Аишўхи пари киришма кам илтифоти ман

سگ این درم بسنگی دل من صبور میکن

Талхаст бе лаби шаккаринати ҳаёти ман

وگر از درم برانی نگهی ز دور میکن

Ман ҷуръаи ҳаёти ҳаваси доштами зи Хизр

تو اگر چو گل بسوزی دل صد هزار عاشق

Хат лабат навишт бкўсри бароти ман

چه غمت بود ولیکن حذر از غرور میکن

Оби даҳон бхок фикандӣ ва Хизр гуфт

من اگر چو ابر گریم ز جفای غیبت تو

Аихоки раҳгузори ту оби ҳаёти ман

تو چو برق خنده باری ز سر حضور میکن

Бо он фусуни ғамза чаҳ синҷид фасона ам

بکمند عشق ایدل چه سر سرور داری

Ботурраи ?ут чикор кунад тараоти ман

سر خود برون بر آنگه طلب سرور میکن

Чун меРом аз ҳавоӣ ту хонанд ошиқон

من از آنرخ چو حورم ببهشت نقد زاهد

Дарси вафои ишқи зи лавҳи вафоти ман

تو بنسیه حور عین را طلب از قصور میکن

Исои дамӣ ки мекашад ва зинда мекунад

ز غبار تن برون آی پس از آن بدیده جان

ӯро чаҳ ғам буд зи ҳаёту мамоти ман

نگه از چراغ حسنش لمعات نور میکن

Аҳлии бъшқбозӣу мансӯбаи ғамат

به خمار هجر اهلی همه شب چرا نشینی

Маҷнӯн ки шоҳи арса ишқаст моти ман

ز خیال او صبوری بمی طهور میکن