Ҳар чанд аз висолат эй офтоби даврам

سنگ جفا بقصد دل زار خسته‌ام

Икзраҳ нест ҳаргиз дар дӯстии қусӯрам

مفکن که من ز طالع خود دلشکسته‌ام

Чандон рух ту дидам каз дида дар дил омад

خونابه گر شدست سرشگم عجب مدار

Акнӯн бидида дил май байнаму сабурам

داغ درون خویش بآن آب شسته‌ام

Дар ғайбат аз хаёлати ҷонам ҳузур дорад

ای مرغ نامه‌بر، ز گزند ایمنی که من

Чун дар ҳузурат оем аз ғайри биҳзўрм

تعویذ چشم زخم ببال تو بسته‌ام

Имрӯз эй прирх каз ҳасани офтобӣ

من چون روم ز کوی تو کز چشم خونفشان

Дар сояи туами ман аз худ мсози даврам

خونم گرفته دامن و در خون نشسته‌ام

Аз сӯзи ишқи аҳлии дил зинда шуд чу шамъам

اهلی اگر چه سوختم از داغ عشق او

Рӯзӣ ки ҳам бимирами хезади з хок наварам

تا همچو شمع کشته نگردم نرسته‌ام