Баноми он ки дар дунёии фонӣ
بنام آن که در دنیای فانی
Диҳад аз ишқи умри ҷовдонӣ
دهد از عشق عمر جاودانی
зи чоки синаи ҳрдм беш аз пеш
ز چاک سینه هردم بیش از پیش
Дар раҳмати кушояд бар дили риш
در رحمت گشاید بر دل ریش
Бидон бе худ ки аз нозӣ бисӯзад
بدان بی خود که از نازی بسوزد
Ба шухӣ каз ниёзӣ бар фурӯзад
به شوخی کز نیازی بر فروزد
Бидон дардӣ ки дармон нофеъаш нест
بدان دردی که درمان نافعش نیست
Бидон ҳасанӣ ки бурқаъ монеъаш нест
بدان حسنی که برقع مانعش نیست
Бидон рӯе ки аз гул нанг дорад
بدان رویی که از گل ننگ دارد
Бидон хӯбӣ ки бо худ ҷанг дорад
بدان خوبی که با خود جنگ دارد
Бидон шодӣ ки як соъат наёяд
بدان شادی که یک ساعت نیاید
Ба умедӣ ки ҳаргиз бар наёяд
به امیدی که هرگز بر نیاید
Шабӣ чун нури васли хубрӯён
شبی چون نور وصل خوبرویان
Саросари нур чун рӯй накӯён
سراسر نور چون روی نکویان
Ниҳодаи дасти рад бар синаи рӯз
نهاده دست رد بر سینه روز
Бирав номи шаб аммо рӯзи наврӯз
برو نام شب اما روز نوروز
Бидидӣ аъамӣ аз фарти зёиш
بدیدی اعمی از فرط ضیایش
Насими гул дар оғӯши сабояш
نسیم گل در آغوش صبایش
Дар он шаби фии алмислгар чашмаи меҳр
در آن شب فی المثل گر چشمه مهر
Намӯдӣ аз гиребони уфуқи чеҳр
نمودی از گریبان افق چهر
Шудӣ аз нури анҷум аз уфуқ кам
شدی از نور انجم از افق کم
Чунон чун рӯз аз хуршеди анҷум
چنان چون روز از خورشید انجم
Фарози боми ин фирӯзаи гулшан
فراز بام این فیروزه گلشن
Ба ҳаддии Зуҳраи тобон буду равшан
به حدی زهره تابان بود و روشن
Ки гиреҳами чашми гаштии офтобаш
که گرهم چشم گشتی آفتابش
Кашидӣ майл аз тири шаҳобаш
کشیدی میل از تیر شهابش
Баси осон будӣ аз нуру ситора
بس آسان بودی از نور و ستاره
Намӯдӣ дар бадани ҷонро назора
نمودی در بدن جان را نظاره
Фаттони хезони зи дасти шаҳнаи моҳ
فتان خیزان ز دست شحنه ماه
Фиканда хештанро соя дар чоҳ
فکنده خویشتن را سایه در چاه
Буруни зи андозаи анҷум май тпиднд
برون ز اندازه انجم می طپیدند
Магар аз шодӣ шаб ме буриданд
مگر از شادی شب می بریدند
Ману чандини зёрони сухани санҷ
من و چندین زیاران سخن سنج
Ҳамаи барда дар анвоъи ҳунари ранҷ
همه برده در انواع هنر رنج
Чу ақли аввалин бори як байнон
چو عقل اولین بار یک بینان
Сафи офоқро боло нишинон
صف آفاق را بالا نشینان
Ҳамаи овоза дар олам ба овоз
همه آوازه در عالم به آواز
зи мусиқӣ худоашон дода эъҷоз
ز موسیقی خداشان داده اعجاز
Баҳри дастӣ ки сӯии гӯши бурданд
بهر دستی که سوی گوش بردند
Маликро дар фалак аз ҳуши бурданд
ملک را در فلک از هوش بردند
Ба май хӯрдан баҳам бинишаста будем
به می خوردن بهم بنشسته بودیم
Хирадро рахти брхри баста будем
خرد را رخت برخر بسته بودیم
Гирифтаи шишаро чу ҷон дар оғӯш
گرفته شیشه را چو جان در آغوش
Змстӣ карда номи худ фаромӯш
زمستی کرده نام خود فراموش
Лаболаб карда соқии шиша зон май
لبالب کرده ساقی شیشه زان می
Кигар дар баҳри резии дардӣ аз вай
که گر در بحر ریزی دردی از وی
Саҳоб аз об азон дарёи برارد
سحاب از آب ازان دریا برآرد
На борон бар замини хуршеди борад
نه باران بر زمین خورشید بارد
Агар рангӣ фурӯ шавед бидон чеҳр
اگر رنگی فرو شوید بدان چهر
Ба ҷои мӯии равед бар таниши меҳр
به جای موی روید بر تنش مهر
Фурӯғаши хонаи сӯзи меҳнату ғам
فروغش خانه سوز محنت و غم
Насимаши нойиби исои Марям
نسیمش نایب عیسی مریم
Чу дар шиша шудӣ он бодаи ноб
چو در شیشه شدی آن باده ناب
Намӯдӣ бори дигари шишаро об
نمودی بار دیگر شیشه را آب
Чу лабро кард трзони танги лола
چو لب را کرد ترزان تنگ لاله
Наомад бар замини пои пиёла
نیامد بر زمین پای پیاله
Дар он маҷмаъи яке рашки парӣ буд
در آن مجمع یکی رشک پری بود
Ки сар то пои нозу дилбарӣ буд
که سر تا پای ناز و دلبری بود
Фиканда аз сари зулфи мънбр
فکنده از سر زلف معنبر
Расан дар гардани хуршеди анвар
رسن در گردن خورشید انور
Ситода бар дараш хуршед аз давр
ستاده بر درش خورشید از دور
Ба як по аз ӣӣ дар юзаи нур
به یک پا از یی در یوزه نور
Ба олами шуҳраи андар аз хубрӯе
به عالم شهره اندر از خوبرویی
Канизи хонаи зод ӯ никуӣ
کنیز خانه زاد او نکویی
Агар будӣ бадӯри моҳи канъон
اگر بودی بدور ماه کنعان
Наме бурданди чандон ранҷи ихвон
نمی بردند چندان رنج اخوان
Ки аз шарми ҷамолаш бе таваққуф
که از شرم جمالش بی توقف
Худ андар чоҳ меафтод Юсуф
خود اندر چاه می افتاد یوسف
Бгрдогрди рухсори накӯяш
بگرداگرد رخسار نکویش
зи марвориди тобони ақди рӯйиш
ز مروارید تابان عقد رویش
Ту гуфтӣ обидии он зулфи саркаш
تو گفتی عابدی آن زلف سرکش
Чу дидаи сбҳаҳи афканда дар оташ
چو دیده سبحه افکنده در آتش
Ба пой худ фиканда зулфи шаби фом
به پای خود فکنده زلف شب فام
Валикини дигаронро баста дар дом
ولیکن دیگران را بسته در دام
зи рашки ҷабҳаи офоқи сӯзиш
ز رشک جبهه آفاق سوزش
зи шарми анҷум олам фурӯзаш
ز شرم انجم عالم فروزش