Табибӣ зхлхол омад барӣ

طبیبی ز خلخال آمد به ری

Камари бастаи визради рухи ҳамчуи не

کمر بسته و زرد رخ همچو نی

Сару пўз ӯ ҳамчуи бузина буд

سر و پوز او همچو بوزینه بود

Занхдонаши овезаи сина буд

زنخدانش آویزه سینه بود

Бшхсаҳи Рахши ҳамчуи сафрои ман

به شخصه رخش همچو صفرای من

Бъинаҳи сараши ҳамчуи сар ноӣ ман

به عینه سرش همچو سرنای من

Кунун ҳафт соласт кӯи хондаи тиб

کنون هفت سال است کو خوانده طب

Вале тавба нашносад аз штри ғб

ولی توبه نشناسد از شطر غِب

На аз бўл бишносад ӯ набз ро

نه از بول بشناسد او نبض را

На аз баст бишносад ӯ қабз ро

نه از بسط بشناسد او قبض را

Падар бар падар ом бӯдааст лек

پدر بر پدر عام بوده است لیک

Сиёдати бахуди баста бо зарби сик

سیادت به خود بسته با ضرب سیک

Ҳамоно яқини тухма боб нест

همانا یقین تخمه باب نیست

зи модараш бояд ба пурсам ки кист

ز مادرش باید بپرسم که کیست

зи зардии рангаши ҳўидостӣ

ز زردی رنگش هویداستی

Ки ӯ мҳтрқи хилти сФростӣ

که او محترق خلط صفراستی

Чу гардад Рахш аз ҳиҷоби ошкор

چو گردد رخش از حجاب آشکار

Набояд дигар даҳани хрдъи бакор

نباید دگر دهن خردع به کار

Забонаш чу дар қисса гуё шавад

زبانش چو در قصه گویا شود

Барои марён апико шавад

برای مریان اپیکا شود

зи савдои сараш ончунон гашта хушк

ز سودا سرش آنچنان گشته خشک

Ки сӯзад дар ӯ хтмӣу бидмшк

که سوزد در او خطمی و بیدمشک

Магари қил самъаст ирқон ӯ

مگر قیل سمع است یرقان او

Ки бар дӯш чархаст ирқон ӯ

که بر دوش چرخ است یرقان او

Чу ошиқ бигирад аз ӯ ҳуби сабр

چو عاشق بگیرد از او حب صبر

з бе сабрии андари шитобади бқбр

ز بی صبری اندر شتابد به قبر

Гараш дил ба танг ояд аз кори ман

گرش دل به تنگ آید از کار من

Бҷлдш равад ҳуби саттори ман

به جلدش رود حب ستار من

Надонам киро дода глқнди хом

ندانم که را داده گلقند خام

Ки аз кунаш омад варои бори ом

که از کونش آمد ورا بار عام

Гумонам буд Карамӣ аз мағзи кун

گمانم بود کرمی از مغز کون

Ки афюни хурони сохтндши бурун

که افیون خوران ساختندش برون

Марои солҳо фикри бади шому рӯз

مرا سالها فکر بُد شام و روز

Ки оё чигуна буд шакли кун

که آیا چگونه بود شکل کون

Кунунаш бидидам рухӣ зард дошт

کنونش بدیدم رخی زرد داشت

Қадии сахти нозуки дамӣ сард дошт

قدی سخت نازک دمی سرد داشت

На аз ҳабс бўласт рухи зардяш

نه از حبس بول است رخ زردیش

Ки дар пеш қавласт дами сардяш

که در پیش قول است دم سردیش

Бигуфтам даво ҷустан аз вай хато аст

بگفتم دوا جستن از وی خطا است

Суханҳои саъдӣ шунидан равост

سخنهای سعدی شنیدن رواست

Табибӣ ки ӯ худ буд зард рӯй

طبیبی که او خود بود زرد روی

Аз ӯ доруии сурхи рўӣии мҷўӣ

از او داروی سرخ روئی مجوی