Ба эътиқоди вафо бар кас эътимод макун

من اگر شکسته عهدم تو وفای خود نگه کن

Гар эътимод кунӣ ҳам боътқод макун

به خطای من چه بینی به عطای خود نگه کن

Чу охирами биҷуз аз заҳр ғам нахоҳӣ дод

به ره تو شهسوارا ز فرشته ره نباشد

Дили марои ҳам аз аввали бўъдаҳ шод макун

به سر خودت که گاهی ته پای خود نگه کن

Дуои умр ҳар онкас ки медиҳад бар мо

به درون نامرادان منگر به تیره‌بختی

Бигӯ ки оташи моро баҳри зиҳ бод макун

تو که کعبه مرادی به صفای خود نگه کن

Ҳалоки ғайр ба теғи ту ноМуродии мост

به وفا که در قیامت چو برآورم سر از گل

Чунин ситам ба асирон номурод макун

چو گلم کفن به خون تر ز جفای خود نگه کن

Басаст соқӣ ва мегӯ мабошу ғулғули чанг

تو در آینه نگنجی که جهان حسن و نازی

Зёдтии матлаби дарди сар зиёд макун

به دو چشم عاشقان آ همه‌جای خود نگه کن

Чу ғунча дил бикшод аз вафоӣ даҳр манеҳ

همه روز چند اهلی گله از جفای آن مه

Бғири захми дили андеша кушод макун

همه جور او چه بینی گله‌های خود نگه کن