Котиби алҷниди врослаҳ . Шайх алислом гуфт : ки вай бимика буд . Бўъбдоллаҳ хафиф гуяд : кӣ бўолҳсн музайян гуфт : дар Макка шудам , бо ёқӯби ақтъ дар ҳол рафтан буд аз дунё , дар шудам маро гуфтанд : арўии сар бар ту орад яъне ки дар ту нигарад , шаҳодат биравӣ арза кун . Мроғраҳ гирифтанд , ки ман кӯдак будам , бар болин вай бинишастам , бар ман нагирист : аиҳо ашшайх ! нашаҳд ани лоолаҳи алоллаҳ . ӯ гуфт : Аёӣ тънии бъзаҳи ман лоизўқи аламут , мо бқии бинӣу байнаи алои ҳиҷоби алъзаҳ , гуфт : ман май хоҳии бойени шаҳодати гуфтан ? бъзаҳ ӯ ки ҳаргиз марг начишад кӣ намонад миёни ман ва ӯ магари пардаи иззат .

کاتب الجنید وراسله. شیخ الاسلام گفت: که وی بمکه بود. بوعبداللّه خفیف٭ گوید: کی بوالحسن مزین٭ گفت: در مکه شدم، با یعقوب اقطع در حال رفتن بود از دنیا، در شدم مرا گفتند: اروی سر بر تو آرد یعنی که در تو نگرد، شهادت بروی عرضه کن. مراغره گرفتند، که من کودک بودم، بر بالین وی بنشستم، بر من نگریست: ایها الشیخ! نشهد ان لااله الاللّه. او گفت: ایای تعنی بعزة من لایذوق الموت، ما بقی بینی و بینه الا حجاب العزة، گفت: من می‌خواهی باین شهادت گفتن؟ بعزة او که هرگز مرگ نچشد کی نماند میان من و او مگر پردهٔ عزت.

Шайх алислом гуфт : ки пардаи иззати ӯй ӯ аиз , ки ӯ худ ар аиз ва ту ту . Бўолҳсни музайян брўзгор мегуфт : ки кроӣ чун ман омадам , ки шаҳодат бар Сайидии дӯст аз он ӯ меарза кардам . Ва шайхи бўъбдоллаҳ хафиф мегуфт : ки мард дролўҳиаҳ мебсухт , варои парда иззат омаданд шаҳодат бар вай арза мекарданд .

شیخ الاسلام گفت: که پردهٔ عزت اوی او ایذ، که او خود ار ایذ و تو تو. بوالحسن مزین بروزگار می‌گفت: که کرای چون من آمدم، که شهادت بر سیدی دوست از آن او می‌عرضه کردم. و شیخ بوعبداللّه خفیف می‌گفت: که مرد درالوهیه می‌بسوخت، ورای پردهٔ عزت آمدند شهادت بر وی عرضه می‌کردند.

Шайхи бўъбдоллаҳи тоФии мҳтзр буд , яке шаҳодат биравӣ арза кард , вай гуфт : хомӯш ! қавмӣ беадабон беҳараматон омадаанд ,у шаҳодат бар дӯстӣ аз он ӯ арза кунанд , ту он худ гӯй , ман он худ гуфтаам . ТўФнӣ мусалламан волҳқнии болсолҳин . Ин бигуфт ва ҷон дод .

شیخ بوعبداللّه طافی محتضر بود، یکی شهادت بروی عرضه کرد، وی گفت: خاموش! قومی بی‌ادبان بی‌حرمتان آمده‌اند، و شهادت بر دوستی از آن او عرضه کنند، تو آن خود گوی، من آن خود گفته‌ام. توفنی مسلماً والحقنی بالصالحین. این بگفت و جان داد.

Вақте қавмӣ бар перӣ аз машойихи шаҳодат арза карданд , вай аз он ғайрат бурҷасту шаҳодат бар як як арза мекард , ва талқин мекард , то ҳама шаҳодат бигуфтанд ,у сарбози ниҳод ва ҷон бидод . Яке пас вафот вай бихоб диданд гуфтанд : ҳоли ту чун ? гуфт : сухани некӯ ! гуфтанд : имони ббрдӣ ? гуфт : барадам . Гуфтанд : пас бадари марг шаҳодат нагуфтӣ , гуфт : худ дар ман руста буд .

وقتی قومی بر پیری از مشایخ شهادت عرضه کردند، وی از آن غیرت برجست و شهادت بر یک یک عرضه می‌کرد، و تلقین می‌کرد، تا همه شهادت بگفتند، و سرباز نهاد و جان بداد. یکی پس وفات وی بخواب دیدند گفتند: حال تو چون؟ گفت: سخن نیکو! گفتند: ایمان ببردی؟ گفت: بردم. گفتند: پس بدر مرگ شهادت نگفتی، گفت: خود در من رسته بود.

Шайх алислом гуфт : ки аз боёқӯб мазкӯрӣ пурседанд : кӣ таваккул чист ? гуфт : тарки ихтиёр . Ва аз саҳли тстрӣ ٭ пурседанд гуфт : табарӣ аз тавон худ ва аз ҳаллоҷ пурседанд гуфт : дидани мусаббиб . Ва аз фатҳ мўсли٭ пурседанд , гуфт : малол аз сабаб . Ва аз шқиқ балхӣ пурседанд гуфт : дидор дар аҷзи фарқ . Ва аз шбли٭ пурседанд кӣ таваккул чист ? гуфт : дар дидори дили фаромӯш кардани ҳамаи кас .

شیخ الاسلام گفت: که از بایعقوب مذکوری پرسیدند: کی توکل چیست؟ گفت: ترک اختیار. و از سهل تستری ٭ پرسیدند گفت: تبری از توان خود و از حلاج٭ پرسیدند گفت: دیدن مسبب. و از فتح موصلی٭ پرسیدند، گفت: ملال از سبب. و از شقیق بلخی٭ پرسیدند گفت: دیدار در عجز فرق. و از شبلی٭ پرسیدند کی توکل چیست؟ گفت: در دیدار دل فراموش کردن همه کس.