Ъмрикаҳи бирхти ман дармонда бӯда ам

تو در آتش ز تب چو نشمع و من دور از درت گردم

Дар ҳайратам ки битў чаро зинда бӯда ам

مرا پروانه خود کن که بر گرد دسرت گردم

Аз ман мтоб рӯй ки дар малики дилбарӣ

لب از تاب تبت خشک و دو چشم از گریه گشته تر

Ҳар кас ки шоҳ буд маниш банда бӯда ам

فدای آن لبان خشک و چشمان ترت گردم

Доими ҳавои лаъли лабӣ пухтаам чу шамъ

بخور عود و شکر برنتابد آن دل نازک

Парвонаи вори куштаи як ханда бӯда ам

بسوزم جان شیرین و بخور مجمرت گردم

Чун исои офтоб рухӣ бӯда ҳамдамам

چو مورم آرزو باشد که میرم در فدای تو

То бӯдаам бтолъ фархунда бӯда ам

مگس وارم طمع نبود که گر شکرت گردم

Чун гули ҳавои атлас шоҳӣ накарда ам

مرا کشتی ز غم بهر خدا حرفی بگو با من

Озодаи дил чу сарви куҳан зинда бӯда ам

چو اهلی زنده دیگر از لب جانپرورت گردم