зи бскаҳ аз дили мардум ҳаме барояд дӯд

ز بس که از دل مردم همی برآید دود

Сияҳ шудааст рухи ма бар осмони кабӯд

سیه شده است رخ مه بر آسمان کبود

Азин вазир ки шоҳ ихтиёр карда ниҳод

ازین وزیر که شاه اختیار کرده نهاد

Асоси салтанаташ аз фарози рӯи бФрўд

اساس سلطنتش از فراز رو به فرود

Салоҳу тақвои бастанди бори азин сомон

صلاح و تقوی بستند بار ازین سامان

Амон ва роҳат карданд азин ҷаҳони бадрӯд

امان و راحت کردند ازین جهان بدرود

Силаҳ лашкарён гашта оҳи оташбор

سلاح لشکریان گشته آه آتشبار

Матоъ кишварён гашта ашк хӯн олуд

متاع کشوریان گشته اشک خون‌آلود

Супурдаи тавсани давлати бадасти қҳбаҳи Аннан

سپرده توسن دولت به دست قحبه عنان

Ниҳодаи дасти қазо бар сари мҳннси худ

نهاده دست قضا بر سر مخنث خود

зи шайхи Ширози ин нукта дорам андари ёд

ز شیخ شیراز این نکته دارم اندر یاد

Ки баҳри ибрати мардони рӯзгори сурӯд

که بهر عبرت مردان روزگار سرود

Даруни рахти кжокнди паҳлавон бояд

درون رخت کژاکند پهلوان باید

Биболу китфи мҳннси силеҳи ҳарби чсўд

به بال و کتف مخنث سلیح حرب چه سود

Куҷо шуданд саворони чобук аз майдон

کجا شدند سواران چابک از میدان

Ки пери золӣ бар хар нишасту гӯии рабӯд

که پیر زالی بر خر نشست و گوی ربود

Дигар бсФраҳ ӣ миллат на оби монда на нон

دگر به سفرهٔ ملت نه آب مانده نه نان

Дигар бҷомаҳ ӣ давлат на тори монда на пуд

دگر به جامهٔ دولت نه تار مانده نه پود

Азин сипас дили миллат гурусна хоҳад зист

ازین سپس دل ملت گرسنه خواهد زیست

Азин сабаби тани давлат бараҳна хоҳад буд

ازین سبب تن دولت برهنه خواهد بود

Сарои деҳқони кӯбеду қасру айвони сохт

سرای دهقان کوبید و قصر و ایوان ساخت

зи аблаҳии бен девор кунаду бом андӯд

ز ابلهی بن دیوار کند و بام اندود

Аё мухарриби бунёни салтанат ки ба даҳр

ایا مخرب بنیان سلطنت که به دهر

Набошад аз ту дилии хурраму тании хушнӯд

نباشد از تو دلی خرم و تنی خشنود

Аз онзмон ки буридӣ ту пои банду школ

از آن زمان که بریدی تو پای بند و شکال

Шудӣ бкохи зи истабл ва хотират осуд

شدی به کاخ ز اصطبل و خاطرت آسود

Бғири толеъи эрониён ки роҳат хуфт

به غیر طالع ایرانیان که راحت خفت

Бғири чашми басирати кадом дида ғунуд

به غیر چشم بصیرت کدام دیده غنود

Биравӣ халқ дар ризқи бастӣ аммо ҳеҷ

به روی خلق در رزق بستی اما هیچ

Рухи ту боб саодат биравӣ кас нагушӯд

رخ تو باب سعادت به روی کس نگشود

зи бандагон ба рабӯдӣ ҳар ончӣ эзад дод

ز بندگان بربودی هر آنچه ایزد داد

зи мардумони ситадӣ ҳар чаҳ Подшаҳи бхшўд

ز مردمان ستدی هر چه پادشه بخشود

Кас аз ту хайр наҷуед ки возеҳаст бхлқ

کس از تو خیر نجوید که واضح است به خلق

Дарахти мқл на хурмо диҳад на шафтолуад

درخت مقل نه خرما دهد نه شفتالود

Вале барои худои худ ту ростӣ баргӯӣ

ولی برای خدا خود تو راستی برگوی

Каз ин тиҷорати косад чаҳ баради хоҳии суд

کز این تجارتِ کاسد چه برد خواهی سود

Ҳикоят ту бидон мард бехирад монад

حکایت تو بدان مرد بی‌خرد ماند

Ки риши хеш ҳаме кунад ва бар сболи афзуд

که ریش خویش همی کند و بر سبال افزود

Ту равад нил дроФкн биҷӯ ки мардуми рост

تو رود نیل درافکن به جو که مردم راست

Биравӣ нилӣ аз дидаи сад ҳазорон равад

به روی نیلی از دیده صد هزاران رود

Ту тарҳи срҳи дроФкн ки интиқоми худо

تو طرح صرح درافکن که انتقام خدا

Насиб пашша кунад мағзи каллаи намруд

نصیب پشّه کند مغز کلّهٔ نمرود

Азин шарора ки афрӯхтӣ бхрмни халқ

ازین شراره که افروختی به خرمن خلق

Басӣ намонда ки аз хона أт барояд дӯд

بسی نمانده که از خانه‌ات برآید دود

Худои додгрор чанд дайри гирстӣ

خدای دادگر ار چند دیرگیرستی

Сазои мардум бидодгар бубахшад зуд

سزای مردم بیدادگر ببخشد زود

зи бскаҳи сифлау дуни фитрату ?дании табъӣ

ز بس که سفله و دون‌فطرت و دنی‌طبعی

Маро раво набӯд бо ту соз гуфту шунӯд

مرا روا نبود با تو ساز گفت و شنود

Вале бабори ҳумоюни шаҳ барам ду се байт

ولی به بار همایون شه برم دو سه بیت

Аз он қасида ки мнҷики чанг зан фармуд

از آن قصیده که مُنجیکِ چنگ‌زن فرمود

Басои табиб ки дармон наёфт дард фузуд

بسا طبیب که درمان نیافت درد فزود

Вазир бояд малики ҳазор сола чаҳ суд

وزیر باید ملک هزار ساله چه سود

Вазири нави ситадии кӯи зи рой бе маънӣ

وزیر نو ستدی کو ز رای بی‌معنی

Бигӯаш малики ту андар фиканд карии зуд

به گوش ملک تو اندر فکند کری زود

Чу малик кар шавад ва нашунӯд Нидои малик

چو ملک کر شود و نشنود ندای ملک

Ду чиз бояд динори сурху теғи кабӯд

دو چیز باید دینار سرخ و تیغ کبود