Дилбари моҳи пайкари худ ро

دلبر ماه پیکر خود را

Дидам андари чаман ки гул мечид

دیدم اندر چمن که گل میچید

Хори гули дасти он прирх ро

خار گل دست آن پریرخ را

Кард маҷрӯҳ ва ӯ ҳаме хандид

کرد مجروح و او همی خندید

Гуфтамаш ханда чист бо ман гуфт

گفتمش خنده چیست با من گفت

Гул ба аз худ наметавонад дид

گل به از خود نمی تواند دید