Аст , аз қадямон машойихаст , ар тайфаи аввал эмомаст минбари дор . Саҳли ъосми китоби ҳад , карда , ва аз ваии ҳикояту сухани ор дарон азу , вўирои дида , ақрони зўолнўн мисрӣаст ӯро суханаст дар маърифати некӯ . Устодони Аҳмади бўолҳўорист٭ нбоҷӣ гуфт : алодби ҳиллӣаи алоҳрор . Ва ҳам вай гуфт : лкли шӣии ходим ,у ходими аддӣни алодб .

است، از قدیمان مشایخ است، ار طیفهٔ اول امام است منبر دار. سهل عاصم کتاب هد، کرده، و از وی حکایت و سخن آر دران ازو، وویرا دیده، اقران ذوالنون مصری٭ است او را سخنست در معرفت نیکو. استادان احمد بوالحواریست٭ نباجی گفت: الادب حلیة الاحرار. و هم وی گفت: لکل شئی خادم، و خادم الدین الادب.

Шайх алислом гуфт : ки бўъбдоллаҳ нбоҷӣ гуяд : ки чашми биравдор ! ки ҳеҷ нишони азу , равшан ва нест виздкми қувваи إлии қўткми бўъбдоллаҳ нбоҷӣ гуяд дар тафсири ин : алълми илои алмърФаҳ . Ҳам бўъбдоллаҳ нбоҷӣ гуяд , ки Мӯсо гуфт илоҳӣ ! ман туро куҷо ёбам ? гуфт : чун қасд дуруст кунӣ марои ёбӣ ! ва ктони٭ гуяд : ки чун қасди дурусти вирои бёФтӣ ! ва ҳаллоҷ гуяд : лонърҷ ! он як гомаст .

شیخ الاسلام گفت: که بوعبداللّه نباجی گوید: که چشم برودار! که هیچ نشان ازو، روشن و نیست وَیَزِدْکُمْ قُوَّةً إِلَی قُوَّتِکُمْ بوعبداللّه نباجی گوید در تفسیر این: العلم الی المعرفة. هم بوعبداللّه نباجی گوید، که موسی گفت الهی! من ترا کجا یابم؟ گفت: چون قصد درست کنی مرا یابی! و کتانی٭ گوید: که چون قصد درست ویرا بیافتی! و حلاج٭ گوید: لانعرج! آن یک گامست.

Шайх алислом гуфт : он як гоми тўӣӣ ! чун аз худ дар гузаштии фаро ӯ раседӣ шайх алислом гуфт : ки бўъбдоллаҳ антокӣ гуяд . Ки аз ҳеҷ каси вози ҳеҷ чизам ҳасад наёяд , магар аз муъаррифаи орифона , на маърифати тасдиқӣ .

شیخ الاسلام گفت: آن یک گام توئی! چون از خود در گذشتی فرا او رسیدی شیخ الاسلام گفت: که بوعبداللّه انطاکی گوید. که از هیچ کس واز هیچ چیزم حسد نیاید، مگر از معرفهٔ عارفانه، نه معرفت تصدیقی.

Буъалӣ дқоқ٭ гуяд : муъаррифаи расмӣа ки қатрау саммӣаи лои алайҳи тшФӣ ,у лои ғлилои тсқӣ . Маърифатии расмӣ , чун боронаст тобистонӣ , на иморро шифои орад , ва на ташнаро сероб кунад . Шайх алислом гуфт ки бо ёқӯб ҳошимӣ бӯда , зўолнўн мисрӣ бирафта буд пеши вай аз вай ҳикоят мекарданд , бо ёқӯб гуфт : ҳар чаҳ маро фаромӯш шавад , ин фаромӯш нашавад , ки рӯзи ид май омадам ё зўолнўни мисрии баҳами мардумон аз ид бозгашта буданд шодии кунон ва дар нишот . Зўолнўн маро гуфт . Ин мардумон нишот мекунанд , ки амонат доштаанд . Бгзордаҳанд . Худ ндонанд ки аз эшон пазируфтаанд ё на ? яъне тоъати рамазон . Биё то як сӯ , боз шавем , вбри эшон бгрӣим .

بوعلی دقاق٭ گوید: معرفة رسمیة که قطره و سمیة لا علیه تشفی، و لا غلیلا تسقی. معرفتی رسمی، چون بارانست تابستانی، نه یمار را شفا آرد، و نه تشنه را سیراب کند. شیخ الاسلام گفت که با یعقوب هاشمی بوده، ذوالنون مصری٭ برفته بود پیش وی از وی حکایت می‌کردند، با یعقوب گفت: هر چه مرا فراموش شود، این فراموش نشود، که روز عید می‌‌آمدم یا ذوالنون مصری بهم مردمان از عید بازگشته بودند شادی کنان و در نشاط. ذوالنون مرا گفت. این مردمان نشاط می‌کنند، که امانت داشته‌اند. بگزارده‌اند. خود ندانند که از ایشان پذیرفته‌اند یا نه؟ یعنی طاعت رمضان. بیا تا یک سو، باز شویم، وبر ایشان بگرئیم.

Шайх алислом гуфт : ки ин ҳикоят ҳамчунон ҳикоят гавҳараст гўҳрист ки қимат надонистӣ бсФтӣ . Онки шинохт , таассуф мехӯрд . Ва онкӣ нашнохт ғофил ! ман гуфтам : ки ваъид ар ҷономди аҳли он ғофил буданд ваъид бо ҷой нашуд . ӯ кӣ на аҳл он буданд бедор буданд он ваъид овехт дарав

شیخ الاسلام گفت: که این حکایت همچنان حکایت گوهر است گوهریست که قیمت ندانستی بسفتی. آنک شناخت، تاسف می‌خورد. و آنکه نشناخت غافل! من گفتم: که وعید ار جانامد اهل آن غافل بودند وعید با جای نشد. او کی نه اهل آن بودند بیدار بودند آن وعید آویخت درو

Шайх алислом гуфт : ки сбоъ Мӯсилӣ гуяд , ки Довӯд гуфт худовандо ! маро гуфтӣ : ки даст ва рӯй бишӯй хизматро , акнӯн май бо суҳбати хуоне ! дили ман чаҳ чиз бишӯяд суҳбатро ? гуфт : алҳмўми волоҳзони тимору андӯҳ . Шайх алислом гуфт : дарин тариқи азин манзил бад нест .

شیخ الاسلام گفت: که سباع موصلی گوید، که داود گفت خداوندا! مرا گفتی: که دست و روی بشوی خدمت را، اکنون می با صحبت خوانی! دل من چه چیز بشوید صحبت را؟ گفت: الهموم والاحزان تیمار و اندوه. شیخ الاسلام گفت: درین طریق ازین منزل بد نیست.