Чу омад ба бен ин куҳани достон

چو آمد به بن این کهن داستان

Бномидмши нома ӣ бостон

بنامیدمش نامه ی باستان

Зторихи ҳиҷрати зи баъди ҳазор

زتاریخ هجرت ز بعد هزار

Яке сесад ва сездаҳ баршумор

یکی سیصد و سیزده برشمار

Зшъбони гузаштаи ҳамеи рӯзи даҳ

زشعبان گذشته همی روز ده

Мутобиқ ба оғози аспндмаҳ

مطابق به آغاز اسپندمه

Ки поён шуд ин номбурдори ганҷ

که پایان شد این نامبردار گنج

Ба як моҳи барадами дарин кори ранҷ

به یک ماه بردم درین کار رنج

Сипосами зиздони пирӯзгар

سپاسم زیزدان پیروزگر

Ки ин нома ӣ номӣ омад ба сар

که این نامه ی نامی آمد به سر

Ғараз буд таърих , неи шоирӣ

غرض بود تاریخ، نی شاعری

Ки табъи ман аз шеър бошад ърӣ

که طبع من از شعر باشد عری

Ба вижа ки будам ба банди андарун

به ویژه که بودم به بند اندرون

Чаҳ лутф ояд аз табъи бандии бурун

چه لطف آید از طبع بندی برون

Дарин нома аз ҳар дарӣ гуфта шуд

درین نامه از هر دری گفته شد

Гуҳарҳои маънии басӣ суфта шуд

گهرهای معنی بسی سفته شد

ЗгФтори Фирдавсии покзод

زگفتار فردوسی پاکزاد

Басӣ кардаам андарин номаи ёд

بسی کرده ام اندرین نامه یاد

Набад андарин раҳи марои тӯша Эй

نبد اندرین ره مرا توشه ای

Ҳам аз хирман ӯ бидам хӯша Эй

هم از خرمن او بدم خوشه ای