Ҳамаи ҷонӣ аз латофати ҳамаи умру зиндагонӣ

گشاد خنده زنان چشم برمن آفت جانی

Ба ки нисбатат кунам ман , ки ба ҳечкас наМонӣ

چه خنده یی چه نگاهی چه نرگسی چه دهانی

Ба самоъ чун даройӣ , ману садҳазор чун ман

بچهره چشم فروزی بعشوه مرد گدازی

Ҳамаи ҷон дар остинҳо ки ту дасти брФшонӣ

عجب ملیح بیانی غریب چرب زبانی

зи камоли лутф агар ҷон ба дарун дил кунад ҷо

رخی چه نازک و دلجو قدی چه چابک و رعنا

Ту даруни ҷони нишинӣ ки латифтар зи ҷонӣ

نه رخ که ماه تمامی نه قد که سرو روانی

зи ҳаёти худ малулам бикашам ба як назора

کجا ملاحت لیل کجا حلاوت شیرین

На зи роҳи хашми лекин ба тариқи меҳрбонӣ

ازین شکر دهنی فتنه یی بلای جهانی

Шудам он чунон чу маҷнӯн ба хаёлат эй парии гум

خموش اهلی ازین نکته تا کسی نبرد پی

Ки аҷал ба сӯии ман раҳи набарди з бе нишоне

که داد این سخن آشنا غریب نشانی