Хушо марзи Эрони анбари насим
خوشا مرز ایران عنبر نسیم
Ки хокаши гиромитар аз зару сим
که خاکش گرامی تر از زر و سیم
Заминаши ҳамаи анбару машки ноб
زمینش همه عنبر و مشک ناب
Ба ҷӯии андараши об дар хўшоб
به جوی اندرش آب در خوشاب
Фазояш чу минӯ ба ранг ва нигор
فضایش چو مینو به رنگ و نگار
Ба як сӯи зимистон ва дигар сӯи баҳор
به یک سو زمستان و دگر سو بهار
Ҳамаи кӯҳсораш чу хулди барин
همه کوهسارش چو خلد برین
Ҳамаи марғзораши хуш ва дил нишин
همه مرغزارش خوش و دل نشین
Ҳавояши мувофиқи баҳри одамӣ
هوایش موافق بهر آدمی
Заминаши саросари пар аз хуррамӣ
زمینش سراسر پر از خرمی
Гулобаст дар ҷӯйбораши равон
گلابست در جویبارش روان
Ҳаме пер гардад зобши ҷавон
همی پیر گردد زآبش جوان
Ба ҳар сӯии ин малик бо офарин
به هر سوی این ملک با آفرین
Яке буми фархунда бинӣ гузин
یکی بوم فرخنده بینی گزین
Гар аз Форси гӯйии биҳиштӣ хуш аст
گر از فارس گویی بهشتی خوش است
Ҳамаи мурғи он хуррам ва дилкаш аст
همه مرغ آن خرم و دلکش است
Ҳавои хуши гўору замин пурнигор
هوا خوش گوار و زمین پرنگار
На сард ва на гарм ва ҳамеша баҳор
نه سرد و نه گرم و همیشه بهار
Чу покони Ширози покии ниҳод
چو پاکان شیراز پاکی نهاد
Набошад ки раҳмат бар он хоки бод
نباشد که رحمت بر آن خاک باد
Касе андари он бум обод нест
کسی اندر آن بوم آباد نیست
Ба ком аз дилу ҷони худ шод нест
به کام از دل و جان خود شاد نیست
Ба як сӯии Аҳвози минӯи сиришт
به یک سوی اهواز مینو سرشت
Ки сабзасту хуррам чу боғи биҳишт
که سبز است و خرم چو باغ بهشت
Шкрхиз хокӣ набошад чунон
شکرخیز خاکی نباشد چنان
Ки зрнўш будаш яке шорсон
که زرنوش بودش یکی شارسان
Дайу озару баҳману фарвардин
دی و آذر و بهمن و فروردین
Ҳамеша пар аз лолаи бинии замин
همیشه پر از لاله بینی زمین
Гар аз малик Кирмон сароем равост
گر از ملک کرمان سرایم رواست
Ки ҳиндӯстонии хуши об ва ҳавост
که هندوستانی خوش آب و هواست
Дар он марзи фархунда ӣ арҷманд
در آن مرز فرخنده ی ارجمند
Баҳр сол зояд ду раҳи гӯсфанд
بهر سال زاید دو ره گوسفند
Ҳамон зобул аз Мисри арзанда тар
همان زابل از مصر ارزنده تر
Зқнўҷу кшмри фурӯзанда тар
زقنوج و کشمر فروزنده تر
Ба назд касе кӯ буд фараҳманд
به نزد کسی کو بود فرهمند
Яке нили кучак буд ҳирманд
یکی نیل کوچک بود هیرمند
Хуросони зчину хутани хуш тар аст
خراسان زچین و ختن خوش تر است
Ки хокаш ба монанди машк тар аст
که خاکش به مانند مشک تر است
Ҳамаи боғ ӯ бӯстони нъм
همه باغ او بوستان نعم
Ҳамаи роғ ӯ гулистони Ирам
همه راغ او گلستان ارم
Сабоҳи ншобўру шоми табас
صباح نشابور و شام طبس
Зхўбии он марзи фархундаи бас
زخوبی آن مرز فرخنده بس
Сафоҳони чуну дар ҷаҳон шаҳр нест
صفاهان چنو در جهان شهر نیست
Надонад каши андари хирад баҳр нест
نداند کش اندر خرد بهر نیست
Ҳамаи солаи хандони лаби ҷӯйбор
همه ساله خندان لب جویبار
Ба кӯҳи андарони Кебеку гӯру шикор
به کوه اندران کبک و گور و شکار
Навозандаи булбул ба боғи андарун
نوازنده بلبل به باغ اندرون
Грозндаҳи оҳӯ ба роғи андарун
گرازنده آهو به راغ اندرون
Хушо ҳоли он мурғи дастони сарой
خوشا حال آن مرغ دستان سرای
Ки дорад дар он буми фархундаи ҷой
که دارد در آن بوم فرخنده جای
Нзнзу сури туруқу қҳрўду тор
نظنز و سور طرق و قهرود و تار
Буд хокашони ҳам чу машки ттор
بود خاکشان هم چو مشک تتار
Арӯси ҷаҳони сети малики Арок
عروس جهان ست ملک اراک
Ки сартосараши машк безаст хок
که سرتاسرش مشک بیز است خاک
Дарахти гулу сабзаи оби равон
درخت گل و سبزه آب روان
Тараби орад аз баҳри перу ҷавон
طرب آرد از بهر پیر و جوان
Ҳам аз аҳди ҷамшеду коўс кӣ
هم از عهد جمشید و کاوس کی
Набӯдаст мулкӣ ба хӯбӣ чу рай
نبود است ملکی به خوبی چو ری
Ки Албурз кӯҳаст ҷои ғбод
که البرز کوه است جای غباد
Макони Фаридун бо фар ва дод
مکان فریدون با فر و داد
Дигар озари Ободагони кишварест
دگر آذر آبادگان کشوریست
Ки бар рӯму шомаши басии бартарии сет
که بر روم و شامش بسی برتری ست
Хуйу хумсау Ирамӣу Ардабӣл
خوی و خمسه و ارمی و اردبیل
Ҳамаи машки бизост
همه مشک بیزاست
Гар оеи сӯии рашту Мозандарон
گر آیی سوی رشت و مازندران
Пар аз сабзаи бинии карон то карон
پر از سبزه بینی کران تا کران
Ҳамаи бӯстонаши саросар гул аст
همه بوستانش سراسر گل است
Ба кӯҳи андаруни лола ва сунбул аст
به کوه اندرون لاله و سنبل است
Зиҳии хоки Эрон ки аз гоҳи ҷам
زهی خاک ایران که از گاه جم
Макони каромати ҳамеи бади аҷам
مکان کرامت همی بد عجم
Хуҷаста бирав буми Эрон ки шер
خجسته برو بوم ایران که شیر
Ҳаме парваранд гӯони далер
همی پروراند گوان دلیر
Чунуи марз бо арзи ободи бод
چنو مرز با ارز آباد باد
Ҳамеша бирав бумаши ободи бод
همیشه برو بومش آباد باد
Маро то чаҳ кардам ки чархи баланд
مرا تا چه کردم که چرخ بلند
Аз он хоки покам ба ғурбат фиканд
از آن خاک پاکم به غربت فکند
Ба рӯм аз барои чаҳ дорам ватан
به روم از برای چه دارم وطن
Ки зиндон шуд ин малик бар ҷони ман
که زندان شد این ملک بر جان من
Хушо рӯзгорони пешини замон
خوشا روزگاران پیشین زمان
Ки будам ба Эрони замини шодмон
که بودم به ایران زمین شادمان
Чаҳ шуд мояи ҳиҷру овораге
چه شد مایه هجر و آوارگی
Ки ин чораи ҷустами збичоргӣ
که این چاره جستم زبیچارگی