Дӯди чароғ хӯрданам кард чу лолаи дили сияҳ

ای ز ملاحت آتشی بر جگر ملک زده

Гули надиҳади бғир аз ин обу ҳавои хонқаҳ

خون شده از ملاحتت صد جگر نمکزده

Муъмину бути парастро каъбау дайр қибла шуд

مردمک دو چشم من نیست قدمگه سگت

Кофарам ар маро буд ғайр дар ту қиблаи гуҳ

وای که کعبتین من جای دو شش دو یک زده

Гарчи бҷстҷўии ма фитна шаванд марду зан

از عدم آمدست جان در طلب دهان تو

Гар ту ба бом бар шӯй кас накунад нигаҳ ба ма

لب بگشا که بهر تو اینهمه راه تک زده

Ҳарки шароб мехӯрд бирхи соқе чу ту

تا تو ملول از منی بر سر حرف هستی ام

Умр азиз мекунад дар сари кор май таба

هر سر مو که بنگری تیغ برای حک زده

эй ту биҳишти ошиқони ҳасан ту шуд қиёматӣ

نقد دلم شناختی زان نگهم نمیکنی

Ваа ваа азин ҷамоли ту ин чаҳ хатасту чеҳра ваа

کی زر قلب من کسی به ز تو بر محک زده

Гар мау офтоби ман дидаам аз ҳавои ту

جور فلک بسوخت دل آه که کارگر نشد

Дар сафи ошиқони ту Рӯсияами азин гунаҳ

تیر بلا که آه من اینهمه بر فلک زده

Аҳлӣ аз онпрӣ макун чашми баҳоли хештан

اهلی از آنپری سبق کس نبرد به نیکویی

Трсмт аз назар равад то ту бахуд кунӣ нигаҳ

زهره چه زهره اش بود گرچه ره ملک زده