Аз ршги рахтгар дили гул дард накардӣ

چند از بتان فریفته آب و گل شوی

Гул дар таби гарми ин арақ сард накардӣ

آدم شوی اگر سگ اصحاب دل شوی

Гар ишқи харидори рух зард набӯдӣ

سررشته گوش دار وز زنار غم مخور

Эксири муҳаббати рухи мо зард накардӣ

زنار از آن بهست که پیمان گسل شوی

Аикоши нам аз хӯни дилам хок гирифтӣ

بیدوست ره مرو که نگردی بخود عزیز

То гирди ту хайлу сипаҳат гирд накардӣ

چون خار سعی کن که بگل متصل شوی

Гар оҳӯии чашми ту набардии дилам аз даст

می خور ولی چنان نه که از چشم اعتبار

Маҷнӯни сифатам аз ду ҷаҳон фард накардӣ

گر خود کنی مشاهده خود خجل شوی

Давраст саги кӯии ту ар мардумии арнаҳ

اهلی ز لطف اگر ندرد یار پرده ات

Шаби арбада бо ошиқ шабгард накардӣ

باری تو آن مکن که ز خود منفعل شوی