Сайиду шайхи аҳли Ироқ аз мҳинон машойихасту ҷавони мардон бо сидқи ҳолу футуввати зоҳир суҳбат карда буд бо яҳёи ҷило ва бо маи азу аз машойих .

سید و شیخ اهل عراق از مهینان مشایخ است و جوان مردان با صدق حال و فتوت ظاهر صحبت کرده بود با یحیی جلا٭ و با مه ازو از مشایخ.

Аз ақрони ҷунайд ва рӯему нурӣу ҷузи эшон . Ягона дар илму шайхи ҷибол бо каромоти зоҳиру аҳвол некӯ гуфтаанд : ки дар санаи тсъу тсъин ва моӣтин бирафт аз дунё , дарон соликаи бўолҳрс аўлоси٭ бирафт аз дунёу бўолъбоси мсрўқу бўҳмзаҳи бғдоди٭ ар дуруст шавад .

از اقران جنید و رویم و نوری٭ و جز ایشان. یگانه در علم و شیخ جبال با کرامات ظاهر و احوال نیکو گفته‌اند: که در سنه تسع و تسعین و مائتین برفت از دنیا، دران سالکه بوالحرث اولاسی٭ برفت از دنیا و بوالعباس مسروق و بوحمزهٔ بغدادی٭ ار درست شود.

Шайх алислом гуфт : ки вай гуфт : ки аллоҳи таъолии орифро оина додааст дрср , ҳргаҳ дарон нигарад , бинад . Шайх алислом гуфт : ки муъмин ҷой дорад азуи дрдл , ҳар ки бимонад бозон шавад биёсоед

شیخ الاسلام گفت: که وی گفت: که اللّه تعالی عارف را آینه داده است درسر، هرگه دران نگرد، بیند. شیخ الاسلام گفت: که مومن جای دارد ازو دردل، هر که بماند بازان شود بیاساید

Шайхи Абулҳасан ҳсри٭ гуяд : ки дӯш май андешам , ки марои чунин тафриқа май буд гоҳи гоҳ ,у ҳоли ман чунин , магари ин мурӣдону шогирдони марои худ чигуна май буд ? арнаҳ он будед кӣ донистам , бҷоء оварадам : ки аўҷоء дорад дар дили дӯстони худ , гхи ҷузи азу он нанигараду ҷузи азу хотир нашавад , ман пора пора шуд май яъне Зуҳраи ман пора шудӣ .

شیخ ابوالحسن حصری٭ گوید: که دوش می‌اندیشم، که مرا چنین تفرقه می‌بود گاه گاه، و حال من چنین، مگر این مریدان و شاگردان مرا خود چگونه می‌بود؟ ارنه ﺁن بودید کی دانستم، بجاء آوردم: که اوجاء دارد در دل دوستان خود، گخ جز ازو آن ننگرد و جز ازو خاطر نشود، من پاره پاره شد می یعنی زهرهٔ من پاره شدی.

Ва шайх алислом гуфт : ки дӯстон ӯ оина ӯйанд ҳар кӣ дарон оина нигарад ӯ бинад .

و شیخ الاسلام گفت: که دوستان او آینه اویند هر کی دران آینه نگرد او بیند.

Сиртнии мроаҳи ман ибғик

صیرتنی مرآة من یبغیک

Ман ирнии ирк

من یرنی یرک

Ва ҳам ммшод гуфта : кӣ чиҳил соласт ки биҳишти бҳзои Фирҳои брмн арза мекунанд , дунболи чашми орият фаро надодаам .

و هم ممشاد گفته: کی چهل سالست که بهشت بحذا فیرها برمن عرضه می‌کنند، دنبال چشم عاریت فرا نداده‌ام.

Шайх алислом гуфт : дар ҳазрату ҳузуру суҳбати ӯнгари матни бғир ӯ ширкаст бова валлоҳ таъолӣ мегуяд пайғомбари худро : мо зоғи албср ва мо тғии қул аллоҳи сами зарраам .

شیخ الاسلام گفت: در حضرت و حضور و صحبت اونگر متن بغیر او شرکست باو واللّه تعالی می‌گوید پیغامبر خود را: ما زاغ البصر و ما طغی قل اللّه ثم ذرهم.

Ва фии хабари саҳеҳи ғариб : лоосأли ибодӣ ғайриӣ ва ҳам ммшод гуяд : ҳаргизи басари ҳеҷ пер нашудам ва суол набардаам , дар дили софӣ бова шудамӣ , то ӯ худ чаҳ гуфтед .

و فی خبر صحیح غریب: لااسأل عبادی غیری و هم ممشاد گوید: هرگز بسر هیچ پیر نشدم و سوال نبرده‌ام، در دل صافی باو شدمی، تا او خود چه گفتید.

Шайх алислом гуфт : ки илми бурдани басари перон бе адабӣаст . Холӣ аз илм ва аз рои худу суоли худ бова рӯ ! то ӯ худ чаҳ гуяд , онрои ғанимату фоидаи гири врў ва ммшод гуяд : ҳамаи маърифати сидқ аФтқораст биллоҳ . Ва ҳам вай гуфт : тариқ алҳақ баъӣд , волсбри маъа алҳақ шадид .

شیخ الاسلام گفت: که علم بردن بسر پیران بی‌ادبیست. خالی از علم و از رای خود و سوال خود باو رو! تا او خود چه گوید، آنرا غنیمت و فایده گیر ورو و ممشاد گوید: همه معرفت صدق افتقار است باللّه. و هم وی گفت: طریق الحق بعید، والصبر مع الحق شدید.

Шайхи бўбкр розӣ гуяд : ки Форс динўрӣ гуяд : ки ммшод аз дар сроءи худ берун шуд саг бонг кард , ммшод гуфт : лоолаҳи алооллаҳ , саг бар ҷой бамурд ва ҳам вай гуфт : арвоҳи уланбиёаи фии ҳоли алкшФи волмшоҳдаҳ ,у арвоҳи алсдиқини фии алқрбаҳи волостлом .

شیخ بوبکر رازی٭ گوید: که فارس دینوری گوید: که ممشاد از در سراء خود بیرون شد سگ بانگ کرد، ممشاد گفت: لااله‌الااللّه، سگ بر جای بمرد و هم وی گفت: ارواح الانبیاه فی حال الکشف والمشاهدة، و ارواح الصدیقین فی القربة والاصطلام.

Қоли ашшайхи Абуабдуллои алтоқи٭и самъати Муҳамади бен хафиф

قال الشیخ ابوعبداللّه الطاقی٭ سمعت محمد بن خفیف٭

Иқўл : раъйати ммшоди алдинўрии фии алнўми конаи қоими рофеъи идиаҳи илои алсмأу ҳўи иқўл : раъйати ммшоди алдинўрии фии алнўми конаи қоими рофеъи идиаҳи илои алсмأу ҳўи иқўл : ё раби улқулуб ! ё раби улқулуб ! волсмоءи иднўи ман раъса ҳатто вақъати алии раъса , Фоншқту ҳамли ммшод .

یقول: رأیت ممشاد الدینوری فی النوم کانه قایم رافع یدیه الی السمأ و هو یقول: رأیت ممشاد الدینوری فی النوم کانه قایم رافع یدیه الی السمأ و هو یقول: یا رب القلوب! یا رب القلوب! والسماء یدنو من رأسه حتی وقعت علی رأسه، فانشقت و حمل ممشاد.

Шайх алислом гуфт : пас сухани вай : алтриқи ило алҳақ баъӣду қдмзӣ . Гуфт : роҳ баҳақ давраст магар ӯ дасти гир буду суҳбату сабр кардану рӯзгори гузоштан бо худованд иззат сахтаст магар ӯ мӯнис буд . Ммшод динўрӣ гуфт : ки шаст соласт то дар май кӯбам , то чаҳ посух ояд , ки кист брдр ?

شیخ الاسلام گفت: پس سخن وی: الطریق الی الحق بعید و قدمضی. گفت: راه بحق دورست مگر او دست‌گیر بود و صحبت و صبر کردن و روزگار گذاشتن با خداوند عزت سختست مگر او مونس بود. ممشاد دینوری گفت: که شصت سالست تا در می‌کوبم، تا چه پاسخ آید، که کیست بردر؟

Шайх алислом гуфт : ки яке ҷон мекунад , гӯянда дид ки бар вай мегирист . Гуфт : ҷавонмардӣ буд , дӯст аз ани ту , зиндон мешаканд ту чаро майгаре ?

شیخ الاسلام گفت: که یکی جان می‌کند، گویندهٔ دید که بر وی می‌گریست. گفت: جوانمردی بود، دوست از ان تو، زندان می‌شکند تو چرا می‌گریی؟

Шайх алислом гуфт : ки ммшод гуфт бо ёрон : ки илм омӯзед ки аҳли алкломи лои иғмсў кам фии злолтҳм . ё ваҷди ҳолу вақт , ё сафару зиёрату ҳоли бқтъи бўўодӣ ё тааллуми илми маҳзу шаръи соф . Ҳамаи суханони ммшоди аиз

شیخ الاسلام گفت: که ممشاد گفت با یاران: که علم آموزید که اهل الکلام لا یغمسو کم فی ضلالتهم. یا وجد حال و وقت، یا سفر و زیارت و حال بقطع بووادی یا تعلم علم محض و شرع صاف. همه سخنان ممشاد ایذ

Ва ммшод гуфт : ҳар ки бар дӯст аз он ӯ инкор кунад , камина аз онаст , ки ҳаргиз ӯро , он ндиҳанд ки ӯ дошт

و ممشاد گفت: هر که بر دوست از آن او انکار کند، کمینه از آنست، که هرگز او را، آن ندهند که او داشت

Взўолнўн мисрӣ гуфт : ҳар ки бар наъраи зроқ ки бар зарқ занад инкор кунад , ҳаргизи онрои бсдқи наёбад , яъне ки он босли инкор май орад . Туро аз зарқи вай чаҳ ? зарқи вай чаҳ ? зарқи ваии брўист , ту рости нигар ,у рости байн ! то баҳраи бовай . Валлоҳи алмстъон .

وذوالنون مصری گفت:هر که بر نعرهٔ زراق که بر زرق زند انکار کند، هرگز آنرا بصدق نیابد، یعنی که آن باصل انکار می‌آرد. ترا از زرق وی چه؟ زرق وی چه؟ زرق وی برویست، تو راست نگر، و راست بین! تا بهره باوی. واللّه المستعان.

Шайх алислом гуфт : ки бўъомр гуяд шогирди ммшод : ки рӯзии пеш ммшод нишаста будем . Ҷавонмардӣ аз дар хона даромад бмизбонии иҷобати хост . Шайх гуфт : туоне ин суфиёни бахонаи барӣ ,у бозору бозор дар миён на ? шайхи баҳонаи ҷусти иҷобати надод . Чун берун шуд , асҳобно гуфт ки шайхи ин чунин накардед ин чаҳ буд ? шайх гуфт : ӯ азин ҷавонмардон бӯда , дунёи бадаст вай омад , он аз даст вай бишуд , акнӯн меояду чизе нФқот мекунад , май бояд ӯро ки сармояи хеш боз ёбад , то меҳри он аз дил берун накунад ин бози наёбад .

شیخ الاسلام گفت: که بوعامر گوید شاگرد ممشاد: که روزی پیش ممشاد نشسته بودیم. جوانمردی از در خانه درآمد بمیزبانی اجابت خواست. شیخ گفت: توانی این صوفیان بخانه بری، و بازار و بازار در میان نه؟ شیخ بهانه جست اجابت نداد. چون بیرون شد، اصحابنا گفت که شیخ این چنین نکردید این چه بود؟ شیخ گفت: او ازین جوانمردان بوده، دنیا بدست وی آمد،آن از دست وی بشد، اکنون می‌آید و چیزی نفقات می‌کند، می‌باید او را که سرمایهٔ خویش باز یابد، تا مهر آن از دل بیرون نکند این باز نیابد.