Гӯйанд дар ҷазоири баҳри всит буд

گویند در جزایر بحر وسیط بود

Перии хатиб буд чун гули сӯрӣ ба боғу гашт

پیری خطیب بود چون گل سوری به باغ و گشت

« архилўи хўс » баном « калоғаш » бадии лақаб

«ارخیلو خوس » بنام «کلاغش » بدی لقب

Чун хуй нек дошт қарин бо камоли зишт

چون خوی نیک داشت قرین با کمال زشت

Соҳибдилии зи мардуми Юнон ба маҳзараш

صاحبدلی ز مردم یونان به محضرش

Шуд баҳри истифода чу тарсои сӯии кунишат

شد بهر استفاده چو ترسا سوی کنشت

Чун шуд хатиби Фҳлу мбрз барои музд

چون شد خطیب فحل و مبرز برای مزد

Оғоз узр карду баннои нифоқи ҳашт

آغاز عذر کرد و بنای نفاق هشت

Пурсед аз ӯ ситоди з « ҳади хитоба » гуфт

پرسید از او ستاد ز «حد خطابه » گفت

« иқноъи он ҳариф » ки тухми ҷидоли кишт

«اقناع آن حریف » که تخم جدال کشت

Гуфто барои аҷрати таълим бо туам

گفتا برای اجرت تعلیم با توام

Инак ҳавои баҳси бӯдои накӯи сиришт

اینک هوای بحث بودای نکو سرشت

Мағлуб агар шудам зи ту таълим ноқис аст

مغلوب اگر شدم ز تو تعلیم ناقص است

Вари ғолибами барот ту хоҳам ба яхи набшат

ور غالبم برات تو خواهم به یخ نبشت

Устод дид аҷрати даҳ сола бар ҳбост

استاد دید اجرت ده ساله بر هباست

Ҳо анқариб пунба ва пашмаст ончии рашт

ها عنقریب پنبه و پشم است آنچه رشت

Гуфтои чунин мадон ки агар чирагӣ марост

گفتا چنین مدان که اگر چیرگی مراست

Бустонам аз ту музд ва бикӯбам сарат ба хишт

بستانم از تو مزد و بکوبم سرت به خشت

Вар ғолиб омадӣ ҳама хоҳанд мрмро

ور غالب آمدی همه خواهند مرمرا

Дар зиндагӣ ба айш ва пас аз марг дар биҳишт

در زندگی به عیش و پس از مرگ در بهشت

Каз ҷавдати ифодау таълими неки ман

کز جودت افاده و تعلیم نیک من

Шогирди пои фароз аз устоди хеши ҳашт

شاگرد پا فراز از استاد خویش هشت

Ин достон шунид зарифӣ ба танз гуфт

این داستان شنید ظریفی به طنز گفت

Тхмисти зишти мондаи биҷой аз калоғи зишт

تخمیست زشت مانده بجای از کلاغ زشت