Магари ҳоли он малик баргашта аст
مگر حال آن ملک برگشته است
Ҳамаи ҷой аҳрӣманон гашта аст
همه جای اهریمنان گشته است
Гуруҳеи ҳамаи бади дилу бади ниҳод
گروهی همه بد دل و بد نهاد
Дили худ ба хӯн касон карда шод
دل خود به خون کسان کرده شاد
Магари ҷавру бедоди афзӯн шуда
مگر جور و بیداد افزون شده
Ҷигарҳои мардуми ҳамаи хӯн шуда
جگرهای مردم همه خون شده
Магари шаҳи гадои гашту кишвари хароб
مگر شه گدا گشت و کشور خراب
Раияти зҷўрнд дар печу тоб
رعیت زجورند در پیچ و تاب
Ҳамоно ки шаҳ несташ огаҳӣ
همانا که شه نیستش آگهی
Ки шуд хоки Эрони зумуррадами тиҳӣ
که شد خاک ایران زمردم تهی
Ҳамаи мардум аз даст бедод шавам
همه مردم از دست بیداد شوم
Гурезанд дар ҳинду Қафқозу рӯм
گریزند در هند و قفقاز و روم
Дар он ҷо ба ҳар кори пасту рзил
در آن جا به هر کار پست و رذیل
Ҳаме бигузаронанд хору залил
همی بگذرانند خوار و ذلیل
На кас мебипурсад ҳамеи номашон
نه کس می بپرسد همی نامشان
На ҳаргиз раво мешавад коми шан
نه هرگز روا می شود کام شان
Ҳамаи лрку бечорау лоату лӯт
همه لرک و بیچاره و لات و لوت
Қаноат намӯда зднё ба қӯт
قناعت نموده زدنیا به قوت
Фитода ба ғурбати даруни хору зор
فتاده به غربت درون خوار و زار
Ҳама поймоланд дар раҳгузор
همه پایمالند در رهگذار
Ба ғурбати ҳам аз ҷаври шҳбндрон
به غربت هم از جور شهبندران
Надоранд он бенавоёни амон
ندارند آن بینوایان امان
Магари худ дар Эрони замин ҷо набӯд ?
مگر خود در ایران زمین جا نبود؟
Барин бе касони ҳеҷ мأўо набӯд ?
برین بی کسان هیچ مأوا نبود؟
Ки пуркандаи гаштанд дар кӯҳу дашт
که پرکنده گشتند در کوه و دشت
Ба сарашони яке ахтар шавам гашт
به سرشان یکی اختر شوم گشت
Ба Эрони яке номадорӣ намонад
به ایران یکی نامداری نماند
Ки бахти бад аз шаҳр хешаш наронад
که بخت بد از شهر خویشش نراند
Алогар бадоне бихоҳӣ гирист
الا گر بدانی بخواهی گریست
Ки овораи ?гийҳои ӣнони зчист
که آواره گی های اینان زچیست
Яке раҳ гузар кун ба Эрони диёр
یکی ره گذر کن به ایران دیار
Ки бинии яке ҳайбатафзо мазор
که بینی یکی هیبت افزا مزار
Дар он зулмати ободи ваҳшати сарой
در آن ظلمت آباد وحشت سرای
Набинӣ яке рӯҳи зинда ба ҷой
نبینی یکی روح زنده به جای
Ба ҳар ҷо ки бинии яке шорсон
به هر جا که بینی یکی شارسان
Ба монандаи ӣ гӯру биморсон
به ماننده ی گور و بیمارسان
Ҳамаи рангҳо рафта ва рӯй зард
همه رنگها رفته و روی زرد
Падедор аз чеҳраҳо сӯгу дард
پدیدار از چهره ها سوگ و درد
Ҳамаи Зуҳраҳо кандау бохта
همه زهره ها کنده و باخته
Ҳамаи пайкарони зору бгдохтаҳ
همه پیکران زار و بگداخته
Ҳамаи чашмҳо гавду бгсихтаҳ
همه چشمها گود و بگسیخته
Магари обрӯии ҳамаи рехта ! !
مگر آبروی همه ریخته!!
Китфи кўжу гардан шудаи сарнигӯн
کتف کوژ و گردن شده سرنگون
Ту гӯйии якеро ба тан нест хӯн
تو گویی یکی را به تن نیست خون
Фурӯи рафтаи чашмону бинии дароз
فرو رفته چشمان و بینی دراز
Зсимои падедори сӯзу гудоз
زسیما پدیدار سوز و گداز
Ҳамаи мурғи мотами ҳама фол шавам
همه مرغ ماتم همه فال شوم
Ба вайронаи бгзидаҳи ҷои ҳамчуи бум
به ویرانه بگزیده جا همچو بوم
Чун ӯ мурдагонанд дар гӯри тан
چون او مردگان اند در گور تن
Фусурдаи ҳамаи хӯнашон дар бадан
فسرده همه خونشان در بدن
Ҳама дар асорат ва дар бандагӣ
همه در اسارت و در بندگی
На огаҳи зи озодӣу зиндагӣ
نه آگه ز آزادی و زندگی
Ба ҳурмони ҷовид аз ҳар ҳуқуқ
به حرمان جاوید از هر حقوق
Магар гашта зобоءи алавии ъқўқ
مگر گشته زآباء علوی عقوق
Злзоти гетии надидаи магар
زلذات گیتی ندیده مگر
Шамотати абри мурдани икдгр
شماتت ابر مردن یکدگر
Ҳамаи зард ва беҷону зор ва назор
همه زرد و بی جان و زار و نزار
Шабу рӯз бар ҳоли худ сӯгвор
شب و روز بر حال خود سوگوار
Касе молики мол ва номӯс нест
کسی مالک مال و ناموس نیست
Ндонанд фарёди расро ки кист
ندانند فریاد رس را که کیست
Бурӣдаи якеро ду даст ва ду пой
بریده یکی را دو دست و دو پای
Тании монда бар поу ҷонӣ ба ҷой
تنی مانده بر پا و جانی به جای
Якеро ба ханҷари бибридаи пай
یکی را به خنجر ببریده پی
Якеро ба нохун дарун карда не
یکی را به ناخن درون کرده نی
Якеро ду даст ва ду поу забон
یکی را دو دست و دو پا و زبان
Бурӣда шуда чун тан бе равон
بریده شده چون تن بی روان
Якеро ба мсмори кандаи ду чашм
یکی را به مسمار کنده دو چشم
Ки ҳар кӯ бибинад бисӯзад зхшм
که هر کو ببیند بسوزد زخشم
Якеро зср давр карда ду гӯш
یکی را زسر دور کرده دو گوش
Ки ҳар кас бидид он براردи хурӯш
که هر کس بدید آن برآرد خروش
Якеро бсФтаҳ ба тан ҳар ду китф
یکی را بسفته به تن هر دو کتف
Аз ин хастагон ҳар касе дар шигифт
از این خستگان هر کسی در شگفت
Якеро бурӣдааст дижхими сар
یکی را بریده است دژخیم سر
Якеро кашида ба танги қаҷар
یکی را کشیده به تنگ قجر
Дилу ҷон инсон бияёд ба дард
دل و جان انسان بیاید به درد
Ки кас бо даду доми зоин сон накард
که کس با دد و دام زاین سان نکرد
Сазадгар бар ин ҳоли гирёни шӯй
سزد گر بر این حال گریان شوی
Чу бар оташи тези бирёни шӯй
چو بر آتش تیز بریان شوی
« банӣ одам аъзоӣ якдигаранд
«بنی آدم اعضای یکدیگرند
Ки дар офариниш зик гавҳаранд »
که در آفرینش زیک گوهرند»
« чу узвӣ ба дард оварад рӯзгор
«چو عضوی به درد آورد روزگار
Дигар узвҳоро намонад қарор »
دگر عضوها را نماند قرار»
« ту каз меҳнати дигарон бе ғамӣ
«تو کز محنت دیگران بی غمی
Нишоед ки науммат ниҳанд одамӣ »
نشاید که نامت نهند آدمی»