Чу аз кор нинўиаҳ пардохт шоҳ
چو از کار نینویه پرداخت شاه
Ба лейдӣ кашонид яксар сипоҳ
به لیدی کشانید یکسر سپاه
Абои олёди он шаҳи сордиз
ابا آلیاد آن شه ساردیز
Гирифтанд роҳи набарду ситез
گرفتند راه نبرد و ستیز
Ба шаҳнома авлод ме хондаш
به شهنامه اولاد می خواندش
Сипаҳдор мозндорон донадаш
سپهدار مازنداران داندش
Ба сорӣ шудаи сордии муштабаҳа
به ساری شده ساردی مشتبهه
Ҳамон равад аирмоғу оби зира
همان رود ایرماغ و آب زره
Барин разма бигузашт солии чаҳор
برین رزمه بگذشت سالی چهار
Ки як тан нашуд чира дар корзор
که یک تن نشد چیره در کارزار
Дар асноӣ оварад бигирифт шаҳид
در اثنای آورد بگرفت شهید
Сияҳи гашти рухсори рӯзи сипед
سیه گشت رخسار روز سپید
Бидон сон ки Фирдавсии поки зод
بدان سان که فردوسی پاک زاد
Здиўу з Мозандарон кард ёд
زدیو و ز مازندران کرد یاد
Шаб омад яке абр , бар шуд сиёҳ
شب آمد یکی ابر، بر شد سیاه
Ҷаҳони гашт чун рӯй зангии сиёҳ
جهان گشت چون روی زنگی سیاه
Чу дарёӣ қор аст гуфтӣ ҷаҳон
چو دریای قار است گفتی جهان
Ҳамаи равшаноӣ ш гашта ниҳон
همه روشنایی ش گشته نهان
Яке хайма зад бар сар аз дӯди қор
یکی خیمه زد بر سر از دود قار
Сияҳ шуд ҷаҳони чашмҳо гашти тор
سیه شد جهان چشم ها گشت تار
Чу коўс шуд аз ҷаҳони ноумед
چو کاوس شد از جهان ناامید
Сияҳи гашти чашмаши здиўи сипед
سیه گشت چشمش زدیو سپید
Сипаҳ аз ду сӯ рӯй бркоштнд
سپه از دو سو روی برکاشتند
Ки аз ҷодуиҳо бпндоштнд
که از جادویی ها بپنداشتند
Ду шоҳи сарафроз бо дастгоҳ
دو شاه سرافراز با دستگاه
Абри оштии бози ҷустанди роҳ
ابر آشتی باز جستند راه
Вале то ба аирмоғ аз лидё
ولی تا به ایرماغ از لیدیا
Бар Эрони биФзўди шоҳи киё
بر ایران بیفزود شاه کیا
Аз он пас ба бастанди аҳдии дуруст
از آن پس به بستند عهدی درست
Казишон касе ҷанги норади нахуст
کزیشان کسی جنگ نارد نخست
Раг хӯн кушоданд аз бозувон
رگ خون گشادند از بازوان
Мазиданд аз хӯни ҳам ҳардуон
مزیدند از خون هم هردوان
Гирифтанд духти ду шоҳ гузин
گرفتند دخت دو شاه گزین
Ду пӯри сарафроз бо офарин
دو پور سرافراز با آفرین
Гурозаи бадии пӯри авлоди ню
گرازه بدی پور اولاد نیو
Ки хондаш крозўс , ҳирдоди ню
که خواندش کرازوس، هیرداد نیو
Ҳамон аждаҳои пӯри Ораши бадӣ
همان اژدها پور آرش بدی
Ки тунд ва беорому саркаши бадӣ
که تند و بی آرام و سرکش بدی
Ба паҳлуи забони ном ӯ астёҷ
به پهلو زبان نام او استیاج
Ки аз Бобул ва тӯр бигирифт боҷ
که از بابل و تور بگرفت باج
Чу бар паҳлавии номи рондандяш
چو بر پهلوی نام راندندیش
Ҳамон аспдон низ хондандяш
همان اسپدان نیز خواندندیش
Магари духти авлоди бади арнўоз
مگر دخت اولاد بد ارنواز
Ки орёнсш хонд ҳрўдти боз
که آریانسش خواند هرودت باز
Хушо гоҳ кӣ Ораши номвар
خوشا گاه کی آرش نامور
Ки ӯ буд мари аждаҳоро падар
که او بود مر اژدها را پدر
Дар айёми ин шоҳ бо доду дайн
در ایام این شاه با داد و دین
Шикаст андар омад ба таркони чин
شکست اندر آمد به ترکان چین
Агарчӣ нахуст омад он шаҳи сутӯҳ
اگرچه نخست آمد آن شه ستوه
Ба Њимолой шуд броФрози кӯҳ
به هیمالیا شد برافراز کوه
Ки Фирдавсии онро сарояд ҳаме
که فردوسی آن را سراید همی
Ба кӯҳ ҳамован ситояд ҳаме
به کوه هماون ستاید همی
Чу таркон гирифтанд гардиши ҳама
چو ترکان گرفتند گردش همه
Чу гург андар омад миёни рама
چو گرگ اندر آمد میان رمه
На комус монад ва на хоқони чин
نه کاموس ماند و نه خاقان چین
На чангаш на гардони турони замин
نه چنگش نه گردان توران زمین