Мардӣ бузург бӯда аз машойихи ҷоўбораҳ номаст бсғри рӯм . Гуфтанд ки он луқма хӯрд ва он шаб дар масҷид бимонад ва аҳтлом афтод , виро гуфтанд дар хоб ки ин бори чизеи хурӣ , ки дили ту азон бшўрд , ндонӣ ки бтў бало расад . Ва он чунон буд ки аҳд карда буд : ки чизе ки маро азон дили бшўрд буна хӯрам . Вақте дар масҷиди шӯ низ ӣа буд таом дар овараданд , дили вай аз он бшўрид бнмӣ хӯрд , ёрон виро гуфтанд бихӯр , ҳар соъати хилоф оре бихӯр ! бихӯрад он афтод . Бўъбдоллаҳ ҷоўбораҳ гуяд : фарои шайхи бўбкри зқоқ мисрӣ гуфтам : кӣ суҳбат бо кӣ дорам ? гуфт : бонкс ки чун ӯро бозгўӣӣ ҳар чаҳ аллоҳ аз ту донад , ӯ аз ту бншўрд ва аз ту бунаи барад

مردی بزرگ بوده از مشایخ جاوباره نام است بثغر روم. گفتند که آن لقمه خورد و آن شب در مسجد بماند و احتلام افتاد، ویرا گفتند در خواب که این بار چیزی خوری، که دل تو ازان بشورد، ندانی که بتو بلا رسد. و آن چنان بود که عهد کرده بود: که چیزی که مرا ازان دل بشورد بنه خورم. وقتی در مسجد شو نیز یه بود طعام در آوردند، دل وی از آن بشورید بنمی خورد، یاران ویرا گفتند بخور، هر ساعت خلاف آری بخور! بخورد آن افتاد. بوعبداللّه جاوباره گوید: فرا شیخ بوبکر زقاق مصری٭ گفتم: کی صحبت با کی دارم؟ گفت: بآنکس که چون او را بازگوئی هر چه اللّه از تو داند، او از تو بنشورد و از تو بنه برد

Шайх алислом гуфт : кӣ қабулу суҳбат , пас айб дидан дуруст ояд ки одамии муҷрӣ айбаст , чун беҳтар қабул уфтаду беҳтару нкўӣии суҳбати пайвандӣ , чун айб падед ояд суҳбати бабрӣ , он на суҳбатаст . Суҳбати пас шинохт айбаст магари айб ки динӣ бошаду бидъатӣ , ки он ҷуз бошад ки чашм барон фароз кардани мдоҳнт буду мхнсии магари бзрўрт аммо айб ки на дар диёнату бидъат буд ҷурм бошад ,у одамӣ на маъсӯмаст , аз вай айб ояду ҷурм ки одамии кФўру ҷҳўл ва злўмаст . Шофиӣ гуяд : ки на дӯсти ту буд кӣ бова мудоро бояд кард .

شیخ الاسلام گفت: کی قبول و صحبت، پس عیب دیدن درست آید که آدمی مجری عیب است، چون بهتر قبول افتد و بهتر و نکوئی صحبت پیوندی، چون عیب پدید آید صحبت ببری، آن نه صحبت است. صحبت پس شناخت عیب است مگر عیب که دینی باشد و بدعتی، که آن جز باشد که چشم بران فراز کردن مداهنت بود و مخنثی مگر بضرورت اما عیب که نه در دیانت و بدعت بود جرم باشد، و آدمی نه معصومست، از وی عیب آید و جرم که آدمی کفور و جهول و ظلوم است. شافعی گوید: که نه دوست تو بود کی باو مدارا باید کرد.

Шайх алислом гуфт : яъне ҳар гуҳ аз ту айб ва хатое ояд дар ваии узр бояд дод , ки вай нек кунад , ту шукр бояд кард , ин Ни дӯстӣ ва суҳбат бошад .

شیخ الاسلام گفت: یعنی هر گه از تو عیب و خطایی آید در وی عذر باید داد، که وی نیک کند، تو شکر باید کرد، این ن دوستی و صحبت باشد.

Шайх алислом гуфт : ки Аҳмад Довӯдӣ гуяд ки яҳёи нъоз٭ро гуфтам : ки суҳбат бо кӣ пайвандам ?

شیخ الاسلام گفت: که احمد داودی گوید که یحیی نعاذ٭ را گفتم: که صحبت با کی پیوندم؟

Гуфт : бо касе ки бемор гардад , ба пурсидан ту ояд ва кӣ аз ту ҷурм ояд худ бъзр бтў ояд . Ва зўолнўну хроз٭и дарин сухан гуфтаанд . Ва аз шарт суҳбатаст ки ҳақи суҳбати бидиҳӣ . Ва ҳақи худ талаб накунӣу айби худ бинӣ ,у айби дигари анрои узри ҷўӣӣу халқи зери қадару ҷабри музтару мақҳури доне , то хусумат бархезад ва худро бтоўони лозимгирӣ ва узр насозӣ ,у аллоҳи алмстъон .

گفت: با کسی که بیمار گردد، به پرسیدن تو آید و کی از تو جرم آید خود بعذر بتو آید. و ذوالنون و خراز٭ درین سخن گفته‌اند. و از شرط صحبت است که حق صحبت بدهی. و حق خود طلب نکنی و عیب خود بینی، و عیب دیگر انرا عذر جوئی و خلق زیر قدر و جبر مضطر و مقهور دانی، تا خصومت برخیزد و خود را بتاوان لازم گیری و عذر نسازی، و اللّه المستعان.

Вақте амири кофур , зар фиристод бшихи бўъбдоллаҳи ҷоўбораҳ бисёре ,у ваии бунаи пазируфт боз фиристод , яъне лашкарӣаст . Кофур гуфт . эй сард ! ?лаи мо фии алсмўот ва мо фии аларз ва мо бинҳмо ва мо таҳти алсрии Фоини алкоФўр ?

وقتی امیر کافور، زر فرستاد بشیخ بوعبداللّه جاوباره بسیاری، و وی بنه پذیرفت باز فرستاد، یعنی لشکریست. کافور گفت. ای سرد! له ما فی السموات و ما فی الارض و ما بینهما و ما تحت الثری فاین الکافور؟

Шайх алислом гуфт : ки ин сухани кофури ма аз кирдор ӯ буд , локини он сухани мояу баракоти пер буд . Фарои буъалӣ котиб гуфтанд : ки Флонкс аз лашкарӣ чизе намесетанду фалон пер месетанд . Гуфт : онкӣ бнмӣ сетанд аз илм бнмӣ сетанд , ва онк месетанд аз айн месетанд .

شیخ الاسلام گفت: که این سخن کافور مه از کردار او بود، لکن آن سخن مایه و برکات پیر بود. فرا بوعلی کاتب٭ گفتند: که فلانکس از لشکری چیزی نمی‌ستاند و فلان پیر می‌ستاند. گفت: آنکه بنمی‌ستاند از علم بنمی‌ستاند، و آنک می‌ستاند از عین می‌ستاند.

Шайх алислом гуфт : кӣ кас аз машойихи вақти чизе май кардан азин маънӣ , он аишонро аз айн рост меомад , чун бо илм буданд накарданд ва он нодарра буданд ,у онро ахўот бошад ки ҳамаи корҳо бадви неку шодӣу ғаму нъмоу балои ҳама аз як ҷомии диданду ҷузи азу наме диданд аммо чун касе фарои хезад ки вирои он айн ва дидор набошад , аз сари илму ҳарфатгарӣ бар гӯнаи эшон бикунади аллоҳи таъолии пардаи вай пора кунад . Ва ваии дайну шариъат дар сар он кунад .

شیخ الاسلام گفت: کی کس از مشایخ وقت چیزی می‌کردن ازین معنی، آن ایشانرا از عین راست می‌آمد، چون با علم بودند نکردند و آن نادره بودند، و آنرا اخوات باشد که همه کارها بدو نیک و شادی و غم و نعما و بلا همه از یک جامی دیدند و جز ازو نمی‌دیدند اما چون کسی فرا خیزد که ویرا آن عین و دیدار نباشد، از سر علم و حرفت گری بر گونهٔ ایشان بکند اللّه تعالی پردهٔ وی پاره کند. و وی دین و شریعت در سر آن کند.