эй ҳамнафас ки мигзрӣ бар мазори ман

ای همنفس که میگذری بر مزار من

Зинҳор ёд кун зи ману рӯзгори ман

زنهار یاد کن ز من و روزگار من

Нашукуфта буд як гулам аз сад ҳазор гул

نشکفته بود یک گلم از صد هزار گل

Ногуҳ бирехт боди аҷали навбаҳори ман

ناگه بریخت باد اجل نوبهار من

Ман ғмгсори халқ ҷаҳон бӯдаам мудом

من غمگسار خلق جهان بوده ام مدام

Вои ҳсрто ки нест касе ғмгсори ман

وا حسرتا که نیست کسی غمگسار من

Хорӣ ки бар дамади зи гули ман бар оварад

خاری که بر دمد ز گل من بر آورد

Гулҳои ҳасрат аз мижаи ашкбори ман

گلهای حسرت از مژه اشکبار من

Дорам умеди онкии бгринди дӯстон

دارم امید آنکه بگریند دوستان

Бар нои умедии дили умедвори ман

بر نا امیدی دل امیدوار من

Ман дар шикори гӯр чу баҳроми бастаи дил

من در شکار گور چو بهرام بسته دل

Ғофил ки гӯр мекунад охири шикори ман

غافل که گور میکند آخر شکار من

Бо онкии сад канори пар аз сим карда ам

با آنکه صد کنار پر از سیم کرده ام

Гардуни ниҳоди муздии азин дар канори ман

گردون نهاد مزدی ازین در کنار من

Зон хок хеш кардаам аз оби дидаи гул

زان خاک خویش کرده ام از آب دیده گل

То бар дил касе нанишинад ғубори ман

تا بر دل کسی ننشیند غبار من

Дар кор рӯзгор набандӣ дил эй ҳаким

در کار روزگار نبندی دل ای حکیم

Гар чашми эътибори гушойии бакори ман

گر چشم اعتبار گشایی بکار من

Ёру бародару падар аз ман ҷудо шуданд

یار و برادر و پدر از من جدا شدند

Ёрб ту бош аз карами хеши ёри ман

یارب تو باش از کرم خویش یار من

Аз лутфи хештан назарӣ кун ки аз карам

از لطف خویشتن نظری کن که از کرم

Бар раҳмати ту хатм шавад кору бори ман

بر رحمت تو ختم شود کار و بار من

Аҳлии бғири ном накӯ нест ёдгор

اهلی بغیر نام نکو نیست یادگار

Ин нуктаи ёди гири ту ҳам ёдгори ман

این نکته یاد گیر تو هم یادگار من