Девонаи ишқами даҳан аз ханда набандам

دل چو کوه از حسرت لعل تو خونشد چون کنم

Гарӣанд бмни мардум ва ман барҳама хандам

سال‌ها باید که این حسرت ز دل بیرون کنم

Доғӣ ки маро ҳаст рақиб аз ту мубиноад

گرنه رسوا سازدم بوی محبت نافه وار

Кин доғи ҷигари сӯз бкоФр напасандам

پوست درپوشم چو آهو شیوه مجنون کنم

Гулдастаи ҳасании ту ва ман шохи гиёҳӣ

گر بقدر گریه آبم در جگر باشد چو ابر

Умед ман онаст ки худро бтўи бандам

آنقدر گریم که کوه و دشت را جیحون کنم

Ман баҳри ту дар оташами аисрўи ту хўшбош

گه گهی در کنج غم از گریه سازم دل تهی

Парво макун аз сӯхтан ман ки сапандам

بازآیم سوی آن بدخو و دل پر خون کنم

Махмурам ва дармон металхаст табибон

سوختم چون اهلی لب تشنه یارب رحم کن

Бемори ним ман ки диҳии шарбати қандам

بیش ازین از چشمه حیوان صبوری چون کنم