Шайх алислом гуфт анороллаҳи барраона : кӣ вақти ҷунайд бо зўолнўн , фарои Флиҳи Бағдодӣ маҷнӯн расед , виро гуфт : марои бунаи гўӣӣ ки ин ҷунуни ту аз чист ? ҷавоб дод :

شیخ الاسلام گفت اناراللّه برهانه: کی وقت جنید با ذوالنون، فرا فلیح بغدادی مجنون رسید، ویرا گفت: مرا بنه گوئی که این جنون تو از چیست؟ جواب داد:

«у дмни албитон , аншдноаҳи ллмҷнўн »

«و دمن البیتان، انشدناه للمجنون»

Шайх алислом гуфт : ки бўолҳсин ҳошимӣ гуяд : ки ман ҳозир будам ки яке аз ҷунайд пурсед : ки дил кӣ хуш буд ? гуфт он вақт : кӣ ӯ дар дил буд .

شیخ الاسلام گفت: که بوالحسین هاشمی گوید: که من حاضر بودم که یکی از جنید پرسید: که دل کی خوش بود؟ گفت آنوقت: کی او در دل بود.

Шайх алислом гуфт : ки на ӯ дар дили ҷоء гираст қурби азу дар наът тақдираст . Сухан на бомнкрон мерафт кӣ бо ҷавонмардон мерафт . Дар дили ёди аллоҳ буд ,у меҳри аллоҳ буду назари аллоҳ буд .

شیخ الاسلام گفت: که نه او در دل جاء گیر است قرب ازو در نعت تقدیر است. سخن نه بامنکران می‌رفت کی با جوانمردان می‌رفت. در دل یاد اللّه بود، و مهر اللّه بود و نظر اللّه بود.

Шайх алислом гуфт : ки доне ки дил кӣ хуш шавад ? ки ӯ нозир буд . Доне ки кӣ хуш буд ? ки ӯ ҳозир буд . Қоли аллоҳи таъолӣ : ани фии злки лзкрии лмни кони ?лаи қалбу алқии алсмъу ҳўи шаҳид .

شیخ الاسلام گفت: که دانی که دل کی خوش شود؟ که او ناظر بود. دانی که کی خوش بود؟ که او حاضر بود. قال اللّه تعالی: ان فی ذلک لذکری لمن کان له قلب و القی السمع و هو شهید.

Волбди алтиб : дили хуш . Ҳиўаҳи тайиба вақте хушу зиндагонии хуш .

والبد الطیب: دل خوش. حیوة طیبة وقتی خوش و زندگانی خوش.

Шайх алислом гуфт : кӣ зҷоҷ ٭ пурсед ҷунайдро аз дӯстӣ . Ҷунайд гуфт : аз ашорот май пурсӣ ё аз даъвӣ май пурсӣ ? гуфт на . Гуфт : пас аз чаҳ май пурсӣ ? гуфт : аз айни дӯстӣ .

شیخ الاسلام گفت: کی زجاج ٭ پرسید جنید را از دوستی. جنید گفت: از اشارات می‌پرسی یا از دعوی می‌پرسی؟ گفت نه. گفت: پس از چه می‌پرسی؟ گفت: از عین دوستی.

Ҷунайд гуфт : айн дӯстӣ онаст : ки ар халқи он дӯстдорӣ , ки малик аз эшон дорад . Ва он зишт дорад , айн дӯстӣ инаст , дигари ҳамаи ҳавошии аизи пӯст .

جنید گفت: عین دوستی آنست: که ار خلق آن دوستداری، که ملک از ایشان دارد. و آن زشت دارد، عین دوستی اینست، دیگر همه حواشی ایذ پوست.

Шайх алислом гуфт : кӣ аҳад ҳанбал гуфт раҳмати аллоҳи алайҳ : ки каминаи чиз дар дӯстӣ мувофиқатаст , ва аз айни дӯстӣ нишон нест ,у иборатро азон тавон нест . Азал дӯстӣ ростӣаст ,у миёнаи мастӣ . Ва охири нестӣ .

شیخ الاسلام گفت: کی احد حنبل گفت رحمت اللّه علیه: که کمینه چیز در دوستی موافقت است، و از عین دوستی نشان نیست، و عبارت را ازان توان نیست. ازل دوستی راستیست، و میانه مستی. و آخر نیستی.

Шайх алислом гуфт , кӣ зҷоҷ ٭ гуфт : халқро азин сухан гӯям , аммо аҳд кардаам , ки ҷуз ба басират нарӯм .

شیخ الاسلام گفت، کی زجاج ٭ گفت: خلق را ازین سخن گویم، اما عهد کرده‌ام، که جز به بصیرت نروم.

Шайх алислом гуфт : ки Амиралмӯъминини алии карами аллоҳи виҷҳа , бар маҷлиси ҳасан басарӣ бигузашт вай сухан мегуфт халқро . Алӣ виро гуфт : ҳасан ! чаҳ чизи намояди турои аизр ? гуфт : илм . « гуфт » чаҳ чиз бидорад турои аизр ? гуфт : вараъу тақво . Гуфт : чаҳ чиз фурӯ дорад туро аз аизр ? гуфт . Тамаъ . Гуфт сухани гӯй ! кӣ чун ту сухан бояд гуфт . Яъне туро раво бошад кӣ сухани гӯйӣ ки ба басират эй ! аз каттонӣ ٭ пурседанд : кӣ мард кӣ азин сухан бояд гуфт ? гуфт : он вақт кӣ аз ҳақ дарёбад то халқ аз вай дарёбад . Қул ҳзаҳи сиблатии адъўои илои аллоҳи алии басираи ано ва ман атбънӣу лои ткни ман алғоФлини воғзи алайҳими қўлои сдидои қўлои блиғо . Қўлои мърўФо .

شیخ الاسلام گفت: که امیرالمومنین علی کرم اللّه وجهه، بر مجلس حسن بصری بگذشت وی سخن می‌گفت خلق را. علی ویرا گفت: حسن! چه چیز نماید ترا ایذر؟ گفت: علم. «گفت» چه چیز بدارد ترا ایذر؟ گفت: ورع و تقوی.گفت: چه چیز فرو دارد ترا از ایذر؟ گفت. طمع. گفت سخن گوی! کی چون تو سخن باید گفت. یعنی ترا روا باشد کی سخن گویی که به بصیرت ای! از کتانی ٭ پرسیدند: کی مرد کی ازین سخن باید گفت؟ گفت: آن وقت کی از حق دریابد تا خلق از وی دریابد. قل هذه سبیلی ادعوا الی اللّه علی بصیرة انا و من اتبعنی و لا تکن من الغافلین واغظ علیهم قولاً سدیداً قولاً بلیغاً. قولاً معروفاً.

Ва қоли зўолнўн : ақбҳи алғФлаҳи бололбоءи волълаҳи болотбоءи волслўаҳи болоҳбоء . Шайх алислом гуфт : ки Абдуллоҳ бастӣ гуяд , кӣ ҷунайд гуфт : армрди ин суханони мо аз вроءи ҳафтод парда қабул кунад , охир аз аҳл онаст .

و قال ذوالنون: اقبح الغفلة بالالباء والعلة بالاطباء والسلوة بالاحباء. شیخ الاسلام گفت: که عبداللّه بستی گوید، کی جنید گفت: ارمرد این سخنان ما از وراء هفتاد پرده قبول کند، آخر از اهل آنست.

Шайх алислом гуфт : ки он ҳафтод парда ботавонад . Бузургӣ гуфт : ки пешини нишону бирка , ки аҳли ин кӯйро зоҳир гардад , вилояти дил падед ояд дар тариқ онаст : кӣ машойихи ин кор қабул кунад ,у суханони эшон ки андарин кӯй гӯйанд хуш ояд ҳар чанд дар наёбад .

شیخ الاسلام گفت: که آن هفتاد پرده باتواند. بزرگی گفت: که پیشین نشان و برکة، که اهل این کوی را ظاهر گردد، ولایت دل پدید آید در طریق آنست: کی مشایخ این کار قبول کند، و سخنان ایشان که اندرین کوی گویند خوش آید هر چند در نیابد.

Ҳамам ҳорис гуяд ки марди фаро ҷунайд гуфт : кӣ перони хуросон , барон ёфтам , кӣ ҳиҷоб сеаст : яке ҳиҷоб халқаст , ддигри дунёу сдигри нафас . Ҷавоб дод : ин ҳиҷоб дил омаст дигари хоси бчизии маҳҷӯби бчизии дигари аизи равияи алоъмолу мутолиаи алсўоби алайҳоу равияи алнъмаҳ .

همام حارث گوید که مرد فرا جنید گفت: کی پیران خراسان، بران یافتم، کی حجاب سه است: یکی حجاب خلق است، ددیگر دنیا و سدیگر نفس. جواب داد: این حجاب دل عامست دیگر خاص بچیزی محجوب بچیزی دیگر ایذ رویة الاعمال و مطالعة الثواب علیها و رویة النعمة.

Шайх алислом гуфт : ӯ ки кирдор худ бинад , дил ӯ аз аллоҳи маҳҷӯб буд , ӯ ки подош ҷӯяд барон ва ӯ ки манъам бнъмт биоварад яъне бдидн , дил ӯ азу маҳҷӯбаст , на кирдори худ байн ! ки тавфиқ ӯ байн ! бар кирдори худ ва худро дар муҷрии қадару хосту ҳукм ӯ байн ! сзоءи ҳақ ӯ байн то кирдори фаро чашмат наёяд ,у фазл ӯ на кирдори худ , бомар ӯ ва битавон худ бснт . Вонгоаҳ аз худ бмпснд то он худ бунаи писандӣ , савоб талаб накунӣ , худ ҳамаи миннат ӯ бинӣ .

شیخ الاسلام گفت: او که کردار خود بیند، دل او از اللّه محجوب بود، او که پاداش جوید بران و او که منعم بنعمت بیاورد یعنی بدیدن، دل او ازو محجوبست، نه کردار خود بین! که توفیق او بین! بر کردار خود و خود را در مجری قدر و خواست و حکم او بین! سزاءٍ حق او بین تا کردار فرا چشمت نیاید، و فضل او نه کردار خود، بامر او و بتوان خود بسنت. وانگاه از خود بمپسند تا آن خود بنه پسندی، ثواب طلب نکنی، خود همه منت او بینی.

Вости٭ гуфт : мутолибаи алои ъўози алии алтоъоти ман нисёни алФзли подоши тоъоти фарои чашм омадану талаб кардани савоб , манеҳ аллоҳи фаромӯш карданаст .

واسطی٭ گفت: مطالبة الا عواض علی الطاعات من نسیان الفضل پاداش طاعات فرا چشم آمدن و طلب کردن ثواب، منة اللّه فراموش کردن است.

Ва ҳам воситӣ гуфт : аёкму лаззоти алтоъот , ?фонҳо сумуми қофила . Ва Форс бғдоди٭ гуфт : ҳлоўаҳи алтоъоти волшрки сўоء .

و هم واسطی گفت: ایاکم و لذات الطاعات، فانها سموم قافلة. و فارس بغدادی٭ گفت: حلاوة الطاعات والشرک سواء.

Шайх алислом гуфт : кӣ то аз худ бипасандӣ , хушат наёяд ва лиззат наёбӣ ,у писанд аз худ ширкаст . Тоъати бгзор , чунонк фармонаст бшрти илму суннат , онгоҳ аз худ мапаснд ва ба вай сипор , рпснд худ биравӣ деви зан

شیخ الاسلام گفت: کی تا از خود بپسندی، خوشت نیاید و لذت نیابی، و پسند از خود شرکست. طاعت بگزار، چنانک فرمانست بشرط علم و سنت، آنگاه از خود مپسند و به وی سپار، رپسند خود بروی دیو زن

Азои маҳосинии аллоӣии асри бҳоҳӣ

اذا محاسنی اللائی اسر بهاهی

Алзнўб , Фқли лии Киеви аътзор

الذنوب، فقل لی کیف اعتذار

Шайх алислом гуфт фии қавлаи ъзу ҷл : ё ибоди лои хавфи алайкуми алиўми алоиаҳи ихоФўни иўмо . . . Алоиаҳ . Ҷунайд гуфт кӣ Фои башарони бен ҳомид гуфтам : он чаҳ рӯзаст ? гуфт : аз се бим бад нест : як хавфи моҷрии ддигри хавфи моҷнӣ ,у сдигри хавфи аллқо . Яке бими онч ӯро рафт дар азал , аз баҳри онкии пӯшида , ва ӯ бнтўон донисту буна тавон дид . Ва хавфи онкӣ чӣ буд . Ва чаҳ хўоҳхд буд ? всими бим дидораст .

شیخ الاسلام گفت فی قوله عز و جل: یا عباد لا خوف علیکم الیوم الایه یخافون یوماً... الایه. جنید گفت کی فا بشران بن حامد گفتم: آن چه روز است؟گفت: از سه بیم بد نیست: یک خوف ماجری ددیگر خوف ماجنی، و سدیگر خوف اللقا. یکی بیم آنچ او را رفت در ازل، از بهر آنکه پوشیده، و او بنتوان دانست و بنه توان دید. و خوف آنکه چی بود. و چه خواهخد بود؟ وسیم بیم دیدار است.

Шайх алислом гуфт : он на бимаст , ки он ҳайбат иҷлоласт маҷнӯн омирӣ гуфт :

شیخ الاسلام گفت: آن نه بیمست، که آن هیبت اجلال است مجنون عامری گفت:

Ҷунайдро пурседанд : ки футувват чист ? гуфт : инсофи талаб нокардани қоли аллоҳи таъолӣ , влиъФўоу лисФҳўои анҳми Фтиаҳ .

جنید را پرسیدند: که فتوت چیست؟ گفت: انصاف طلب ناکردن قال اللّه تعالی، ولیعفوا و لیصفحوا انهم فتیه.

Шайх алислом гуфт : футуввати бҷўои мардӣу озодӣ зистанаст вохлқи вўоҳқи вўохўд : ончии воҳқст : битавон худ дар бандагӣ бакӯшӣу онрои подош ва ҷазо наҷӯӣ , ва аз худ бнпсндӣ . Вўохлқи бъиб : ки ар хўддонии иФгнӣу брхўди фазли диҳӣ ,у бародарони худро ба азон хоҳӣ ки худро ,у айби аишонро , узру тоўили ҷӯӣу ҷурми басӯии худ аФгнӣу тсўили нафаси худу ороиши ваии бунаи пазирӣ .

شیخ الاسلام گفت: فتوت بجوا مردی و آزادی زیستن است واخلق وواحق وواخود: آنچه واحقست: بتوان خود در بندگی بکوشی و آنرا پاداش و جزا نجویی، و از خود بنپسندی. وواخلق بعیب: که ار خوددانی یفگنی و برخود فضل دهی،و برادران خود را به ازان خواهی که خود را، و عیب ایشانرا، عذر و تاویل جویی و جرم بسوی خود افگنی و تسویل نفس خود و آرایش وی بنه پذیری.