Коши онзмон ки сӯхта мешуд ситора ам

سرو من، چون سخن از لعل چو قندت گویم

Месӯхт аввали ин ҷигари пора пора ам

بوسه یی خواهم و ترسم که بلندت گویم

Гоҳе ки теғи хашми кашӣ , дар миёна ам

آتش دل مگر از سینه خود آید بزبان

Вонгаҳ ки базм айш кунӣ бар канора ам

ورنه من حال دل سوخته چندت گویم

Чндонкаҳ беш бнгрмти ташна тар шавам

میرسی خرم و خندان مگذر بهر خدا

зи оби ҳаёт сайр насозад назора ам

تا دعایی ز پی دفع گزندت گویم

То кӣ хӯрам чу сӯрати санг аз замонаи захм

بشنو از من سخنی ای دل غافل بخود آ

Ман сахти дил на одамем санг бора ам

گرچه زان کار گذشتست که پندت گویم

Баҳри худои шафоат ёрон макун қабул

شد پسند دل اهلی ز تو دشواری غم

Зорам бикаш ки нест ҷузи ин ҳеҷ чора ам

زان قبول دل دشوار پسندت گویم