Ту ба базми айш ва набӯд раҳи ман дар он миёна

چون شمع دل از داغ تو افروختنش به

Ба чаҳ ҳила пешат оем чаҳ сухан кунам баҳона

عاشق که دل افسرده بود سوختنش به

Ҳаваси фасона ё раб шавадат гуҳӣ ки бо ман

گر رسم وره عقل ندانم مکنم عیب

Бтў гӯям аз ғами худ суханӣ дар он фасона

کاین دانش بیهوده نیاموختنش به

Ҳама шаб бихоб байнами бтўоФи каъбаи худ ро

بی یوسف خود دیده چو یعقوب ببستم

Чу шабӣ расад бкўити сари ман бар остона

چشمی که نه بر دوست بود دوختنش به

Бхдо ки битў ҷое набӯд қарору хобам

هر چند عزیزست متاع خرد و صبر

Магари онкии масти уфтами бадари шробхонаҳ

در پای تو افشاندن از اندوختنش به

Ду лаби туро чу аҳлӣ нагазад зиришк мерад

اهلی بغلامی تو چون پیر شد آخر

Ки мудом айш дорад лаби ҷом аз он миёна

مفروش بدین عیب که نفروختنش به