Намӯда субҳи содиқи ҷомаи пора

نموده صبح صادق جامه پاره

Фитод , ларза бар ҷони ситора

فتاد، لرزه بر جان ستاره

Дар он маҷлис ки хулди ҷовдон буд

در آن مجلس که خلد جاودان بود

зи осори ҷамолаши ҳам чунон буд

ز آثار جمالش هم چنان بود

Кигар аз чашм побирўн наҳодӣ

که گر از چشم پابیرون نهادی

Нигаҳ чун маст аз пои аўФтодӣ

نگه چون مست از پا اوفتادی

Чу акси он рух чун сими сода

چو عکس آن رخ چون سیم ساده

Фитода дидам андари ҷоми бода

فتاده دیدم اندر جام باده

Гумони барадам ки хуршеди ҷаҳони тоб

گمان بردم که خورشید جهان‌تاب

зи шармаши сари фурӯи брдост дар об

ز شرمش سر فرو برداست در آب