Расед масти ман аз май брхи гули афканда

تو به بزم عیش و نبود ره من در آن میانه

Рухӣ ва сад гули хӯбии лабӣ ва сад ханда

به چه حیله پیشت آیم چه سخن کنم بهانه

Кулолаи баста ва чун гули кушодаи пешонӣ

هوس فسانه یا رب شودت گهی که با من

Зиришк ӯ маи ту чини бчҳраҳи афканда

بتو گویم از غم خود سخنی در آن فسانه

Кушода аз маи абрӯ чу ҳалқаи каъба

همه شب بخواب بینم بطواف کعبه خود را

Дар умед биравӣ ҳазор дармонда

چو شبی رسد بکویت سر من بر آستانه

Ксикаҳи кушта хубон нашуд чаҳ медонад

بخدا که بیتو جایی نبود قرار و خوابم

Ки заҳри чашм батон мурда мекунад зинда

مگر آنکه مست افتم بدر شرابخانه

Чу ма бар омада аз сӯратӣ ки аз шармаш

دو لب تو را چو اهلی نگزد زرشک میرد

Фурӯ равад базмин офтоби тобанда

که مدام عیش دارد لب جام از آن میانه