Қадари арбоб вафо нест бхок дар ту
پیش پای خود ببین شاد از غم مردم مشو
БиўФоиӣу вафо қадар надорад бар ту
چاه در راه است چون یوسف بخوبی گم مشو
Гар зи мо ҷони талабӣ аз ту надорем дареғ
در بهشت آدم بیک گندم چو ارزانی نبود
Ҷону сар ҳар ду фишонем бхок дар ту
از جهان گو حاصل ما نیز یک گندم مشو
Дард май гарчи бзҳри ғами мо тирёк аст
سرزنش کم کن که نتوان گفت مور خسته را
Боядаш чошнӣӣ аз лаб чун шукри ту
کز سمند سرکشان فرسوده زیر سم مشو
Мегузорам ҳамаи тани шамъи сифати пеши ту лек
ساقیا چون نقد هستی میرود آخر ز دست
Рӯҳ май прўрдми суҳбати ҷонпарвар ту
جان من تا میدهد دستت ز پای خم مشو
эй мет шираи ҷони нақли шаробати чаканам
خرقه را صوفی به می کن صاف اگر دلزندهای
Ки кабоби ҷигар ман набӯд дар хури ту
مرده پشمینهای چون کرم ابریشم مشو
Хсрўо , гар надиҳӣ ҷуръаи ҷомӣ ба фақир
حاصل دنیا نباشد هیچ غیر از مردمی
Чаҳ суфол май риндон ва чаҳ ҷоми зари ту
با شک او خوش برآ اهلی و نامردم مشو