Замонекаи Қафқозро рӯси барад
زمانی که قفقاز را روس برد
зи эрониёни ному номӯси барад
ز ایرانیان نام و ناموس برد
Аз онрўзи гардону широўжнон
از آن روز گُردان و شیراوژنان
Сазад гар бапушанд рахти занон
سزد گر بپوشند رخت زنان
Аз онрўзи эрониён мурда анд
از آن روز ایرانیان مردهاند
Ки сар бар хати ғайр бспрдаҳ анд
که سر بر خط غیر بسپردهاند
Сарону бузургони ин бум ва бар
سران و بزرگان این بوم و بر
Нишастанд бо дилбари сим бар
نشستند با دلبر سیمبر
Ҳама бо гавазнону гӯрони бдшт
همه با گوزنان و گوران به دشت
Хироманд дар гардишу бозгашт
خرامند در گردش و بازگشت
Ба сар гул фишонданд бар ҷои худ
به سر گُل فشاندند بر جای خود
БкФи сурх май ҷои теғи кабӯд
به کف سرخ می جای تیغ کبود
Сипоҳӣ ки овои зарринаи кӯс
سپاهی که آوای زرینه کوس
Надониста аз банки ҷғду хурӯс
ندانسته از بانگ جغد و خروس
Сипоҳӣ ки ҳафтод ва ҳаштод сол
سپاهی که هفتاد و هشتاد سال
На бо шери кӯшида на бо школ
نه با شیر کوشیده نه با شکال
На ёрони хӯни дида монанди меғ
نه یاران خون دیده مانند میغ
На гӯшаш шунида чкочоки теғ
نه گوشش شنیده چکاچاک تیغ
Агар шери нари пеши рӯбоҳи рӯс
اگر شیر نر پیش روباه روس
Тан аз бед созад рух аз санади рӯс
تن از بید سازد رخ از سندروس