Сироҷи алҳдии ҳоҷи млоълӣ

سراج الهدی حاج ملاعلی

Ки нафасии зкӣ буду ҳбрии миллӣ

که نفسی زکی بود و حبری ملی

Кнўзи ҳукм дар дилаши мхтФӣ

کنوز حکم در دلش مختفی

Румузи ҳудо аз лабаши мнҷлӣ

رموز هدی از لبش منجلی

Дилаши ганҷӣ аз мо сӯии аллоҳи тиҳӣ

دلش گنجی از ما سوی الله تهی

зи асрори айни алиқини ммтлӣ

ز اسرار عین الیقین ممتلی

Фалсати ахоФи ман алъозлин

فلست اخاف من العاذلین

Ва лами ахши ммои иқўлўни лӣ

و لم اخش مما یقولون لی

Чу фазлаш барафрӯхт норолқрӣ

چو فضلش برافروخت نارالقری

Хиради муқтабас буд ва ӯ мстлӣ

خرد مقتبس بود و او مصطلی

Дабистону миҳроб ва минбар гузошт

دبستان و محراب و منبر گذاشت

БФрзнди фарзонаи абдулалӣ

بفرزند فرزانه عبدالعلی

Сафар кард аз ин дору дар мотамаш

سفر کرد از این دارو در ماتمش

Парешони адуи гашту гирён вале

پریشان عدو گشت و گریان ولی

Амӣрӣ ба таърихи гуфтои лақад

امیری به تاریخ گفتا لقد

Қзии нҳбаҳи алҳоҷи млоълӣ

قضی نحبه الحاج ملاعلی