« шайх алислом гуфт қудси аллоҳи рӯҳа : кӣ » тоҳири муқаддасии мардии бузург буд дар шом аз аҷалаи машойихи шому қадямони эшон зўолнўни мисриро дида , ва бо яҳёи ҷило суҳбат карда ва олам бӯда . Зўолнўни вирои ҳбролшоми хонда ва гӯйанд ки шбли٭ гуфта виро .

«شیخ الاسلام گفت قدس اللّه روحه:کی» طاهر مقدسی مردی بزرگ بود در شام از اجلهٔ مشایخ شام و قدیمان ایشان ذوالنون مصری را دیده، و با یحیی جلا٭ صحبت کرده و عالم بوده. ذوالنون ویرا حبرالشام خوانده و گویند که شبلی٭ گفته ویرا.

Шайх алислом гуфт : ки тоҳир муқаддасӣ гуяд : кӣ зўолнўни мисрӣ Фромн гуфт : алълми фии зот алҳақ ҷаҳли волкломи фии ҳқиқаҳи алмърФаҳи ҳираҳи волошораҳи ани алмшири ширк .

شیخ الاسلام گفت: که طاهر مقدسی گوید: کی ذوالنون مصری فرامن گفت: العلم فی ذات الحق جهل والکلام فی حقیقة المعرفه حیرة والاشارة عن المشیر شرک.

Шайх алислом гуфт : кӣ сухан дар доти ҳақ ҷаҳласт , ки ҳечкасро дар зоти аллоҳ суханӣ нест « ва раво набӯд кӣ гуяд » магар онкӣ гуфт худро ,у пайғомбар вай гуфт виро ,у кайфияти онро донистанӣ нест , кӣ ҷуз аз тасдиқу таслим дарон рӯй нест ,у сухан дар ҳақиқат ҳайратаст , ки ӯ худро шиносади баҳақи алҳқиқаҳ , дигар ҳама оҷизанду мутаҳайир , ва ӯ аҷзи раҳе аз маърифати бФзли хеши муъаррифа май ингорад . Ва Мустафо мегуяд фарои аллоҳи таъолӣ дар сноءу дуо : лои блғи мдҳтку лои аҳсии сноءи алейк анати комаи аснити алии нФски ту бақадр худ , худро шиносӣ . Дигари ҳама оҷизанду мутаҳайир . Ва гуфт ғури зикра :у лоиҳитўн ба уламо .

شیخ الاسلام گفت: کی سخن در دات حق جهل است، که هیچکس را در ذات اللّه سخنی نیست «و روا نبود کی گوید» مگر آنکه گفت خود را، و پیغامبر وی گفت ویرا، و کیفیت آنرا دانستنی نیست، کی جز از تصدیق و تسلیم دران روی نیست، و سخن در حقیقت حیرت است، که او خود را شناسد بحق الحقیقه، دیگر همه عاجزاند و متحیر، و او عجز رهی از معرفت بفضل خویش معرفه می‌انگارد. و مصطفی می‌گوید فرا اللّه تعالی در ثناء و دعا: لا بلغ مدحتک و لا احصی ثناء علیک انت کما اثنیت علی نفسک تو بقدر خود، خود را شناسی. دیگر همه عاجز اند و متحیر. و گفت غر ذکره: و لایحیطون به علماً.

Аммо ончии доне , худоӣ ӯ аизи ягона беҳамто . Ва ишорат аз мушир ширкаст , яъне ширки хФии ширки камӣн дар тавҳиди суфиён , ки ишоратро ишораткунанда буд фаро ҳаст , ва ӯ дар дугонагӣ дар ноед , кӣ дар ҳақиқат ҳаст бҳқиқт ӯсту бас , дигари ҳама илаланд ва ҳдс намӯда ббҳонаҳ ва бӯда ва ҳаст ӯ ягона :

اما آنچه دانی، خدای او ایذ یگانهٔ بی‌همتا. و اشارت از مشیر شرکست، یعنی شرک خفی شرک کمین در توحید صوفیان، که اشارت را اشارت کنندهٔ بود فرا هست، و او در دوگانگی در ناید، کی در حقیقت هست بحقیقت اوست و بس، دیگر همه علل‌اند و حدث نمودهٔ ببهانه و بوده و هست او یگانه:

Агар касе гуяд кӣ дар қуръон ҳўолзӣаст бисёр , ин ишоратаст . Худро рост ӯ ҳозир , фарои ҳозир дар ҳузур мегуяд , ва металқин кунад , ки ӯ ҳўолзӣ на чунон буд кӣ ғоиб ғофил мегуяд ки ӯ . Қавмӣ аз ишорат гурехтанд ва талбис карданд гуфтанд : ки ман , амото аз худ буна растанад нагуфтанд кӣ ман . Ки дар дидаи таҳқиқи ваии ҷуз аз яке нанамояд дар айни ваҳдонияти ҳоили вҳдси соқити гашт , онгаҳ ишоратро ҷой намонад , мзтри гашт дар гуфт ва ибодат гуфт , ки ман ва гӯянда намонад ва набӯд худ , ҷуз ки муҳаққиқ гуяд кӣ ман на ӯ буд ва муздур гуяд ки ӯ на ӯ буд , ман ва ӯ ишорат кардан тавҳид набӯд , ки ширк буд , яъне ширки хФӣ . На он буд кӣ гӯйӣ ки ӯ ва туе тавҳиди он буд ки гӯйӣ ки ман туна ӯ буд ҳама , тасаввуф эшонаст , аммо нишони ину бурҳони ин ҳиўаҳаст на илми дарин кор , мард мегуяд ки ман , он на ин ман аиз ки аизи фаро яъне нафас , аммо онкас ки дар вақти ҳазрату мшоҳдт , чашм ӯ бъини тавҳиди афтода буд , ҳар чаҳ ҷузи ҳақи ботил шуда буд , сухан гуяд ё чизе кунад , на ӯ гӯянда буд ва на он забон ӯ буд , дар он соъат ки касе ояд бар гӯна ӯ бикунади бтклФ ,у илм чунон гуяд ва кунад аллоҳи парда ӯ пора кунад . Фии муноҷота : илоҳӣ ! мавҷӯди ман на дил бартобад ва на забонам , орият дар вуҷӯд дидӣ ман онам , ин ман ва ман ҳам иллатаст , локини ман дар иборати тарҷумонам , ҳар ман ки гӯям зӯраст , аммо мустамеъро бе ҳаёти нишон додан чун тавонам ? ар гӯяндаи манам , хушки боди забонам то хомӯш буд . Арниўшндаҳи манам гӯшами кари бод то маломат на вари гӯш буд . Ар пас на манам , гӯянда худ мегуяду ниўшндаҳ май шунӯд , арҷон ва дил рафт , гузори торўд , ҳамкунони буи худӣ мезанад ва ман бо худ ва ин сухан дар натавон ёфт бафаҳму хирад . На ман баъзеам аз кул ва на ҳақи мтҷзӣ , кул ӯсту дигари ҳамаи оҷизӣ . Ҳама аз ваии худӣ ва ман аз худ дидам пирӯзӣ . Вақти қисмати ҳамаи баҳраи ваии худ он ситаданд ва ман баҳраи худ ситадам . Ҳамаи оташ дар хирман худ заданд , ва ман оташ дар хирмани вай худӣ задам ман манам тоўои худами ман на манам товии худами ман аз ваии худӣ чаҳ гӯям , ки ман ҳамаи худам , гоҳи худаму гоҳ дар ҷустану ҷӯии худам . Ҳар худ ки гуфтам он ту будӣ , он на манам , гуфтам ҳар сухан ки ту шунӯдӣ ! илми фанои ваии худ аз хеш ,у илми бақо ӯ кӣ бахуд менозад . Мискин ӯ ки аз ман май шунӯди бҳқиқт , ббҳонаҳ врхўд месозад , на ӯ худ мебинад ва на ваии худ ӯ май навозад чун нест бо ҳаст нишинад , аз нест бовай чаҳ бозад ? ҳар ваии хбркши ин қиссаи шунӯд , зиҳи ёздаҳ бдрё андозад , ва ҳар ношикеби каш худ бишнохт бахуди вари вай худон тозад , ӯ ки бахуд нестед он аз худ чун раҳад ? ӯ ки бо худ даст аз ваии худӣ чун нишон диҳад ? аз худ сухан гуфтам ҳар ки шунӯд гуфт худ меситояд , ман худ боваии худӣ чун баробар кунам ? ки аз як қатра ва як зарраи ду гетӣ май бсзоид , пас баъз куласту кули аизр . Кунин дар ваии гуми ҷону ҷонвар , ?харчад онҷосту асари аизр ,у олам азон кору суоли басар , асар аз кул ҷудо нест , аизри ҷузи туу онҷои ҷуз азу нест . Мункири ин илм дар олам фаровонаст , чаҳ суд ки ғанимати бадасти гургу ҳасрат бадаст шунавост ин илми сари аллоҳ ва ин қавми соҳиби асрори поспонро бозори мулӯк чаҳ кор ?

اگر کسی گوید کی در قرآن هوالذی است بسیار، این اشارتست. خود را راست او حاضر، فرا حاضر در حضور می‌گوید، و می تلقین کند، که او هوالذی نه چنان بود کی غایب غافل می‌گوید که او. قومی از اشارت گریختند و تلبیس کردند گفتند: که من، اماتا از خود بنه رستند نگفتند کی من. که در دیدهٔ تحقیق وی جز از یکی ننماید در عین وحدانیت حایل وحدث ساقط گشت، آنگه اشارت را جای نماند، مظطر گشت در گفت و عبادت گفت، که من و گوینده نماند و نبود خود، جز که محقق گوید کی من نه او بود و مزدور گوید که او نه او بود، من و او اشارت کردن توحید نبود، که شرک بود، یعنی شرک خفی. نه آن بود کی گویی که او و تویی توحید آن بود که گویی که من تونهٔ او بود همه، تصوف ایشانست، اما نشان این و برهان این حیوة است نه علم درین کار، مرد می‌گوید که من، آن نه این من ایذ که ایذ فرا یعنی نفس، اما آنکس که در وقت حضرت و مشاهدت، چشم او بعین توحید افتاده بود، هر چه جز حق باطل شده بود، سخن گوید یا چیزی کند، نه او گوینده بود و نه آن زبان او بود، در آن ساعت که کسی آید بر گونهٔ او بکند بتکلف، و علم چنان گوید و کند اللّه پرده او پاره کند. فی مناجاته: الهی! موجود من نه دل برتابد و نه زبانم، عاریت در وجود دیدی من آنم، این من و من هم علت است، لکن من در عبارت ترجمانم، هر من که گویم زور است، اما مستمع را بی‌حیات نشان دادن چون توانم؟ ار گوینده منم، خشک باد زبانم تا خاموش بود. ارنیوشنده منم گوشم کر باد تا ملامت نه ور گوش بود. ار پس نه منم، گوینده خود می‌گوید و نیوشنده می‌شنود، ارجان و دل رفت، گذار تارود، همکنان بوی خودی می‌زند و من با خود و این سخن در نتوان یافت بفهم و خرد. نه من بعضی‌ام از کل و نه حق متجزی، کل اوست و دیگر همه عاجزی. همه از وی خودی و من از خود دیدم پیروزی. وقت قسمت همه بهره وی خود آن ستدند و من بهرهٔ خود ستدم. همه آتش در خرمن خود زدند، و من آتش در خرمن وی خودی زدم من منم تاوا خودم من نه منم تاوی خودم من‌ از وی خودی چه گویم، که من همه خودم، گاه خودم و گاه در جستن و جوی خودم. هر خود که گفتم آن تو بودی، آن نه منم، گفتم هر سخن که تو شنودی! علم فنا وی خود از خویش، و علم بقا او کی بخود می‌نازد. مسکین او که از من می‌شنود بحقیقت، ببهانه ورخود می‌سازد، نه او خود می‌بیند و نه وی خود او می‌نوازد چون نیست با هست نشیند، از نیست باوی چه بازد؟ هر وی خبرکش این قصه شنود، زه یازده بدریا اندازد، و هر ناشکیبا کش خود بشناخت بخود ور وی خودان تازد، او که بخود نیستید آن از خود چون رهد؟ او که با خود دست از وی خودی چون نشان دهد؟ از خود سخن گفتم هر که شنود گفت خود می‌ستاید، من خود باوی خودی چون برابر کنم؟ که از یک قطره و یک ذره دو گیتی می‌بسزاید، پس بعض کل است و کل ایذر. کونین در وی گم جان و جانور، خرشید آنجاست و اثر ایذر، و عالم ازان کار و سوال بسر، اثر از کل جدا نیست، ایذر جز تو و آنجا جز ازو نیست. منکر این علم در عالم فراوانست، چه سود که غنیمت بدست گرگ و حسرت بدست شنواست این علم سر اللّه و این قوم صاحب اسرار پاسپان را بازار ملوک چه کار؟

Ва қоли тоҳир : ҳдолмърФаҳи алтҷрди ман алнФўс ва тадбирҳо Фимои иҷлу исғр . Шайх алислом гуфт ки :

و قال طاهر: حدالمعرفة التجرد من النفوس و تدبیرها فیما یجل و یصغر. شیخ الاسلام گفت که: