Гарчи ҳасани ҳамаи каси офат аҳл назараст

گرچه حسن همه کس آفت اهل نظرست

Ҳасани хуршеди марои ҷазба Меҳрӣ дигараст

حسن خورشید مرا جذبه مهری دگرست

Ҷигараш пора кунад гар накунад гиряи хӯн

جگرش پاره کند گر نکند گریه خون

Ошиқи сӯхтаро кин ҳамаи хӯн дар ҷигараст

عاشق سوخته را کاین همه خون در جگرست

Мотами сӯхтаи хеш буд гиряи шамъ

ماتم سوخته خویش بود گریه شمع

ӣнқадар ҳаст ки парвонаи зхўд бе хабараст

اینقدر هست که پروانه زخود بی خبرست

Миннати хоки раҳат бар сармо танҳо нест

منت خاک رهت بر سرما تنها نیست

Ҳркҷо ҳаст ғубори қидмат тоҷ сараст

هرکجا هست غبار قدمت تاج سرست

Гули чунон соғар мехӯрд ки каси буии набард

گل چنان ساغر می خورد که کس بوی نبرد

Дарди сарҳо ҳама аз наъра мурғ саҳараст

درد سرها همه از نعره مرغ سحرست

Домани афшони зираати зоҳид ва мо серумаи кашон

دامن افشان زرهت زاهد و ما سرمه کشان

Фарқ аз аҳли назару аҳли вараъ ин қадараст

فرق از اهل نظر و اهل ورع این قدرست

Ишқу расвоӣ агар айб буд пеши касон

عشق و رسوایی اگر عیب بود پیش کسان

Айб аҳлӣ макун эй хоҷа ки инаш ҳунараст

عیب اهلی مکن ای خواجه که اینش هنرست