Бскаҳи дил дар синаи ман сӯхти доғи дилбарӣ
کاشکی ز اول بمن این کینه داری داشتی
Ҳар нафас каз дил бар орм нест бе хокистарӣ
تا دلم در کف عنان اختیاری داشتی
Оҳ аз он дилшодии аввал ки ханҷар баркашид
رخ ز من میتابد اکنون وه چه سان یاد آورم
Вой аз он навмидии охир ки з дар бар дайгарӣ
آنکه بر آمد شد من اتنظاری داشتی
Нест ҷои куштагони теғи ту саҳрои ҳашар
شد دلم محروم ازو با آنکه از نزدیکیش
Бояд аз баҳри шаҳидони ту дигари маҳшарӣ
گه خیال بوسه گه میل کناری داشتی
Гӯ мабош асбоби ъушрат зонка морои бас буд
خود چو نقصان آمدی با قدر آنسلطان حسن
Сина бо сад нолаи чангӣ , дили пар аз хӯни соғарӣ
گر چو من مسکین گدای خاکساری داشتی
Оқибати аҳлии гулӣ аз хор ғам хоҳад дамид
جرم یاران نیست اهلی را گناه از طالع است
Дардмандиро ки аз шох тараб набӯд барӣ
ورنه همچون دیگران او نیز یاری داشتی