Маро гуфт дастури фархундаи рой

مرا گفت دستور فرخنده رای

Ки ин рози сарбастаро бргшоӣ

که این راز سربسته را برگشای

Кунунат ки имкон гуфтор ҳаст

کنونت که امکان گفتار هست

Ба таърихи донон сарукор ҳаст

به تاریخ دانان سروکار هست

Ҳамон ба ки теғ қалам баркашӣ

همان به که تیغ قلم برکشی

Ба таърихи пешини қалами дркшӣ

به تاریخ پیشین قلم درکشی

Фишонӣ бар афсонаҳо остин

فشانی بر افسانه ها آستین

Нависии яке нома ӣ ростин

نویسی یکی نامه ی راستین

зи таърихи Юнону клдону рӯм

ز تاریخ یونان و کلدان و روم

зи осори вайрону ободи бум

ز آثار ویران و آباد بوم

Фарозоварӣ нома ӣ шоҳвор

فراز آوری نامه ی شاهوار

Ки монад ба гетии змои ёдгор

که ماند به گیتی زما یادگار

Ба ҳар кори ёрии намоями ту ро

به هر کار یاری نمایم تو را

Ҳамеи дӯстии брФзоими ту ро

همی دوستی برفزایم تو را

Маро дод азин гӯнаи чандон навид

مرا داد ازین گونه چندان نوید

Ки шуд ҷони ман сар ба сари пари умед

که شد جان من سر به سر پر امید

Дил ман бидон гуфтаҳо гарм шуд

دل من بدان گفته ها گرم شد

Равонами пар аз шарм ва озарм шуд

روانم پر از شرم و آزرم شد

Чу як соли барадами дарин кори ранҷ

چو یک سال بردم درین کار رنج

Ба поён шуд ин номбурдори ганҷ

به پایان شد این نامبردار گنج

Агар чаҳ ба назмам набад дастрас

اگر چه به نظمم نبد دسترس

Ки чун шоҳнома нагуфтааст кас

که چون شاهنامه نگفته است کس

БиФкндм аз насри тарҳии азим

بیفکندم از نثر طرحی عظیم

Ки пайдои намояди саҳеҳ аз сқим

که پیدا نماید صحیح از سقیم

Ба неруии яздони пирӯзгар

به نیروی یزدان پیروزگر

Яке ганҷ оростам пургуҳар

یکی گنج آراستم پرگهر

з занаду Авесто ва аз паҳлавӣ

ز زند و اوستا و از پهلوی

Фароз оваредам ба тарз навай

فراز آوریدم به طرز نوی

зи осори онтику хати куҳан

ز آثار آنتیک و خط کهن

Наёварда нагузоштам як сухан

نیاورده نگذاشتم یک سخن

Чу омад ба бен ин куҳани достон

چو آمد به بن این کهن داستان

Бномидмши нома ӣ бостон

بنامیدمش نامه ی باستان

Чу дебочаашро биёростам

چو دیباچه اش را بیاراستم

Заҳри чоплусии бпиростм

زهر چاپلوسی بپیراستم

Ба ҷузи нозими аддавла

به جز ناظم الدوله

Номӣ дигар дар он ҷои набардами зи як номвар

نامی دگر در آن جا نبردم ز یک نامور

Гумонами чунин бад ки подоши ин

گمانم چنین بد که پاداش این

Набинам ба ҷузи тӯшау офарин

نبینم به جز توشه و آفرین

Яке марди бади зишт ва шаваму палид

یکی مرد بد زشت و شوم و پلید

Ки рӯйиши сияҳ буду мӯяши сипед

که رویش سیه بود و مویش سپید

Фурӯмояро номи нопок буд

فرومایه را نام ناپاک بود

Бади андеш ва бешарм ва бебок буд

بد اندیش و بی شرم و بی باک بود

Ҳаме зишт ронадӣ саросари сухан

همی زشت راندی سراسر سخن

Варо бе сабаби гашти дили змн

ورا بی سبب گشت دل زمن

Ҳамаи мақсадаш буд аз он сар ба сар

همه مقصدش بود از آن سر به سر

Ки аз ман хӯрд чанд динори зар

که از من خورد چند دینار زر

Надонад ки безорам аз он равиш

نداند که بی زارم از آن روش

Ки нафрин бар ӯ бод ва бар ахтараш

که نفرین بر او باد و بر اخترش

Гиронмояи дастури озодаи мард

گرانمایه دستور آزاده مرد

Дилаш беҷиҳат аз ман омад ба дард

دلش بی جهت از من آمد به درد

Ба гуфтори он мард нопок шавам

به گفتار آن مرد ناپاک شوم

Бар шоҳи Эрону хўнкори рӯм

بر شاه ایران و خونکار روم

Чун ӯ номвари марди волои нажод

چون او نامور مرد والا نژاد

Змн кард гуфтори нохуби ёд

زمن کرد گفتار ناخوب یاد

Марои худ бдоиину бад кеш хонд

مرا خود بدآیین و بد کیش خواند

Бидам шери нар ӯ маро мяш хонд

بدم شیر نر او مرا میش خواند

Аз ин гуфта ӯро набад ҳеҷ суд

از این گفته او را نبد هیچ سود

Ба ҷузи он ки бар шӯҳрат ман фузуд

به جز آن که بر شهرت من فزود

Ман аз ваии нрондми сухан бар бадӣ

من از وی نراندم سخن بر بدی

Накӯи доштами шеваи бхрдӣ

نکو داشتم شیوه بخردی

Дар охир пушаймон шуд аз гуфт хеш

در آخر پشیمان شد از گفت خویش

Марои хости каш боз оем ба пеш

مرا خواست کش باز آیم به پیش

НрФтмши пеш ва накардам ниёз

نرفتمش پیش و نکردم نیاز

Ки дарвешро хуш буд кибру ноз

که درویش را خوش بود کبر و ناز

Чу аз рӯм шуд сӯии Эрони замин

چو از روم شد سوی ایران زمین

Бародараш омад шудаш ҷонишин

برادرش آمد شدش جانشین

Хирадманду боҳуш ва бо рой буд

خردمند و باهوش و با رای بود

Валикини нишастан на бар ҷой буд

ولیکن نشستن نه بر جای بود

Хаторо накардӣ ҷудо аз савоб

خطا را نکردی جدا از صواب

Ба нашнохтани марди олии ҷаноб

به نشناختن مرد عالی جناب

Ба гоҳе ки аз ман зи наздику давр

به گاهی که از من ز نزدیک و دور

Ба рӯми андари андохти ошӯбу шӯр

به روم اندر انداخت آشوب و شور

Бар шоҳ рафту сухан соз кард

بر شاه رفت و سخن ساز کرد

Ба гуфтори бад аз ман оғоз кард

به گفتار بد از من آغاز کرد

Нагӯям ки шаҳи гашти бади дили змн

نگویم که شه گشت بد دل زمن

Вале кардаш иғфоли гоҳи сухан

ولی کردش اغفال گاه سخن

Намуданд тасхирам аз пойтахт

نمودند تسخیرم از پایتخت

Ба сӯй трбзўн кашидем рахт

به سوی طربزون کشیدیم رخت

Аё чанд тани дигар аз зодагон

ایا چند تن دیگر از زادگان

Ҷаҳондидаи мардону озодагон

جهاندیده مردان و آزادگان

Дарин соҳили хуш ҳавоӣ гузин

درین ساحل خوش هوای گزین

Наомад марои ҳеҷ хуштар азин

نیامد مرا هیچ خوش تر ازین

Ки назм оварам нома ӣ мухтасар

که نظم آورم نامه ی مختصر

зи таърихи Эрон ба тарзӣ дигар

ز تاریخ ایران به طرزی دگر

Ба номи ҳумоюни абдулҳамид

به نام همایون عبدالحمید

Каз ӯ ҳаст осори некӯи падед

کز او هست آثار نیکو پدید

Шаҳаншоҳ бо фар ва бо адл ва дод

شهنشاه با فر و با عدل و داد

Яке нағзи дебочаи созами кушод

یکی نغز دیباچه سازم گشاد

Чу Фирдавсии он мард беёру ҷуфт

چو فردوسی آن مرد بی یار و جفت

Ки шаҳнома бар ёд Маҳмӯд гуфт

که شهنامه بر یاد محمود گفت

Валикин битарсам ки ӯро ҳиҷо

ولیکن بترسم که او را هجا

Сипас боядам гуфт аз илтиҷо

سپس بایدم گفت از التجا

Ҳамон ба ки зин гуфта ҳо бигузарем

همان به که زین گفته ها بگذریم

Суханҳо зи ҷамшед ва кӣ оварем

سخن ها ز جمشید و کی آوریم

Хунаки онкии дилҳо зхўд кард шод

خنک آنکه دل ها زخود کرد شاد

Ки номаш ба некии биоранди ёд

که نامش به نیکی بیارند یاد