعلم راضیست مفتونست، علم سیرت راست، علمی که ترا سیرتی ندهد فتنهٔ تو باشد، آگاهی چه بکار؟ که بان کار کرد نبود، آگاهی که ترا بکار ناید ترا فتنه باشد.