Онам ки аз замир манаст анвари офтоб

آنم که از ضمیر منست انور آفتاب

Зон барнадорад азқдми ман сари офтоб

زان برندارد ازقدم من سر آفتاب

Кардандӣ аз сўобтши афлоки сангсор

کردندی از ثوابتش افلاک سنگسار

Гар дасту пои ман бФтодигар офтоб

گر دست و پای من بفتادی گر آفتاب

Хуршеди малики донишам ва бар мъоинм

خورشید ملک دانشم و بر معاینم

Алфоз ошиқанд чу ҳиндӯ бар офтоб

الفاظ عاشقند چو هندو بر آفتاب

Дар лафз бад нагунҷад , бикри замири ман

در لفظ بد نگنجد، بکر ضمیر من

Аз субҳ мекунад кундори чодари офтоб

از صبح میکند کندار چادر آفتاب

Ҳар сафҳа аз сафина ӣ ман осмон буд

هر صفحه از سفینه ی من آسمان بود

Аммо ситорагонаши сар то сари офтоб

اما ستارگانش سر تا سر آفتاب

Ҳар субҳ то ба шоми ахтари интизор

هر صبح تا به شام اختر انتظار

То он ки кӣ ғуруб кунад дигари офтоб

تا آن که کی غروب کند دیگر آفتاب

Шеъри марои магари з Уторид шунида аст

شعر مرا مگر ز عطارد شنیده است

КоФтодаҳаст аз назари ахтари офтоб

کافتاده است از نظر اختر آفتاب

Обаши зи саргузашти бас аз рашк ман гирист

آبش ز سرگذشت بس از رشک من گریست

Зини рӯ дар об ҷӯяд нилӯфари офтоб

زین رو در آب جوید نیلوفر آفتاب

Тозоди маънии ман офоқро гирифт

تا زاد معنی من آفاق را گرفت

Офоқ гир зояд аз модари офтоб

آفاق گیر زاید از مادر آفتاب

Алои мъоинм ки дақиқанд ва равшананд

الا معاینم که دقیقند و روشنند

Парвин ки дидааст дарави мзмри офтоб

پروین که دیده است درو مضمر آفتاب

Эрон кунун ба шеъри баландам мунаввар аст

ایران کنون به شعر بلندم منور است

эй осмони бурун бар аз ин кишвари офтоб

ای آسمان برون بر از این کشور آفتاب

Дар баҳр ва бар олам монанди ман надид

در بحر و بر عالم مانند من ندید

Ҳарчанд шуд мусофири бҳрўбри офтоб

هرچند شد مسافر بحر و بر آفتاب

Равшани дилам чаҳ шуд ки зхокаст бистарам

روشن دلم چه شد که زخاک است بسترم

Охир на ҳам з хок кунад бистари офтоб

آخر نه هم ز خاک کند بستر آفتاب

Чун дигарон на бандами мазмуни дайгарӣ

چون دیگران نه بندم مضمون دیگری

Кӣ нур ъоит кунад аз ахтари офтоб

کی نور عایت کند از اختر آفتاب

Доне каз осмони з чаҳ афтод бар замин

دانی کز آسمان ز چه افتاد بر زمین

Май хост соя уфтад аз ман бар офтоб

می خواست سایه افتد از من بر آفتاب

Гар майли срФшонӣ дар пой ман надошт

گر میل سرفشانی در پای من نداشت

Бар чарх аз чаҳ гашти саропои сари офтоб

بر چرخ از چه گشت سراپا سر آفتاب

Беҳуда бо ман ин ҳама гармӣ наме кунад

بیهوده با من این همه گرمی نمی‌کند

Табъам чаҳ ҳақҳо ки надорад бар офтоб

طبعم چه حق‌ها که ندارد بر آفتاب

Бояд ба бандагии маниш эътироф кард

باید به بندگی منش اعتراف کرد

Гар худ дарин мақом шавад довари офтоб

گر خود درین مقام شود داور آفتاب

Чун банда ам набошад кандар гурезгоҳ

چون بنده‌ام نباشد کاندر گریزگاه

Калакам навишт дар ақаби ҳайдари офтоб

کلکم نوشت در عقب حیدر آفتاب

Дар дафтарӣ ки мадҳи васии расӯл буд

در دفتری که مدح وصی رسول بود

Кардам радифи шеъри дарин дафтари офтоб

کردم ردیف شعر درین دفتر آفتاب

Шоҳӣ ки чун фикандӣ райш знўр хон

شاهی که چون فکندی رایش زنور خوان

Ҳамчун ҳилоли киштии танпарвар офтоб

همچون هلال کشتی تن پرور آفتاب

Бар тан ҳануз ҷомаи дард аз фироқ ӯ

بر تن هنوز جامه درد از فراق او

Бо он ки субҳ дорад андар бар офтоб

با آن که صبح دارد اندر بر آفتاب

Гар мурғи сохт исо аз кули замир ӯ

گر مرغ ساخت عیسی از کل ضمیر او

Созад болтФоти зхокстри офтоб

سازد به التفات ز خاکستر آفتاب

Гар по наад зи доираи амри ваии бурун

گر پا نهد ز دایره امر وی برون

Ҳам чархи худ бурун кунад аз хайбари офтоб

هم چرخ خود برون کند از خیبر آفتاب

То дафъи чашм бад кунад аз рои равшанаш

تا دفع چشم بد کند از رای روشنش

Оташ шуд ва сапанд шуду миҷмари офтоб

آتش شد و سپند شد و مجمر آفتاب

Гар зи он ки барадӣ аз сари ихлоси номи вай

گر ز آن که بردی از سر اخلاص نام وی

Дидӣ даруни зулмати Искандари офтоб

دیدی درون ظلمت اسکندر آفتاب

Дар ҷӯии субҳ ар чаҳ хӯрд ғӯта ҳар сабоҳ

در جوی صبح ار چه خورد غوطه هر صباح

Рашкаш агар надорад дар озари офтоб

رشکش اگر ندارد در آذر آفتاب

Равшан бадваст ва ҳарчӣ шуд каз мухолифон

روشن بدوست و هرچه شد کز مخالفان

Чун субҳ козибанд мақдам бар офтоб

چون صبح کاذبند مقدم بر آفتاب

Гарчи се пардаи баста ба рух аз ҳар осмон

گرچه سه پرده بسته به رخ از هر آسمان

Дорад ҳануз рӯй замини анвари офтоб

دارد هنوز روی زمین انور آفتاب

Хасмон шаванд мункири фазлу камоли вай

خصمان شوند منکر فضل و کمال وی

Кӯрон ниҳанд тӯҳмати зулмат бар офтоб

کوران نهند تهمت ظلمت بر آفتاب

Гар рӯз базл дидӣ он дасти зарфишон

گر روز بذل دیدی آن دست زرفشان

Кӣ аз ҳилол боз гирифтӣ зари офтоб

کی از هلال باز گرفتی زر آفتاب

Вари ёрӣ аз замираши ҷустӣ куҷо шудӣ

ور یاری از ضمیرش جستی کجا شدی

Аз луқма ӣ кусуфи сияҳи манзари офтоб

از لقمه ی کسوف سیه منظر آفتاب

Доне кусуф чист замир ? мирзд

دانی کسوف چیست ضمیر؟ میرزد

Ҳангоми лофу даъвии силӣ бар офтоб

هنگام لاف و دعوی سیلی بر آفتاب

На на шабиҳи қанбар ӯ шуд ки то дӯд

نه نه شبیه قنبر او شد که تا دود

Андари рикоб ӯ бадали қанбари офтоб

اندر رکاب او بدل قنبر آفتاب

Ин ҳама на шиква мебарад аз рой ӯ бод

این همه نه شکوه میبرد از رای او باد

Зон мекунад пилос сияҳ бар офтоб

زان می‌کند پلاس سیه بر آفتاب

Чарх на кавкаби сети ин по беш рой ӯ

چرخ نه کوکب ست این پا بیش رای او

Оварда бар ғлои худ маҳзари офтоб

آورده بر غلای خود محضر آفتاب

Шоҳои пас аз расӯли ту бар халқи сарварӣ

شاها پس از رسول تو بر خلق سروری

Чун он ки бар ситора буд сарвари офтоб

چون آن که بر ستاره بود سرور آفتاب

Бошад пас аз расӯли хилофати туро ки ту

باشد پس از رسول خلافت تو را که تو

Моҳ ҷаҳон фурӯзӣу пайғамбари офтоб

ماه جهان فروزی و پیغمبر آفتاب

Аз ҷӯйбори қудрати як ҷӯии каҳкашон

از جویبار قدرت یک جوی کهکشان

Вази матбахи нўолти як ахгари офтоб

وز مطبخ نوالت یک اخگر آفتاب

Гар нест васфи сидқи ҷузи ол варо ҳаром

گر نیست وصف صدق جز آل و را حرام

Бар субҳи содиқ аз чаҳ кашад ханҷари офтоб

بر صبح صادق از چه کشد خنجر آفتاب

Аз сардии фалак ба ту оради паноҳи меҳр

از سردی فلک به تو آرد پناه مهر

Дардии бараҳна чун нанишинад дар офтоб

دردی برهنه چون ننشیند در آفتاب

Авни ту буд варна ба соҳил наме расад

عون تو بود ورنه به ساحل نمی‌رسد

Зини баҳри ҳамчуи киштӣ бе лангари офтоб

زین بحر همچو کشتی بی لنگر آفتاب

Хуши кӯр ботинаст ки хок дар ту дид

خوش کور باطن است که خاک در تو دید

Ва онгоҳ шуд фирефта ӣ зевари офтоб

و آنگاه شد فریفتهٔ زیور آفتاب

То кардам офтоби радифи мадҳи ту

تا کردم آفتاب ردیف مدح تو

эй рои анваратро мадҳатгар офтоб

ای رای انورت را مدحت‌گر آفتاب

Болид бас ки бар худ зини завқ ҳар сабоҳ

بالید بس که بر خود زین ذوق هر صباح

Берун фитод аз бағали ховари офтоб

بیرون فتاد از بغل خاور آفتاب

Ҳаргиз ҷудо нагардад чун дили зи кӯии ёр

هرگز جدا نگردد چون دل ز کوی یار

Гардун агар буруни бузади зин дар офтоб

گردون اگر برون بزد زین در آفتاب

Ман кистам ки бигузарам андари замири ту

من کیستم که بگذرم اندر ضمیر تو

эй маънии замири турои мазҳари офтоб

ای معنی ضمیر ترا مظهر آفتاب

Бар хоки остони ту ҷокрдаҳ ва ҳануз

بر خاک آستان تو جا کرده و هنوز

Аз бахт хештан накунад бовари офтоб

از بخت خویشتن نکند باور آفتاب

Тар домании ман мангар гарчи бе газоф

تر دامنی من منگر گرچه بی گزاف

Гар доманам фишорӣ гардадтар офтоб

گر دامنم فشاری گردد تر آفتاب

Зини беҳтар ки ба ҳолам дар ҳашар кун назар

زین بهتر که به حالم در حشر کن نظر

Гармии фузуни намояд дар маҳшари офтоб

گرمی فزون نماید در محشر آفتاب

То аз масири гунбади гарданда , ҳамчуи моҳ

تا از مسیر گنبد گردنده، همچو ماه

Фарбеҳ нагашт гоҳеу гуҳи лоғари офтоб

فربه نگشت گاهی و گه لاغر آفتاب

Гар теғ зан набошад бар фарқи душманат

گر تیغ زن نباشد بر فرق دشمنت

Бодои зи моҳи як шабаҳи лоғартар офтоб

بادا ز ماه یک شبه لاغرتر آفتاب

Донанд мунсифон ки касе ҳамчу ман нагуфт

دانند منصفان که کسی همچو من نگفت

Гуфтанд агарчӣ аз шуъарои аксари офтоб

گفتند اگرچه از شعرا اکثر آفتاب