Кунӣа абӯи Абдуллоҳ , устоди ҳусайни Мансури ҳаллоҷи аиз . Нисбат бо ҷунайд кунад , ва бо хроз суҳбат карда буд ва худ аз ақрон эшонасту ҷуз азишону бўъбдоллаҳ нбоҷӣ диду ваии олам буд бълўми ҳақоиқ . Асл ӯ аз Яманаст .

کنیه ابو عبداللّه، استاد حسین منصور حلاج ایذ.نسبت با جنید کند، و با خراز صحبت کرده بود و خود از اقران ایشانست و جز ازیشان و بوعبداللّه نباجی دید و وی عالم بود بعلوم حقایق . اصل او از یمن است.

Сухан ӯ борӣк шуд , вирои бклом мансӯб карданд ва маҳҷӯр карданд , ва аз Макка берун карданд , ва бҷдаҳ рафт , онҷои виро қозӣ карданд виро суханаст некӯ . Гӯйанд ки пеш аз ҷунайд бирафт дар санаи аҳадӣу тсъину моӣин

سخن او باریک شد، ویرا بکلام منسوب کردند و مهجور کردند، و از مکه بیرون کردند، و بجده رفت، آنجا ویرا قاضی کردند ویرا سخن است نیکو. گویند که پیش از جنید برفت در سنه احدی و تسعین و مائین

Аммо дар сеттар онаст : ки дар нима сол бирафта бо ҷунайд дар санаи сабъу тсъину моӣтин . Кзии ваҷдати фии алторих ,у кони қрибои ман алҷниди фии алсни волълм .

اما در ستتر آنست: که در نیمهٔ سال برفته با جنید در سنه سبع و تسعین و مائتین. کذی وجدت فی التاریخ، و کان قریباً من الجنید فی السن والعلم.

Бўъбдоллаҳи хафиф ٭ гуяд : кӣ пас рӯй кунед ба панҷ тан аз машойихи ҳориси муҳосибӣу ҷунайд ва рӯему умру Усмони ?маккеии вбўолъбоси ато ки эшонро баҳам буд « илму ҳақоиқ , яъне : эмом буданд дар шариъат ва дар ҳақиқат , ки ҳар ду эшонро баҳам буд »

بوعبداللّه خفیف ٭ گوید: کی پس روی کنید به پنج تن از مشایخ حارث محاسبی و جنید و رویم و عمر و عثمان مکی وبوالعباس عطا٭ که ایشان را بهم بود «علم و حقایق، یعنی: امام بودند در شریعت و در حقیقت، که هر دو ایشان را بهم بود»

Шайх алислом гуфт : кигар дар ҳазор сол , як тан расад кӣ чунин буд фаровон буд , ки вирои шариъату ҳақиқат баҳам шавад . Амр Усмон гуфт . Алмрўаҳи алтғоФли ани злли алохўон . Ва қоли абўҳФси алҳдоди ٭и алмрўаҳи ҳаии ани тбзли лохўнки ҷоҳку молики фии алднё ,у тхсҳми болдъоءи ллъқбӣ . Ва қоли АбуУсмони алҳирии ٭и алмрўаҳи ани тсўни нФски ани алмхлқот .

شیخ الاسلام گفت: که گر در هزار سال، یک تن رسد کی چنین بود فراوان بود، که ویرا شریعت و حقیقت بهم شود. عمرو عثمان گفت. المروة التغافل عن زلل الاخوان. و قال ابوحفص الحداد ٭ المروة هی ان تبذل لاخونک جاهک و مالک فی الدنیا، و تخصهم بالدعاء للعقبی. و قال ابوعثمان الحیری ٭ المروة ان تصون نفسک عن المخلقات.

Ва қоли зидбни алӣ : алмрўаҳи инсофи ман ҳўдўнк , волсмўи илои ман ҳўи Фўқки волҷзоءи бмои ?утии алик . Ва қили алзмраҳ : мо алмрўаҳ ? қоли алтбоъди ман алхлқи ладуннӣ . Қили лбзри ҷмҳр : мо алмрўаҳ ? қоли ҳасани алъшраҳ ,у ҳифзи алФрҷу аллсону тарки алмрءи мо иъоб ба . Қоли тимӣаи алҳҷимӣ : лодин ало бамурда .

و قال زیدبن علی: المروة انصاف من هودونک، والسمو الی من هو فوقک والجزاء بما اتی الیک. و قیل الضمره: ما المروة؟ قال التباعد من الخلق لدنی. قیل لبزر جمهر: ما المروة؟ قال حسن العشرة، و حفظ الفرج و اللسان و ترک المرء ما یعاب به. قال تیمیة الهجیمی: لادین الا بمردة.

Шайх алислом гуфт . Ки мурувват кам бӯданаст , ва дар хӯрд зистани воркони муруввати се чизаст . Зиндагонӣ кардани вохўди бъқл , вўохлқи бсбр , вўоҳқи бнёз .

شیخ الاسلام گفت. که مروت کم بودن است، و در خورد زیستن وارکان مروت سه چیز است. زندگانی کردن واخود بعقل، وواخلق بصبر، وواحق بنیاز.

Ва нишони зиндагонии вохўди бъқли се чизаст . Қадари худ бдонстн , вондозаҳи кори бдидну хатари худ бгўшидн . Ва бо халқи бсбри баса чизаст . Битавон эшон , азишон розӣ бӯдан , ва узрҳои эшон боз ҷустан , ва дод эшон аз тавон худ бдодн .

و نشان زندگانی واخود بعقل سه چیز است. قدر خود بدانستن، واندازهٔ کار بدیدن و خطر خود بگوشیدن. و با خلق بصبر بسه چیز است. بتوان ایشان، ازیشان راضی بودن، و عذرهای ایشان باز جستن، و داد ایشان از توان خود بدادن.

Ва бо ҳақи бнёзи баса чизаст : ҳар чаҳ азуи аизи варони шукри воҷиб дидан . Ва ҳарчӣ виро кунӣ , узри воҷиб дидану ихтиёри ваии савоб дидан .

و با حق بنیاز بسه چیز است: هر چه ازو ایذ وران شکر واجب دیدن. و هرچه ویرا کنی، عذر واجب دیدن و اختیار وی صواب دیدن.

Қоли Абулҳасани албўшнҷи٭и алмрўаҳи ҳасани албр . Сӣли алҷниди ани алзрФи мо ҳў ? Фқол : иҷтиноби кули халқи ?данӣ ,у истеъмоли кули халқи суннӣу ани тъмли ллаҳи таъолии сами лотрии анки амалат .

قال ابوالحسن البوشنجی٭ المروة حسن البر. سئل الجنید عن الظرف ما هو؟ فقال: اجتناب کل خلق دنی، و استعمال کل خلق سنی و ان تعمل للّه تعالی ثم لاتری انک عملت.

Шайх алислом гуфт : ки вақте Амри ъсмни ?маккейро вом бромд бимика , бархест бсбоҳон омад бнздики шайхи алии саҳли споҳони٭ то виро ёрӣ диҳад алии саҳли воми вай маълум кард , ки чандаст ?у онрои тамом рост кард , ва сафина кард бимика , ва ӯро огоҳ накард , ва ӯро бнўохт ва ксил кард вай меояду дили азўоми пари андеша чун бимика расед , вом боз дода буду бросўд .

شیخ الاسلام گفت: که وقتی عمرو عثمن مکی را وام برامد بمکه، برخاست بصباهان آمد بنزدیک شیخ علی سهل سپاهانی٭ تا ویرا یاری دهد علی سهل وام وی معلوم کرد، که چند است؟ و آنرا تمام راست کرد، و سفینه کرد بمکه، و او را آگاه نکرد، و او را بنواخت و کسیل کرد وی می‌آید و دل ازوام پر اندیشه چون بمکه رسید، وام باز داده بود و برآسود.

Шайх алислом гуфт қудси аллоҳи рӯҳа : кӣ алии саҳли доне ки чаро чунон кард ? ки виро огоҳ накард . Аз бими узр додану бори шукр . Гуяд ки ҳеҷ озоди марди онро бар нтобад лбъзҳм :

شیخ الاسلام گفت قدس اللّه روحه: کی علی سهل دانی که چرا چنان کرد؟ که ویرا آگاه نکرد. از بیم عذر دادن و بار شکر. گوید که هیچ آزاد مرد آنرا بر نتابد لبعضهم:

Рӯзии алии саҳл , умру ъсмнро гуфт : мо қонӯни аззикри фии алҷмлаҳ ? гуфт : қонӯни зикр , худ чист дар ҷумла ? Амр гуфт вуҷӯди афродаи маъаи муъаррифа ӯ , пас шинохти ситоиш ӯ . Ягона дошт ӯ бёўии пас он ки сифот ӯ бишносӣ .

روزی علی سهل، عمر و عثمن را گفت: ما قانون الذکر فی الجمله؟ گفت: قانون ذکر، خود چیست در جمله؟ عمرو گفت وجود افراده مع معرفة او، پس شناخت ستایش او. یگانه داشت او بیاوی پس آن که صفات او بشناسی.

Шайх алислом гуфт : ки одамӣ , мавлои наёбад ӯ ки афрод мавло ёбад на одамӣаст . Инч мехӯрд ва май чшди чизе дигараст исҳи алтўҳиди болълл . . Албитони вслм .

شیخ الاسلام گفت: که آدمی، مولی نیابد او که افراد مولی یابد نه آدمیست. اینچ می‌خورد و می‌چشد چیزی دیگر است یصح التوحید بالعلل.. البیتان وسلم.