Офати сад дудмонии оташи сдхрмнӣ

آفت صد دودمانی آتش صدخرمنی

Содаи лавҳии байн ки гӯям душмани ҷони манӣ

ساده لوحی بین که گویم دشمن جان منی

Бар муроди ёр бояд буд дар иқлӣми ишқ

بر مراد یار باید بود در اقلیم عشق

Душманам бо хеш чун донам ки бо ман душманӣ

دشمنم با خویش چون دانم که با من دشمنی

Тарсами ин улфат ки дорад бо гиребони дасти ман

ترسم این الفت که دارد با گریبان دست من

Дар қиёмат низ нагузорад ки гирами доманӣ

در قیامت نیز نگذارد که گیرم دامنی

Зеб дигар дод доғи тозаи боғи сина ро

زیب دیگر داد داغ تازه باغ سینه را

Гоҳ бошад каз гулии равнақи пазиради гулшанӣ

گاه باشد کز گلی رونق پذیرد گلشنی

Ҳоиҳои гиряи дарди даврӣ аз ҷонами бабрад

های های گریه درد دوری از جانم ببرد

Дил ки даврӣ пар кунад холӣ насозад шеванӣ

دل که دوری پر کند خالی نسازد شیونی