Рӯй ниёз бар раҳи онсрўи ноз ба

از خواب جامه چاک و پریشان برآمده

Ҷонӣ ки доданӣ аст биравӣ ниёз ба

صبح قیامتش ز گریبان برآمده

Бар боди фитнаи атласи гул зуд меравад

ای مردم دو دیده به کشتی چشم من

Чўнсрўи жандаи пӯшӣу умри дароз ба

بنشین که از فراق تو طوفان برآمده

Ҷоиикаҳ метавон бсг ӯ рафиқ шуд

دور از گل رخ تو چو مجنون گریستم

Онҷо агар фиришта буд эҳтироз ба

چندانکه گل ز خار مغیلان برآمده

Гар марг лозимаст ба хомӣ чаро рӯем

هرگه که آهی از غم داغت کشیده ام

Ҷон сӯхтан чу шамъ бисӯзу гудоз ба

دودی ز خرمن مه تابان برآمده

Баҳр худо мабанд дар эй пер мефуруш

تا خط دمید گرد رخ روحپرورت

Бар рӯй ошиқон дар майхонаи боз ба

چون من هزار سوخته از جان برآمده

Зоҳиди туу намоз ки моро ниёзи бас

جان خوش بود بپای تو دادن بهر طرف

Дар ҳазрати Карими ниёз аз намоз ба

هرجا که بیتو مانده پریشان برآمده

Аҳлӣ сабур бош ки захми дили туро

اهلی چو کوهکن چه کنی ناله از هلاک

Охири блтФ хеш кунад чораи соз ба

کاین کار سخت برتو خوش آسان برآمده