Сӯхтам аз нӯши васлат корзў медоштам

عمری‌ست کز عشق بتان این شور و مستی می‌کنم

Заҳри ман буд ончии ман тирёк май пиндоштам

پیرانه‌سر با کودکان صورت‌پرستی می‌کنم

Аз маломат кас намегардад чу маҷнӯни гирди ман

جان طایر عشرست و من با دانه خالی خوشم

Бскаҳи ман аз ҳар тарафи хор маломат коштам

او سوی بالا می‌رود من میل پستی می‌کنم

Лола вор овардаам хори маломат аз азал

همچون نسیم آسوده دل بودم به باغ نیستی

Ман брсўоиии илми рӯзи азали афроштам

اکنون به سر این خاک غم از دست هستی می‌کنم

Серума дар чашмаш чаҳ суди онкас ки давр аз кӯй ӯст

من در پی آغوش او، او خود نگنجد در جهان

Ман биҷои серумаи чашм аз хоки раҳи анбоштам

این تنگ‌چشمی بین که من با تنگدستی می‌کنم

Ҳамчуи аҳлии дасту поеи мизнм дар роҳи ишқ

اهلی به وصف گل‌رخان حسن ادب خاموشی است

Поем аз ҷои баради ишқу даст азу нагузоштам

من مرغ خاموشم ولی گه‌گاه مستی می‌کنم