Дӯш дар хоб бидидам ки яке марди куҳан

دوش در خواب بدیدم که یکی مرد کهن

Хуфта дар гӯру бгрднши яке риштаи дароз

خفته در گور و بگردنش یکی رشته دراز

Ончунон риштаи борӣки дарозӣ ки бадв

آنچنان رشته باریک درازی که بدو

Ҳеҷ ташбеҳ надонам биҷуз аз риштаи оз

هیچ تشبیه ندانم بجز از رشته آز

Гарчи донистам кин риштаи печони баланд

گرچه دانستم کاین رشته پیچان بلند

Нест дар гардани ин халқи ҷуз аз озу ниёз

نیست در گردن این خلق جز از آز و نیاز

Лек аз баҳри яқинро пай тафтиш шудам

لیک از بهر یقین را پی تفتیش شدم

Хостами раҳи сӯии анҷом барам аз оғоз

خواستم ره سوی انجام برم از آغاز

Аз яке мардуми аФриштаҳи сони пурсидам

از یکی مردم افریشته سان پرسیدم

Кист ин тоири пари сӯхта бо ӣнҳамаи ноз

کیست این طایر پر سوخته با اینهمه ناز

Доми тазвираши афтодаи бгрдни пас марг

دام تزویرش افتاده بگردن پس مرگ

Ҳамчу дар гардани дили зулф батон танноз

همچو در گردن دل زلف بتان طناز

Бова бўдикаҳ чу тӯтӣ шудаи маҳбӯси қафас

باو بودیکه چو طوطی شده محبوس قفس

Тавқи Кебек аз чаҳ фитода ба гулӯии шаҳбоз

طوق کبک از چه فتاده به گلوی شهباز

Посухам дод ки ин шамс мъолӣ бошад

پاسخم داد که این شمس معالی باشد

Ки зи дебои ҳунар бар тан худ дошт тароз

که ز دیبای هنر بر تن خود داشت طراز

Ин ҳамон шоир Фҳласт ки афкандаи бадӣ

این همان شاعر فحل است که افکنده بدی

Сяту овозаи фазлаши бадви гетии овоз

صیت و آوازه فضلش بدو گیتی آواز

Ин ҳамон булбул гуёст ки сайёди қазо

این همان بلبل گویاست که صیاد قضا

Нояш аз нағма фурӯбасту париш аз парвоз

نایش از نغمه فروبست و پرش از پرواز

Ин ҳамонаст ки дар хок бихуфта ба нишеб

این همان است که در خاک بخفته به نشیب

Сяти фазли вай дар чарх бар фитнаи фароз

صیت فضل وی در چرخ بر فتنه فراز

Гар бихоҳӣ ки барии баҳраи зи фарҳанги вуҷӯд

گر بخواهی که بری بهره ز فرهنگ وجود

Аз ҳамаи олами фориғи шӯу зӣ ӯ пардоз

از همه عالم فارغ شو و زی او پرداز

Лоҷарам тунд шитобида ба назд вай ва низ

لاجرم تند شتابیده به نزد وی و نیز

Шарти ҳурматро барадами бадараши неки намоз

شرط حرمت را بردم بدرش نیک نماز

Аз пас шукру тҳит ба ҷанобаш гуфтам

از پس شکر و تحیت به جنابش گفتم

К-эии худованд аз ту яке пурсами роз

کای خداوند از تو یکی پرسم راز

Ғайри кирдори баду неки бҳмраҳи набард

غیر کردار بد و نیک بهمره نبرد

Ҳечкас чизе аз ин дунёи ҳангоми ҷавоз

هیچکس چیزی از این دنیا هنگام جواز

Пас бад-ӣни риштаи турои кор чаҳ ва мақсад чист

پس بدین رشته ترا کار چه و مقصد چیست

Чаҳ шавадгар ба ман ин рози нмоӣии иброз

چه شود گر به من این راز نمائی ابراز

Чун шунид ин сухани он марди хирадманд аз ман

چون شنید این سخن آن مرد خردمند از من

Аз пас оҳи шррбор сухан кард оғоз

از پس آه شرربار سخن کرد آغاز

Гуфт ин орзӯии ҷбаҳ бигларбигӣ аст

گفت این آرزوی جبه بیگلربیگی است

Ки абои ман сӯии гӯри омада ва бо сӯзу гудоз

که ابا من سوی گور آمده و با سوز و گداز

Токунӯн дар бар ман буд аз ин пас хоҳам

تاکنون در بر من بود از این پس خواهم

Бтў бисипорам ва аз гардани худ созами боз

بتو بسپارم و از گردن خود سازم باز

Ман блрзидм ва бедор шудам дидам буд

من بلرزیدم و بیدار شدم دیدم بود

Баста дар гарданами он риштаи печони дароз

بسته در گردنم آن رشته پیچان دراز

Хешро дидам андари марази риштаи дўчор

خویش را دیدم اندر مرض رشته دوچار

Риштаи ҳасрат дар гардан ва бо ғами анбоз

رشته حسرت در گردن و با غم انباز

Ман бечораи ҳамеи ҷуста ба хоки табриз

من بیچاره همی جسته به خاک تبریز

Ончии бегонаи ҳамеи дидаи зи оби Широз

آنچه بیگانه همی دیده ز آب شیراز

Лоҷарами чораи ин дарди гаронро ҷӯям

لاجرم چاره این درد گران را جویم

Ҳам аз он хоҷаи фаррух ки буд бандаи навоз

هم از آن خواجه فرخ که بود بنده نواز

Наз табибони змн шояд бнҳФтни дард

نز طبیبان زمن شاید بنهفتن درد

Аз ҳсибони куҳан бояд пӯшидани роз

از حسیبان کهن باید پوشیدن راز

Хони бигларбигӣ эй қиблаи эҳрози замин

خان بیگلربیگی ای قبله احراز زمین

Ки фалаки барда ба хок дарат аз сидқи намоз

که فلک برده به خاک درت از صدق نماز

То зи фармони ту маи шаҳнаи бозор шаб аст

تا ز فرمان تو مه شحنه بازار شب است

Меҳри пеш аз саҳар аз хона бурун ноед боз

مهر پیش از سحر از خانه برون ناید باز

Хоҷёнро дарбори ту ба аз дайри Масеҳ

خاجیان را دربار تو به از دیر مسیح

Ҳоҷёнро сари кӯии ту ба аз тарафи ҳиҷоз

حاجیان را سر کوی تو به از طرف حجاز

Ҳукми волои ту бар ҳар чаҳ кунад амри матоъ

حکم والای تو بر هر چه کند امر مطاع

Рои зебои ту бар ҳар чаҳ диҳад ҳукми муҷоз

رای زیبای تو بر هر چه دهد حکم مجاز

Хотират ҳаст ки бар бандаи худ дар зрнқ

خاطرت هست که بر بنده خود در زرنق

Ваъда додӣ аз рӯй ҳақиқат на муҷоз

وعده دادی از روی حقیقت نه مجاز

Ман аз он ваъда ърқўбӣ бигузаштам аз он

من از آن وعده عرقوبی بگذشتم از آن

Ки абои ҳасрати ёқӯбии гаштами дмсоз

که ابا حسرت یعقوبی گشتم دمساز

Риштаи орзӯии шамси мъолии шабу рӯз

رشته آرزوی شمس معالی شب و روز

Гашта чун афъии заҳҳок ба гӯшами ҳамроз

گشته چون افعی ضحاک به گوشم همراز

Кунад ин риштаи бҷони ман мискини ғариб

کند این رشته بجان من مسکین غریب

Ончии ҷаррора хунхора кунад дар Аҳвоз

آنچه جراره خونخواره کند در اهواز

Ба сару ҷони ту савганд ки кӯтаҳ накунам

به سر و جان تو سوگند که کوته نکنم

То абади қиссаи пари ғуссаи ин ранҷи дароз

تا ابد قصه پر غصه این رنج دراز

Нойиби шамси мъолии манам имрӯзи чунон

نایب شمس معالی منم امروز چنان

Ки кунад тараи ниёбат ба зимистони зи пиёз

که کند تره نیابت به زمستان ز پیاز

Дар ҳётш чу нашуд баҳри худованди биё

در حیاتش چو نشد بهر خداوند بیا

Кори он шоири бечораи пас аз марг бисоз

کار آن شاعر بیچاره پس از مرگ بساز

Ҷбаҳро бар тани ман пӯш ки ӯро набӯд

جبه را بر تن من پوش که او را نبود

Ҷузи кафан дар бару ҷузи хоки сари тоҷу тароз

جز کفن در بر و جز خاک سر تاج و طراز

Бадгари он устод аз чомаи ширини соҳир

بدگر آن استاد از چامه شیرین ساحر

Дорад ин бандаи ҳам аз хомаи мишкӣни эъҷоз

دارد این بنده هم از خامه مشکین اعجاز

Ҷбаҳ ӯро дар пайкари ин банда бапуш

جبه او را در پیکر این بنده بپوش

Ришта ӯро дар гардан душман андоз

رشته او را در گردن دشمن انداز