Гуфтӣ ки шаб оем арча бегоҳ шавад

گفتی که شب آیم ارچه بیگاه شود

Шояд ки забони халқ кӯтоҳ шавад

شاید که زبان خلق کوتاه شود

Бар хуфтаи куҷои ниҳони туоне кардан

بر خفته کجا نهان توانی کردن

Каз буии хуши ту мурда огоҳ шавад

کز بوی خوش تو مرده آگاه شود