Тарсам ки бас ки мекунам аз дарди изтироб

ترسم که بس که می کنم از درد اضطراب

Аз ман чу нур дида кунад ёри иҷтиноб

از من چو نور دیده کند یار اجتناب

Оҳами рабӯдаи хоби касон варна гуфтамӣ

آهم ربوده خواب کسان ورنه گفتمی

Ҳаргиз касе мубиноади ин рӯзро ба хоб

هرگز کسی مبیناد این روز را به خواب

Аз оби дида бар сар дарё нишаста ам

از آب دیده بر سر دریا نشسته ام

Бо он ки об дар баданам нест чун ҳубоб

با آن که آب در بدنم نیست چون حباب

Хоби он чунон маҳоли намояди назар ба ман

خواب آن چنان محال نماید نظر به من

Каз бахти хеш ҳам бинмоем қабули ҷавоб

کز بخت خویش هم بنمایم قبول جواب

Гуё гудохтааст шукри хоби субҳи дам

گویا گداخته است شکر خواب صبح دم

Дар оби дидаи ман ҳамчун шукр дар об

در آب دیده من همچون شکر در آب

Шуд дарди ошиқи ман ва ин турфатар ки ман

شد درد عاشق من و این طرفه تر که من

Чун ошиқон фишонам аз дидаи хӯни ноб

چون عاشقان فشانم از دیده خون ناب

Бар чашми ман чунин ки шуд аз рӯзгори танг

بر چشم من چنین که شد از روزگار تنگ

Тарсами зи соя аш нагузорад бар офтоб

ترسم ز سایه اش نگذارد بر آفتاب

Монанди кӯдакони зи мактаби гурехта

مانند کودکان ز مکتب گریخته

Ба гиря дар канор нагирам хату китоб

به گریه در کنار نگیرم خط و کتاب

Байнам ба чашми хеши қиёмат ки ахтарон

بینم به چشم خویش قیامت که اختران

Аз осмон чашмам резанд бе ҳисоб

از آسمان چشمم ریزند بی حساب

Пӯшидаанд парда нишинон чашми ман

پوشیده اند پرده نشینان چشم من

Бар ҳафт пардаи парда ӣ дигари зиҳии ҳиҷоб

بر هفت پرده پرده ی دیگر زهی حجاب

Пӯшанд пардаи мардум бар айби хештан

پوشند پرده مردم بر عیب خویشتن

Бар пардаи ман чаҳ пӯшами азинм дар изтироб

بر پرده من چه پوشم ازینم در اضطراب

Ашками шароб ранг шуд аз хӯн ва давр нест

اشکم شراب رنگ شد از خون و دور نیست

Гар бар маниши замона ба айшӣ кунад ҳисоб

گر بر منش زمانه به عیشی کند حساب

Айни алкмоли даври зи айшӣ ки карда ам

عین الکمال دور ز عیشی که کرده ام

Аз чашми худ пиёла ва аз хӯни худ шароб

از چشم خود پیاله و از خون خود شراب

Аз зулф ва рӯй лолаи рухони дида баста ам

از زلف و روی لاله رخان دیده بسته ام

Кин як ба меҳр монад ва он як ба машки ноб

کاین یک به مهر ماند و آن یک به مشک ناب

Ёрб чаҳ ҳолат ӣаст ки бар дарди чашми ман

یارب چه حالت یست که بر درد چشم من

Бесӯратаст дармон чун сӯрат бар об

بی صورت است درمان چون صورت بر آب

Дигар чаҳ воқеаи сет ки чун турраҳои ёр

دیگر چه واقعه ست که چون طره های یار

Аз буии машк ва анбар оем ба печу тоб

از بوی مشک و عنبر آیم به پیچ و تاب

Дорад хабар аз омадани рӯз аз он шавад

دارد خبر از آمدن روز از آن شود

Барӣни навиди мурғи саҳари нолаи ғроб

براین نوید مرغ سحر ناله غراب

Гуфтам ба ашк шавем аз дидаи ранги хӯн

گفتم به اشک شویم از دیده رنگ خون

Аз худ бтар намӯд ба худ дидаам хизоб

از خود بتر نمود به خود دیده ام خضاب

Ҳаргизи гулӣ ки дид ки рангаш фузун шавад

هرگز گلی که دید که رنگش فزون شود

Ҳарчанд беш гирад аз вай касе гулоб

هرچند بیش گیرد از وی کسی گلاب

Парҳез то ба чанд касе чанд дасти хеш

پرهیز تا به چند کسی چند دست خویش

Ҳамчун магас ба сар занад аз дидани луоб

همچون مگس به سر زند از دیدن لعاب

Об ар баради ғубори пас аз оби рехтан

آب ار برد غبار پس از آب ریختن

Чашми маро ғубор шуд чунин ҳиҷоб

چشم مرا غبار شد چنین حجاب

Часбидаи он чунон мижа ҳоем ба ҳам ки нест

چسبیده آن چنان مژه هایم به هم که نیست

Имкони боз кардан он ҳам ба ҳеҷ боб

امکان باز کردن آن هم به هیچ باب

Акнӯн дурусти кишти маро гарчи гуфта анд

اکنون درست کشت مرا گرچه گفته اند

То он ки чашм боз кунӣ бугзарад шабоб

تا آن که چشم باز کنی بگذرد شباب

Бо дард бар наёяд ҳаргиз ба ҳилаи кас

با درد بر نیاید هرگز به حیله کس

Беҳудаи дида ӣ ман дар шер кард об

بیهوده دیده ی من در شیر کرد آب

Ширӣ ки май чаконам дар дида хӯн шавад

شیری که می چکانم در دیده خون شود

Оре ба асл бошад ҳарчизро моб

آری به اصل باشد هرچیز را مآب

Шодами бад-ӣни згриаҳи хунин ки оқибат

شادم بدین زگریه خونین که عاقبت

Хоҳад гирифт хӯни ман ин чархи носавоб

خواهد گرفت خون من این چرخ ناصواب

Парҳезгорем ҳама аз тарси мардуми сет

پرهیزگاریم همه از ترس مردم ست

Зон ҳаргизам наҷот намебахшад аз азоб

زان هرگزم نجات نمی بخشد از عذاب

Чун соя ихтиёр намудем зи чашми дард

چون سایه اختیار نمودم ز چشم درد

Бории рӯм ба сояи шоҳи фалаки ҷаноб

باری روم به سایه شاه فلک جناب

Шоҳи замонаи Меҳдии ҳодии лақаб ки ҳаст

شاه زمانه مهدی هادی لقب که هست

Маъсӯм аз падар ба падар то Абӯтуроб

معصوم از پدر به پدر تا ابوتراب

Шоҳӣ ки офтоб барои мунир ӯ

شاهی که آفتاب برای منیر او

Ҷӯяд басони зарра ба хуршеди интисоб

جوید بسان ذره به خورشید انتساب

Дорам збими адлаш бар дидаи остин

دارم زبیم عدلش بر دیده آستین

Тарсам ки сайл ашк кунад хонаи хароб

ترسم که سیل اشک کند خانه خراب

Шуд чун рикоб дидаам аз нурии насиб

شد چون رکاب دیده ام از نوری نصیب

Дар интизори он ки кунад пой дар рикоб

در انتظار آن که کند پای در رکاب

Шоҳои ту он имомӣ каз хоки пои ту

شاها تو آن امامی کز خاک پای تو

Яъне ки ман сипеҳр барин мекашад итоб

یعنی که من سپهر برین می کشد عتاب

Он кас ки домани тавбаи умеди дайгарӣ

آن کس که دامن توبه امید دیگری

Аз каф гузошт бас буд ӯро ҳамин азоб

از کف گذاشت بس بود او را همین عذاب

Ин баси азоби ташна ки аз об бугзарад

این بس عذاب تشنه که از آب بگذرد

Вонгаҳ ба қасди об наад рӯй бар сари об

وانگه به قصد آب نهد روی بر سر آب

Чоҳӣаст тира дар назари ақли осмон

چاهی است تیره در نظر عقل آسمان

Қадари ту иўшФии сет дар . . . Фалаки ҷаноб

قدر تو یوشفی ست در... فلک جناب

То сӯй ломакон кашадаш зин чаҳ амиқ

تا سوی لامکان کشدش زین چه عمیق

Афканди молики қадар аз каҳкашони таноб

افکند مالک قدر از کهکشان طناب

Гардонами ин ки тарк адаб нест банда ро

گردانم این که ترک ادب نیست بنده را

Гуфтани мдиҳ ва кардани ҳрдми чунин хитоб

گفتن مدیح و کردن هردم چنین خطاب

То онкӣ зинда бошам гӯям мдиҳи ту

تا آنکه زنده باشم گویم مدیح تو

ё мадҳи ходими ту махдуми комёб

یا مدح خادم تو مخدوم کامیاب

Хасманд дасту калакаш ё дӯстони ҳам

خصمند دست و کلکش یا دوستان هم

Мушкил буд азин ду яке кардани иртикоб

مشکل بود ازین دو یکی کردن ارتکاب

Гар зонка душмананд чаро ҳамчуи дӯстон

گر زانکه دشمنند چرا همچو دوستان

Аз васли икдгр ҳама умранд комёб

از وصل یکدگر همه عمرند کامیاب

Вар зонка дӯстанд чаро пас ду шуғли зид

ور زانکه دوستند چرا پس دو شغل ضد

Аз шуғлҳои олам карданд интихоб

از شغل های عالم کردند انتخاب

Он ҳар дарӣ ки дид пароканда мекунад

آن هر دری که دید پراکنده میکند

Венаи рӯзу шаби намояди назм дар хўшоб

وین روز و شب نماید نظم در خوشاب

Аз обдории сухан бе назири вай

از آبداری سخن بی نظیر وی

Аз ман агар суол кунӣ бишинавӣ ҷавоб

از من اگر سوال کنی بشنوی جواب

Дар ҳар замин ки тарҳ сухан шуд ба нӯки калак

در هر زمین که طرح سخن شد به نوک کلک

Ковед он чунон ки расӣдан он замин ба об

کاوید آن چنان که رسیدن آن زمین به آب

Моҳии зи васли дарёи осӯда хотир аст

ماهی ز وصل دریا آسوده خاطر است

Аммо зи даврӣ ӯ доим дар изтироб

اما ز دوری او دایم در اضطراب

Моро зи моҳии қаламу баҳри даст ӯ

ما را ز ماهی قلم و بحر دست او

Баракси ин мушоҳида уфтад зиҳии ъҷоб

برعکس این مشاهده افتد زهی عجاب

То дидаам маъонии вай дар либоси назм

تا دیده ام معانی وی در لباس نظم

Даъвӣ кунам ки дидаам андари шаби офтоб

دعوی کنم که دیده ام اندر شب آفتاب

Дар илму шеъри парҳезу соҳиби иқтидор

در علم و شعر پرهیز و صاحب اقتدار

Дар назму насри подшоҳи молики алрқоб

در نظم و نثر پادشاه مالک الرقاب

Шуд вақти он ки котиби аъмоли назми вай

شد وقت آن که کاتب اعمال نظم وی

Бар осмон бар вуҷӯди дуоҳои мустаҷоб

بر آسمان بر وجود دعاهای مستجاب

Боди осмон ба рифъати қадари рафеъи ту

باد آسمان به رفعت قدر رفیع تو

Аммо ба шарти он ки мбнёди инқилоб

اما به شرط آن که مبنیاد انقلاب

Ғами манзили адуӣ ту ҷӯяд бе диранг

غم منزل عدوی تو جوید بی درنگ

Шодӣ ба даргаи ту шитобад бе моб

شادی به درگه تو شتابد بی مآب

Ҳастам умедвор ки бодои бад-ӣни нсқ

هستم امیدوار که بادا بدین نسق

То хокро дирангу фалакро буд шитоб

تا خاک را درنگ و فلک را بود شتاب