Номи ваии мҳмдбни умри алҳкими алтрмзӣ , босл аз Тирмиз бӯдау турбат вай онҷост ,у бблх будӣ , холи бўъисии тирмизии аизи соҳиби маснади Аҳмади хзрўиҳ٭и дидау бовай суҳбат карда ва бо Муҳамади саъди иброҳӣми зоҳид суҳбат карда ва низ боҳамди умри хшноми балхӣу ҷуз азишон . Виро кутубаст машҳур , дронўоъи риёзоту муомилоту адабу зуҳд .

نام وی محمدبن عمر الحکیم الترمذی، باصل از ترمذ بوده و تربت وی آنجاست، و ببلخ بودی، خال بوعیسی ترمذی‌ایذ صاحب مسند احمد خضرویه٭ دیده و باوی صحبت کرده و با محمد سعد ابراهیم زاهد صحبت کرده و نیز باحمد عمر خشنام بلخی و جز ازیشان. ویرا کتب است مشهور، درانواع ریاضات و معاملات و ادب و زهد.

Шайх алислом гуфт : ҳар киро бояд кӣ виро бишносад , гӯй ! китоби оламу мутааллими ваии Фрўнгр . То ба бинӣ . Ваии тӯрӣау Инҷилу збўру кутуби осмони хонда буд ,у вирои девон шеъраст . Вай гуфт : ки давлати дайн дар тақвоаст , ва гуфта ки тақво оқибат имонаст .

شیخ الاسلام گفت: هر که را باید کی ویرا بشناسد، گوی! کتاب عالم و متعلم وی فرونگر. تا به بینی. وی توریة و انجیل و زبور و کتب آسمان خوانده بود، و ویرا دیوان شعر است. وی گفت: که دولت دین در تقوی است، و گفته که تقوی عاقبت ایمانست.

Шайх алислом гуфт : ки тақвои дарин рӯят имонаст чун он бишавад , имон зойеъаст тақвои парҳез буд доим ,у тарси доим буд , касе ки брбими бунаи гузашта буд , иқтидо нишоед бова суҳбат мадоред , бояд ки мушоҳидоти туро аз бим бигардонад на далерӣ .

شیخ الاسلام گفت: که تقوی درین رویت ایمانست چون آن بشود، ایمان ضایع است تقوی پرهیز بود دایم، و ترس دایم بود، کسی که بربیم بنه گذشته بود، اقتدا نشاید باو صحبت مدارید، باید که مشاهدات ترا از بیم بگرداند نه دلیری.

Ваии ҳукм буд ориф на сӯфӣ . Сӯфии чизе дайгарӣаст , ва гуфт : олами фурӯд аз сухан хешасту ҳаким бо сухан хешаст баробар ,у орифу муҳаққиқи вароӣ сухан хешаст . Бўбкри вроқи эмоми рӯзгор худ бӯда . Бўолқсм . Ҳакими асҳқи бен Муҳамади Исмоил

وی حکم بود عارف نه صوفی. صوفی چیزی دیگری است، و گفت: عالم فرود از سخن خویشست و حکیم با سخن خویش است برابر، و عارف و محقق ورای سخن خویشست. بوبکر وراق امام روزگار خود بوده. بوالقسم. حکیم اسحق بن محمد اسماعیل

Ҳакими асҳқи бен Муҳамади Исмоили самарқандӣ , ва гӯйанд номи ваии Аҳмади бен Исмоил , аз машойихаст суҳбат карда буд бобўбкри вроқу вирои нахусти некӯ дар муомилоту айби нафасу офоти аъмолу маърифати замон . Вай гуфта : ки ар пас Мустафои пайғомбарӣ раво будед дар айёми мо он бўбкри вроқ будӣ аз илми вайу ҳикмату шафқати вай бар халқу адаму инсоф .

حکیم اسحق بن محمد اسماعیل سمرقندی، و گویند نام وی احمد بن اسماعیل، از مشایخست صحبت کرده بود بابوبکر وراق و ویرا نخست نیکو در معاملات و عیب نفس و آفات اعمال و معرفت زمان. وی گفته: که ار پس مصطفی پیغامبری روا بودید در ایام ما آن بوبکر وراق بودی از علم وی و حکمت و شفقت وی بر خلق و عدم و انصاف.

Шайх алислом гуфт бўбкри вроқ ориф бӯда сӯфӣ . Вай гуфт : тасфияи ъбўдиаҳи исбот мҷўсиаҳасту инкори рбўбиаҳ .

شیخ الاسلام گفت بوبکر وراق عارف بوده صوفی. وی گفت: تصفیه عبودیة اثبات مجوسیة است و انکار ربوبیة.

Шайх ассалом гуфт : кӣ бўбкри сғдии азин тайифааст шогирди бўбкри вроқ вай гуяд кӣ : бўбкри вроқи марди Карим буд , худоиро бмзд кор накардӣ ки вар таъзим кардӣ . Шайх алислом гуфт : ки бўбкри вроқро шогирд бӯда ҳошимии суғдӣ аз суғди Самарқанд бо ӯ май буд то марг , ки бўбкр вроқ гуяд : ки бўбкр вроқ гуяд : кӣ сухани афзӯнии дил сахт кунад . Шайх алислом гуфт : гуҳи пеш азу гуфтаанд : ки хоби фаровон ва хӯрд фаровон , ва гуфт фаровон , дил сахт кунад . Бўбкри вроқ « гуфт » ки он гуфт фаровон дар хайр ва шараст . Ҳам вай гуфт : ки саёҳату сафар чаҳ кунӣ , онҷоӣ ки иродати ту дар вох шуд ,у сарви кори ту аз онҷоӣ бархест онҷоӣ дар вохи дор ,у бонҷоء боз биншин то тамом шавад , ва барин маънии бўолхири тинотӣ сухан гуфта .

شیخ السلام گفت: کی بوبکر صغدی ازین طایفه است شاگرد بوبکر وراق وی گوید کی: بوبکر وراق مرد کریم بود، خدای را بمزد کار نکردی که ور تعظیم کردی. شیخ الاسلام گفت: که بوبکر وراق را شاگرد بوده هاشمی سغدی از سغد سمرقند با او می‌بود تا مرگ، که بوبکر وراق گوید: که بوبکر وراق گوید: کی سخن افزونی دل سخت کند. شیخ الاسلام گفت: گه پیش ازو گفته‌اند: که خواب فراوان و خورد فراوان، و گفت فراوان، دل سخت کند. بوبکر وراق «گفت» که آن گفت فراوان در خیر و شر است. هم وی گفت: که سیاحت و سفر چه کنی، آنجای که ارادت تو درواخ شد، و سرو کار تو از آنجای برخاست آنجای درواخ دار، و به آنجاِ باز بنشین تا تمام شود، و برین معنی بوالخیر تیناتی سخن گفته.

Шайх алислом гуфт : ҳар ки акнӯн бсФр шавад , бтрки намозу тарк мазҳаб бигуфта буд , вай аз исмат берунаст . Ани аллоҳи маъаи аллазӣнаи атқўои волзини ҳам мҳснўн .

شیخ الاسلام گفت: هر که اکنون بسفر شود، بترک نماز و ترک مذهب بگفته بود، وی از عصمت بیرونست. ان اللّه مع الذین اتقوا والذین هم محسنون.

Шайх алислом гуфт , ки ҳусайн тзмзӣ гуяд : ки бо Абубакр вроқ мерафтам дар роҳ , брики сӯии радои ваии ҳарфи ходидм ,у брдигр сӯй мем . Пурсидам : ки ин чист ? гуфт : онро навиштаам , то ҳргаҳи хобинми ихлосам ёд ояд ва кӣ мем байнам , ману тем ёд оред .

شیخ الاسلام گفت، که حسین تزمذی گوید: که با ابوبکر وراق می‌رفتم در راه، بریک سوی ردای وی حرف خادیدم، و بردیگر سوی میم. پرسیدم: که این چیست؟ گفت: آنرا نوشته‌ام، تا هرگه خابینم اخلاصم یاد آید و کی میم بینم، من و تم یاد آرید.

Шайх алислом гуфт : кӣ ихлоси он буд : ки дар муомилоти бозу касе бунаи бинӣ ва бо халқи мурувват буд то ногувори набӣ « бар » одам . Ва ҳам бўбкр вроқ гуфт :

شیخ الاسلام گفت: کی اخلاص آن بود: که در معاملات بازو کسی بنه بینی و با خلق مروت بود تا ناگوار نبی «بر» آدم. و هم بوبکر وراق گفت:

Ки ориф набӯд ки илм маърифат гуяд пеши абноءи дунё . Вай гуфт : ки мардумон сеанд : уламоу умароу қро чун уламо табоҳ шавад , фасод тоъат уфтад , ва чун фасоди умаро буд , фасоди маош буд , ва чун фасоди қро буд , фасоди ахлоқ буд . Ва ҳам вай гуфт : ки хузўъи фосиқон ба аз савлати мутӣъон . «у яҳё маоз гуфт : инкисори алъосини хайри ман савлати алмтиъин » .

که عارف نبود که علم معرفت گوید پیش ابناء دنیا. وی گفت: که مردمان سه‌اند: علما و امرا و قرا چون علماء تباه شود، فساد طاعت افتد، و چون فساد امرا بود، فساد معاش بود، و چون فساد قرا بود، فساد اخلاق بود. و هم وی گفت: که خضوع فاسقان به از صولت مطیعان. «و یحیی معاذ٭ گفت: انکسار العاصین خیر من صولت المطیعین».

Шайх алислом гуфт : ки бўбкр гуяд : кӣ Муҳамади мусаллами ҳасири боф бо меҳмонӣ буд , бо Юсуфи тирмизӣ , мизўони машғӯл буд дар чизе . Муҳамад мусаллам гуфт : зуд бошед кӣ ман корӣ дорам . Ваии зоҳид буду обид , дили вай ба вирди муъаллақ буд . Юсуф хайёт гуфт : бошу турои ҷуз азон корӣаст , кӣ аллоҳи пеши ту орад , ва ту низ барон аз хона биёмада !

شیخ الاسلام گفت: که بوبکر گوید: کی محمد مسلم حصیر باف با مهمانی بود، با یوسف ترمذی، میزوان مشغول بود در چیزی. محمد مسلم گفت: زود باشید کی من کاری دارم. وی زاهد بود و عابد، دل وی به ورد معلق بود. یوسف خیاط گفت: باش و ترا جز ازان کاریست، کی اللّه پیش تو آرد، و تو نیز بران از خانه بیامدهٔ!

Ки бози хонаи шӯй . Сӣ соласт то ман барон аз хона мебоем , кӣ бозхонаҳ нашавам . Бўбкр вроқ гуяд : ки он ду сухани бӯи Юсуфи ма буд аз сад солаи ибодати Муҳамади мусаллам , бўбкр вроқ гуфт : рбмои аслии ллаҳи ракаатин ФонсрФи мнҳмо ,у анмои бмнзлаҳи ман исрФи ани алсрқаҳи ман алҳё ,

که باز خانه شوی. سی سالست تا من بران از خانه می‌بایم، کی بازخانه نشوم. بوبکر وراق گوید: که آن دو سخن بو یوسف مه بود از صد ساله عبادت محمد مسلم، بوبکر وراق گفت: ربما اصلی للّه رکعتین فانصرف منهما، و انما بمنزلة من یصرف عن السرقة من الحیا،