Чу султони Музаффар аз ин тираи хок

چو سلطان مظفر از این تیره خاک

Ба гулзор минӯ шудаш ҷони пок

به گلزار مینو شدش جان پاک

Ҷаҳонро ба пӯри ҷҳонбони супурд

جهان را به پور جهانبان سپرد

Ба ҷузи неки номии зи гетии набард

به جز نیک نامی ز گیتی نبرد

Муҳамади алии шоҳ бо фару ҳонг

محمد علی شاه با فر و هنگ

зи ойӣнаи малики бистаради занг

ز آیینه ملک بسترد زنگ

Заминро пар аз дониш ва дод кард

زمین را پر از دانش و داد کرد

Бидоду диҳиши кишвар обод кард

بداد و دهش کشور آباد کرد

Чу бинишаст бар тахти шоҳии нахуст

چو بنشست بر تخت شاهی نخست

зи шаҳнома аз ҳар дарии рози ҷуст

ز شهنامه از هر دری راز جست

Ба дастуру ганҷур ва солор гуфт

به دستور و گنجور و سالار گفت

Ҳам аз ошкор ва ҳам аз наҳуфт

هم از آشکار و هم از نهفت

Ки фаррухи падари хост дар рӯзгор

که فرخ پدر خواست در روزگار

зи шаҳномаи номӣ наад ёдгор

ز شهنامه نامی نهد یادگار

Кунун чун шуд он бостонии тароз

کنون چون شد آن باستانی طراز

Ки бнҳФтаҳ аз рӯзгории дароз

که بنهفته از روزگاری دراز

Амири хирадманди фаррухи нажод

امیر خردمند فرخ نژاد

Ки солор ҷяшаст ва дороӣ дод

که سالار جیش است و دارای داد

Бшоаҳ офарин хонд ва бӯсед хок

بشاه آفرین خواند و بوسید خاک

Барафшонад андари раҳаши ҷони пок

برافشاند اندر رهش جان پاک

Ҳаме гуфт к-эии шоҳи дониш пажӯҳ

همی گفت کای شاه دانش پژوه

Бизӣ дар ҷаҳони ҷовдон бо шиква

بزی در جهان جاودان با شکوه

Бадасти ман он номаи паҳлавӣ

بدست من آن نامه پهلوی

Навай ёфт чун дибаҳи хусравӣ

نوی یافت چون دیبه خسروی

Падарати он шаҳаншоҳи гавҳаршинос

پدرت آن شهنشاه گوهرشناس

Суханро ба андоза Эй дошт пос

سخن را به اندازه ای داشت پاس

Ки мегуфт марди сухани офарин

که می گفت مرد سخن آفرین

Суханро براردи зи чархи барин

سخن را برآرد ز چرخ برین

Дил ӯ марои масти ин кор кард

دل او مرا مست این کار کرد

Ба шаҳномаи ҳушам гирифтор кард

به شهنامه هوشم گرفتار کرد

Вагарнаи марои аждаҳои бунафш

وگرنه مرا اژدهای بنفش

Бинозад бар он Ковиёнии дирафш

بنازد بر آن کاویانی درفش

На теғам кам аз дашна Қоран аст

نه تیغم کم از دشنه قارن است

На зӯрам кам аз зӯри рўӣин тан аст

نه زورم کم از زور روئین تن است

Дариғо ки шоҳ аз ҷаҳони рахти баст

دریغا که شاه از جهان رخت بست

Пару болу куполи ман дршкст

پر و بال و کوپال من درشکست

Чу зин боғ шуд шаҳриёри куҳан

چو زین باغ شد شهریار کهن

Бхшкиди шохи марои бех ва бен

بخشکید شاخ مرا بیخ و بن

Диламро зи доғи осмон ранҷа кард

دلم را ز داغ آسمان رنجه کرد

Ситораи марои панҷа дар панҷа кард

ستاره مرا پنجه در پنجه کرد

Збс дар дилам шуд зи андӯҳи печ

زبس در دلم شد ز اندوه پیچ

Нпрдохтми сӯии шаҳномаи ҳеҷ

نپرداختم سوی شهنامه هیچ

Аз он пас ки пардохтам ганҷ ҳо

از آن پس که پرداختم گنج ها

Бад-ӣни номаи барадами басии ранҷ ҳо

بدین نامه بردم بسی رنج ها

Пароканд ва дариду фарсӯдаи гашт

پراکند و درید و فرسوده گشت

Ба хӯни ҷигари обами олӯдаи гашт

به خون جگر آبم آلوده گشت

Аз он чашмаи бостонӣ ки буд

از آن چشمه باستانی که بود

Равони оби дониш чу зоянда равад

روان آب دانش چو زاینده رود

На бинии баҷои ҷузи яке ҷӯй хӯрд

نه بینی بجا جز یکی جوی خورد

Шудаи оби равшани пар аз лойу дард

شده آب روشن پر از لای و درد

Дар он нофи оҳӯ ки бади кони машк

در آن ناف آهو که بد کان مشک

Баҷо нест ҷузи андакии хӯни хушк

بجا نیست جز اندکی خون خشک

Кунун шоҳи моро тўӣии ҷонишин

کنون شاه ما را توئی جانشین

Чу ардии биҳишт аз пас фарвардин

چو اردی بهشت از پس فروردین

Ба ҳар кор фармон диҳад шоҳи нав

به هر کار فرمان دهد شاه نو

Ҳама суфта гӯшему ҷон дар гарав

همه سفته گوشیم و جان در گرو

Шҳншаҳи азин достон барфурӯхт

شهنشه ازین داستان برفروخت

Ту гуфтӣ ки хашмаши ҷаҳонро бсухт

تو گفتی که خشمش جهان را بسوخت

Сипас гуфт бомейри равшани равон

سپس گفت بامیر روشن روان

Ба пеши ори он номаи бостон

به پیش آر آن نامه باستان

Ки гар шуд куҳан боядаш тоза кард

که گر شد کهن بایدش تازه کرد

Пароканда гар шуд ба шероза кард

پراکنده گر شد به شیرازه کرد

Чу ин ганҷ пардохтӣ баҳри суд

چو این گنج پرداختی بهر سود

зи парвизи ду гавҳари нобсўд

ز پرویز دو گوهر نابسود

зи судаш чаро дидаи брдўхтӣ

ز سودش چرا دیده بردوختی

Бикуштӣ чароғӣ ки афрӯхтӣ

بکشتی چراغی که افروختی

Ту акнӯн сари андари сипоҳи манӣ

تو اکنون سر اندر سپاه منی

Нигаҳбон дияему гоҳи манӣ

نگهبان دیهیم و گاه منی

Ба ҳар кор рӯй дилами сӯй ту аст

به هر کار روی دلم سوی تو است

Дил ва дидаам равшан аз рӯй ту аст

دل و دیده ام روشن از روی تو است

зи ман гуфтан аз ту ниюшидан аст

ز من گفتن از تو نیوشیدن است

зи ман ёварӣ аз ту кўшидн аст

ز من یاوری از تو کوشیدن است

Биоварад мейри он ҳумоюни тароз

بیاورد میر آن همایون طراز

Ба даргоҳи шоҳаншаҳи сарфароз

به درگاه شاهنشه سرفراز

Ба шоҳ ҷаҳон гуфт к-эии номҷўӣ

به شاه جهان گفت کای نامجوی

Чу ин обро андари ореи биҷавӣ

چو این آب را اندر آری بجوی

Ба дастури шоҳони яке бршнў

به دستور شاهان یکی برشنو

Ки ин бандаро достонӣаст нав

که این بنده را داستانی است نو

Ки бошад марои мояи зиндагӣ

که باشد مرا مایه زندگی

Яке ҷон ки шаҳро кунад бандагӣ

یکی جان که شه را کند بندگی

Дувум шоҳномааст каз номи шоҳ

دوم شاهنامه است کز نام شاه

Бхўршид аз он брФрўзми кулоҳ

بخورشید از آن برفروزم کلاه

Ҳамаи бархе гирди роҳи ту бод

همه برخی گرد راه تو باد

Раҳ оварад чатру сипоҳи ту бод

ره آورد چتر و سپاه تو باد

Чаҳ арзад бар коми шаҳ , коми ман

چه ارزد بر کام شه، کام من

Ки орад бар номи шаҳи номи ман

که آرد بر نام شه نام من

Шаҳи он номаи паҳливонӣ чу дид

شه آن نامه پهلوانی چو دید

зи шодии дилаш дар бар андари тпид

ز شادی دلش در بر اندر طپید

Бифармуд то анҷуман сохтанд

بفرمود تا انجمن ساختند

Бад-ӣни кор шоиста пардохтанд

بدین کار شایسته پرداختند

Чу сардори аршад дар ин рӯзгор

چو سردار ارشد در این روزگار

Сипаҳро ҳаме бошад омӯзгор

سپه را همی باشد آموزگار

Ъмодолммолк ба дастури мейр

عمادالممالک به دستور میر

Бад-ӣн кор пардохт нағзу ҳажир

بدین کار پرداخت نغز و هژیر

Кушодаи дилу даст дар анҷуман

گشاده دل و دست در انجمن

Ҳаме корфармо шуду рои зан

همی کارفرما شد و رای زن

Зару гавҳари андари каф род ӯст

زر و گوهر اندر کف راد اوست

Ки ҳам кордонаст ва ҳам кордўст

که هم کاردان است و هم کاردوست

Маон ҷон фишонданд ва ӯ зар фишонд

مهان جان فشاندند و او زر فشاند

Схндони суханро ба гармии нишонд

سخندان سخن را به گرمی نشاند

Яке зон маони ном Маҳмӯд дошт

یکی زان مهان نام محمود داشت

Ки дили баст дар кору гардани фаррошат

که دل بست در کار و گردن فراشت

БФрмони мейри маин кор кард

بفرمان میر مهین کار کرد

Ба талфиқи ин нома тимор хӯрд

به تلفیق این نامه تیمار خورد

зи тахти Каюмарс то яздгирд

ز تخت کیومرث تا یزدگرد

Парокандаҳоро ҳамеи сохт гирд

پراکنده ها را همی ساخت گرد

Бтбъ андар оварад ва пардохташ

بطبع اندر آورد و پرداختش

Ба подоши он хоҷаи бнўохтш

به پاداش آن خواجه بنواختش

Чу шаҳнома бар номи Маҳмӯд буд

چو شهنامه بر نام محمود بود

Ба Маҳмӯди пайвастани ин тору пуд

به محمود پیوستن این تار و پود

Чу бар номи Маҳмӯд буд аз нахуст

چو بر نام محمود بود از نخست

Сари анҷоми Маҳмӯди азуи номи ҷуст

سر انجام محمود ازو نام جست

Ба Маҳмӯди шаҳи фоли шаҳро кушод

به محمود شه فال شه را گشاد

Ки оғозу анҷоми Маҳмӯди бод

که آغاز و انجام محمود باد

Аё бод бигузар сӯии хоки Тӯс

ایا باد بگذر سوی خاک طوس

Пар аз нофа кун мағзи ҷонрои збўс

پر از نافه کن مغز جانرا زبوس

Ба Фирдавсӣ аз ман расони ин паём

به فردوسی از من رسان این پیام

Ки имрӯзи гетӣ туро шуд бком

که امروز گیتی ترا شد بکام

Ба боғати пас аз нуҳсад ваанд сол

به باغت پس از نهصد و اند سال

Баромади гул ва борвар шуд ниҳол

برآمد گل و بارور شد نهال

Гуҳарҳои дарёии калакат ки буд

گهرهای دریای کلکت که بود

Пароканда аз суфтау нобсўд

پراکنده از سفته و نابسود

Ба пайвасти дорои равшани замир

به پیوست دارای روشن ضمیر

Дар он ришта каш ёфт фаррухи амир

در آن رشته کش یافت فرخ امیر

зи нави устихони туро зинда кард

ز نو استخوان ترا زنده کرد

Равонат ба минӯ фурӯзанда кард

روانت به مینو فروزنده کرد

Ки то ҳаст гардуни гардони бпоӣ

که تا هست گردون گردان بپای

Худованди мо боди кайҳони худоӣ

خداوند ما باد کیهان خدای