Биҳамдиллоҳ ки дар қатлам таъаллул кард гесуяш

بحمدالله که در قتلم تعلل کرد گیسویش

Ба хӯн ман нашуд олӯдаи девор ва дар кӯяш

به خون من نشد آلوده دیوار و در کویش

Шаби худро ба зулфаш мекунам нисбати вазин ғофил

شب خود را به زلفش می کنم نسبت وزین غافل

Ки рӯзии ҳамчу рӯйиш дорад аз паии зулфи ҳиндӯяш

که روزی همچو رویش دارد از پی زلف هندویش

Ба қасди куштанами таркони мижгонаши сафи андари саф

به قصد کشتنم ترکان مژگانش صف اندر صف

Ба чашмаш иқтидо карданд дар миҳроби абрӯяш

به چشمش اقتدا کردند در محراب ابرویش

Аҷаб набӯд агар аз ҷилва бар чашмами намаки пошад

عجب نبود اگر از جلوه بر چشمم نمک پاشد

Ба оби дидаи прўрдми ниҳоли қади дилҷӯяш

به آب دیده پروردم نهال قد دلجویش

Ба зулфаш кӣ даҳуми дил гарна рӯйиш дар миёни байнам

به زلفش کی دهم دل گرنه رویش در میان بینم

Дили ман май баради зулфаш ба ҷониби дории рӯйиш

دل من می برد زلفش به جانب داری رویش

Бар изои дидаи ашку хоки кӯяшро ба ҳолаш кун

بر یزای دیده اشک و خاک کویش را به حالش کن

Ки аз хӯнами басии беҳтар буд хоки сари кӯяш

که از خونم بسی بهتر بود خاک سر کویش