Хсрўо эй ки зи абри эҳсонат
خسروا ای که ز ابر احسانت
Гашта сероби кишти озу ниёз
گشته سیراب کشت آز و نیاز
Офтоб аз рухи ту ҷустаи фурӯғ
آفتاب از رخ تو جسته فروغ
Осмон бар дар ту бардаи намоз
آسمان بر در تو برده نماز
Об аз ҷӯии рафтаро « арҷўо »
آب از جوی رفته را «ارجوا»
Ки ту дар ҷӯяши андари ореи боз
که تو در جویش اندر آری باز
Коб додӣ бабўсатон умед
کاب دادی ببوستان امید
Ва оташ афрӯхтӣ бхрмни оз
و آتش افروختی بخرمن آز
Обу нони ту аз замини бардошт
آب و نان تو از زمین برداشت
Нози миробу миннати хбоз
ناز میراب و منت خباز
Бишинав эй шаҳриёри қиссаи ман
بشنو ای شهریار قصه من
Ба ҳақиқат на аз тариқи муҷоз
به حقیقت نه از طریق مجاز
Ки се маи пеши азин чу хомаи шавқ
که سه مه پیش ازین چو خامه شوق
Ёфт аз даргаи ту хати ҷавоз
یافت از درگه تو خط جواز
Гуҳ чу моҳӣ дар об кард шино
گه چو ماهی در آب کرد شنا
Гуҳ чу симурғ дар ҳавои парвоз
گه چو سیمرغ در هوا پرواز
То бнирўӣ маърифат гардид
تا بنیروی معرفت گردید
Дар мдиҳти бчомаҳ эй дмсоз
در مدیحت بچامه ای دمساز
Ҷомаи ҳамчуи хомаи карамат
جامه همچو خامه کرمت
Устувору фароху паҳну дароз
استوار و فراخ و پهن و دراز
Чомаи не балки ахтари тобон
چامه نی بلکه اختر تابان
Чомаи не балки дилбари танноз
چامه نی بلکه دلبر طناز
Офати глрхони рӯму фаранг
آفت گلرخان روم و فرنگ
Ғайрати лаъибатони чину тароз
غیرت لعبتان چین و طراز
Бикрӣ аз мадҳати тўоши кобӣн
بکری از مدحت تواش کابین
Нави арӯсии з фазл карда ҷҳоз
نو عروسی ز فضل کرده جهاز
Мейри волои табори съдолмлк
میر والا تبار سعدالملک
Ки буд бар дар ту муҳаррами роз
که بود بر در تو محرم راز
Аз ман он чомаро гирифт зи меҳр
از من آن چامه را گرفت ز مهر
Ки расонад ба ҳазрати ту фароз
که رساند به حضرت تو فراز
Муддатӣ бо умеди гаштами ҷуфт
مدتی با امید گشتم جفت
Рӯзгорӣ ба интизори анбоз
روزگاری به انتظار انباز
Хор дар дидаи хора дар паҳлу
خار در دیده خاره در پهلو
Ҳамчуи ҳоҷии давон ба роҳи ҳиҷоз
همچو حاجی دوان به راه حجاز
То шабӣ аз забони съдолмлк
تا شبی از زبان سعدالملک
Хонд гардун ба гӯшами ин овоз
خواند گردون به گوشم این آواز
Ки барояти расидаи ҷоиза Эй
که برایت رسیده جایزه ای
зи он худовандгори бандаи навоз
ز آن خداوندگار بنده نواز
Шоди гаштами бад-ӣни навид аз он
شاد گشتم بدین نوید از آن
Ки дар он шаб на барг буд ва на соз
که در آن شب نه برگ بود و نه ساز
Гуфтам инак сарочаи дарвеш
گفتم اینک سراچه درویش
Гашт хоҳад чу даккаи бзоз
گشت خواهد چو دکه بزاز
Ғофил аз кед осмони кабӯд
غافل از کید آسمان کبود
Эмин аз саҳари чархи шӯъбадаи боз
ایمن از سحر چرخ شعبده باز
Пас дерӣ ки неши ғам дар дил
پس دیری که نیش غم در دل
Буд ҳамчун ҷаррораи Аҳвоз
بود همچون جراره اهواز
Бозам омад паёми съдолмлк
بازم آمد پیام سعدالملک
Ки шаш андоз гашта ҳафт андоз
که شش انداز گشته هفت انداز
Зонка ганҷури шаҳи кроўғлӣ
زانکه گنجور شه کراوغلی
Дар ҷавоби таронаи Шаҳноз
در جواب ترانه شهناز
Он зариро ки дода шаҳи бслт
آن زری را که داده شه بصلت
Оташ оз дид ва ёфт гудоз
آتش آز دید و یافت گداز
Хозинаш хирад кард ва хӯрд чу дошт
خازنش خرد کرد و خورد چو داشت
зи иштиҳои кӯрау зи дандони газ
ز اشتها کوره و ز دندان گاز
Ҷӯади шаҳ чун тзрўи заррини бол
جود شه چون تذرو زرین بال
Дошт бар авҷи осмони парвоз
داشت بر اوج آسمان پرواز
Ногуҳи андари ҳаво шикораш кард
ناگه اندر هوا شکارش کرد
Дасти ганҷури шоҳ чун шаҳбоз
دست گنجور شاه چون شهباز
Ману слўои оли Исроил
من و سلوای آل اسرائیل
Шуд мубаддили ҳаме ба сайру пиёз
شد مبدل همی به سیر و پیاز
Балки сайру пиёзи ҳам дар боғ
بلکه سیر و پیاز هم در باغ
наменаравед азин умеди анбоз
می نروید ازین امید انباز
Гуфтам ин кас чигуна пеши малик
گفتم این کس چگونه پیش ملک
Гашт хоҳад амини канзи вркоз
گشت خواهد امین کنز ورکاز
Гуфт аз хайли хоҷа то шан пресс
گفت از خیل خواجه تا شان پرس
Ҳол ӯро ки ман ним ғаммоз
حال او را که من نیم غماز
Умрҳо кандаи пӯстин полис
عمرها کنده پوستین پلیس
Солҳо хӯрдаи ҷӣра ӣ сарбоз
سالها خورده جیره ی سرباز
Бади гуҳари ҳамчуи волии Кӯфа
بد گهر همچو والی کوفه
Бе ҳунари ҳамчуи қозии Қафқоз
بی هنر همچو قاضی قفقاز
Зарди гӯшу лӣиму дун парвар
زرد گوش و لئیم و دون پرور
Бахси пӯшу хасису сифлаи навоз
بخس پوش و خسیس و سفله نواز
Ҳиялат андӯзу ришваи хору ҳасуд
حیلت اندوز و رشوه خوار و حسود
Хонимони сӯзу хонадони пардоз
خانمان سوز و خاندان پرداز
Мухбири кадхудои муовини дузд
مخبر کدخدا معاون دزد
Дстки ҷайби гиру коғази соз
دستک جیب گیر و کاغذ ساز
Чун хари лоша скскӣ созад
چون خر لاشه سکسکی سازد
Пешаи хеш дар нишебу фароз
پیشه خویش در نشیب و فراز
Пўз бар хок раҳ кашонад сахт
پوز بر خاک ره کشاند سخت
Неш бар осмони кушояди боз
نیش بر آسمان گشاید باز
Инак аз бас ба пайкараш зада анд
اینک از بس به پیکرش زده اند
Сиху саги тозӣонау мҳмоз
سیخ و سگ تازیانه و مهماز
Гуфтам оўхи дареғу дарду фусӯс
گفتم آوخ دریغ و درد و فسوس
зи он ҳамаи ранҷу заҳмат ва так ва тоз
ز آن همه رنج و زحمت و تک و تاز
Аллоҳи ту ин ситам мапаснд
الله تو این ستم مپسند
эй худованди давлату эъзоз
ای خداوند دولت و اعزاز
Кохўри Рахшро тиҳӣ созад
کاخور رخش را تهی سازد
Астарии паҳни саму гӯши дароз
استری پهن سم و گوش دراز
Саги чӯпони шикор шер кунад
سگ چوپان شکار شیر کند
Шер ғурон равад ба сайди гуроз
شیر غران رود به صید گراز
Ҳар киро бар дарат ниёз буд
هر که را بر درت نیاز بود
Накунад аз фалаки таҳаммули ноз
نکند از فلک تحمل ناز
ё бифармо ба ходимат сала ам
یا بفرما به خادمت صله ام
Бе таъаллули ҳамеи расонади боз
بی تعلل همی رساند باز
Нашавад ғӯтаи вар чу Мурғобӣ
نشود غوطه ور چو مرغابی
Андарин жарф ӣам барои ду ғоз
اندرین ژرف یم برای دو غاز
ё раҳеро иҷозаи даҳ ки кунад
یا رهی را اجازه ده که کند
Дар селоат биравӣ хеши фароз
در سلوت بروی خویش فراز
Ин аторо надидаи ингорад
این عطا را ندیده انگارد
Барканд бехи тамаъу решаи оз
برکند بیخ طمع و ریشه آز
ё камӣни бандаро бадастӯрӣ
یا کمین بنده را بدستوری
Соз дар кори худ матоъу муҷоз
ساز در کار خود مطاع و مجاز
Хозини шоҳро фурӯ хонам
خازن شاه را فرو خوانم
Байтӣ аз назми шоири Широз
بیتی از نظم شاعر شیراز
Мутаққаллиби даруни ҷомаи ноз
متقلب درون جامه ناز
Чаҳ хабар дорад аз шубони дароз
چه خبر دارد از شبان دراز