Шухӣ ки ба дида буд доими ҷояш
شوخی که به دیده بود دایم جایش
Рафт аз назарами сару қади раънояш
رفت از نظرم سروِ قد رعنایش
Гашт аз пай ӯ қатраи занони мардуми чашм
گشت از پی او قطرهزنان مردمِ چشم
Чандон ки зошк обила шуд бар поиш
چندان که ز اشک آبله شد بر پایش